Home Markten Live Netto Sabato

Frankrijk

Geplaatst op 30 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Classificatiekoorts bij de Crus Bourgeois

Blijkbaar heerst er in en rond bordeaux de laatste weken een klassementskoorts, want er wordt weer een aardig robbertje gebakkeleid rond de nieuwe classificatie van de Crus Bourgeois uit Médoc. Een oud zeer, want telkens men deze hitparade wil aanpassen of zelfs lichtjes wijzigen, regent het rechtszaken, burenruzies en scheldtirades in de media die meer kwaad dan goed doen voor het imago.

Dat de nervositeit stijgt, is duidelijk: uiterlijk tegen 2020 willen sommigen de nieuwe pikorde van de Crus Bourgeois operationeel hebben.

Maar wat ooit commercieel een toegevoegde waarde had – een cru bourgeois kan altijd een handvol euro’s extra vragen voor een wijn dan zijn (even goede, soms betere) buur die deze status niet verkreeg – wordt stilaan een juridische jungle waarbij iedereen lijkt te verliezen. En de eindconsument snapt er geen iota meer van.

Eventjes resumeren. Crus Bourgeois zijn er in drie categorieën, met naast de ‘gewone’ Crus Bourgeois ook Crus Bourgeois Supérieurs en Crus Bourgeois Exceptionels. Een rangorde die in 2007 eventjes werd afgeschaft, maar daarna weer werd opgevist. In een poging om de statustoewijzing ‘transparant’ te maken en vooral eerlijker, speelt in theorie niet alleen de gebottelde wijnkwaliteit via blinddegustaties een hoofdrol – met 5 oogsten tussen 2008 en 2016 als referentie –, maar ook factoren als het productievolume. Wie de ‘professionelen' zijn die deze oogsten jureren en hoe ongebonden ze blijken, blijft trouwens een open vraag.

In plaats van gewoon komaf te maken met het verleden en nog één categorie te behouden, namelijk Cru Bourgeois zonder tierlantijntjes, blijft men dus geloven in een hiërarchie. Zo kunnen cuvées promoveren tot de Supèrieur- of Exceptionel-status als ze aan specifieke extra criteria beantwoorden. Wordt er bijvoorbeeld milieuvriendelijk genoeg gewerkt op het domein? Hoe ziet het technisch management van het wijngoed er uit? Of: hoe professioneel is de promotie, sales & marketing georganiseerd?

Criteria die toch de deur voor willekeur openen, want is per slot van rekening de kwaliteit van wat wij straks in ons glas ontdekken niet vele malen belangrijker dan de vraag of men op professionele wijze bezoekers op het domein kan ontvangen? Of dat de wijngaard ja dan neen met gerecycleerd water wordt geïrrigeerd? Ik denk dat die laatste factoren weinig of geen invloed zullen hebben op de uiteindelijke koopbeslissing van de consument.

Want in een poging om ‘heiliger dan de paus’ te zijn en de talrijke mislukkingen met eerdere klassementen in gedachte, blijft het kernprobleem dat de consument nog altijd niets begrijpt van de verschillen tussen de drie soorten Crus Bourgeois.

Tenzij dat samen met de hogere status ook het prijskaartje klimt...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Schijnheiligheid in Saint-Emilion?

SaintEmilionEn daar gaan we weer. In Saint-Emilion laait het conflict weer op rond de controversiële Grand Cru-classificatie. Deze werd in 2012 doorgedrukt, maar wordt nog steeds niet door alle domeinen aanvaard. Want klassementen zijn in Bordeaux letterlijk geld waard: een geklasseerde grand cru kan immers tot het dubbele vragen van een niet-gerangschikt domein

Deze keer werd echter een formeel onderzoek van overheidswege opgestart omdat twee grote namen verdacht worden van manipulatie van dit 2012-klassement. De bevoegde magistrate richt haar pijlen op twee kleppers: Hubert de Boüard, co-eigenaar van Château Angélus en een bekende wijnconsultant enerzijds, en Philippe Castéja, eigenaar van Château Trotte Vieille en een belangrijke négociant anderzijds.

Viva de cumul!

Onderzocht wordt of deze belangrijke spelers in hun voordeel manipuleerden, door als betrokken partij een hoofdrol te spelen in het classificatieproces, want betrokken bij elk stadium van de procedure. Zo was de Boüard ‘koning cumul’: gedurende het classificatieproces dat van 2007 tot 2012 aansleepte, zetelde hij niet alleen in het nationale comité van het INAO (de officiële waakhond van de Franse appellaties), maar was tegelijk ook administrateur van de Conseil des Vins de Saint-Émilion, voorzitter van de Saint-Émilion Premier Grands Crus-groep, lid van de CIVB en ondervoorzitter van de Union des Grands Crus de Bordeaux. En dan laten we nog een paar andere sleutelfuncties achterwege.

Zo kon hij als belangrijk jurylid domeinen, waarin hij rechtstreeks of onrechtstreeks belangen had, mee beoordelen. En uiteraard ook bevoordelen. Volgens critici hangt er met andere woorden een zeer kwalijk reukje aan deze dubbele rol. Niet alleen kreeg zijn ‘Château Angélus’ de hoogste status in het nieuwe klassement (Premier Grand Cru Classé A), maar Château Bellevue (waarvan de Boüard mede-eigenaar én supervisor was), Château Pressac en Château Ferrand, (waar hij als consultant aan de slag was), kregen alledrie promotie. Ook de andere domeinen die hij adviseerde, zoals Grand Corbin, La Commanderie, Clos des Jacobins of La Rose, behielden op zijn minst hun klassement. Een quasiperfect rapport kortom.

De drie musketiers

Dezelfde argwaan ook tegenover Philippe Casteja, die eveneens grossierde in sleutelposities, waaronder die van voorzitter van de raad die het 1855 Klassement van Bordeaux ‘bewaakt’, lid van het national comité van INAO, voorzitter van de bestuursraad van het wijnmakelaarshuis Borie-Manoux én eigenaar van diverse Bordelaise kastelen. Invloed genoeg dus, wat misschien meespeelde dat zijn Château Trotte Vieille de status van Premier Grand Cru Classé probleemloos wist te behouden.

In april 2013 startten daarom drie domeineneigenaars – die ofwel uit het nieuwe klassement waren geschrapt, ofwel degradeerden – een civiele zaak tegen de twee spilfiguren wegens belangenvermenging en systematisch bevoordelen van de ‘grotere’ châteaux.

Maar de juridische molen maalde bijzonder traag: 5 jaar en 3 onderzoeksmagistraten waren nodig om pas recent de beide ‘verdachten’ op de rooster te leggen. Benieuwd hoe deze nieuwe soap afloopt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 18 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Azië overtroeft Europa en de VS

VeilingSimon Tam, één van de topveilers bij Christie’s Hong Kong - momenteel dé commerciële wijnhub op wereldniveau - , waarschuwde onlangs tijdens een wijnlunch in Zuid-Afrika alle geïnteresseerde kopers in de Verenigde Staten en zeker Europa: binnenkort kunnen ze prijsmatig niet eens meer concurreren als het topcru’s betreft met de gefortuneerde kopers in Azië.

Tam was zelfs heel radicaal in zijn visie: “When Asia takes off, there will not be anything left” klonk het heel onheilspellend.

Volgens deze ervaren expert zijn vooral Britse kopers en retailers verantwoordelijk voor deze marktevolutie. Ze jagen immers al jaren continu achter de beste ‘deals’ en proberen op allerie manieren prijzen te onderdrukken, maar verliezen op den duur zo hun allocaties. Terwijl Aziatische kopers wél bereid zijn de gevraagde prijs te betalen.

Dat de grands crus en topwijnen uit o.a. Bordeaux en Bourgogne straks vooral in Aziatische kringen terechtkomen, lijkt volgens Simon Tam niet meer dan logisch.

Misschien kunnen wij Europeanen ze straks nog alleen op het internet virtueel ‘ontkurken’?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Het worden roze zomers

De almaar duidelijker wordende opwarming van de aarde heeft alvast één wijncategorie een ‘push’ gegeven: de rosé. Wereldwijd is de verkoop van rosé sinds 2003 met ruim +31% gestegen, maar vooral de laatste jaren zit dit wijntype commercieel in de lift.

De voorbije zomer met zijn hittegolven piekte de roséconsumptie tot ongeziene hoogten, ook in ons land, zelfs in die mate dat op een bepaald moment het fake news circuleerde dat er een acute schaarste dreigde.

Een regio die profiteert van deze hausse is de Provence, waar maar liefst 89% van alle geproduceerde wijn een roze label draagt.

De export floreert navenant. Tien jaar geleden, in 2008, werd er circa 59.000 hectoliter roséwijn uit de Provence geëxporteerd, goed voor een marktwaarde van 2,56 miljoen euro. Maar in 2017 was dit volume reeds aangedikt tot 382.000 hectoliter of een groei met bijna een factor 6,5.

De waarde van deze roze export uit de Provence piekte vorig jaar tot 226 miljoen euro, bijna het negenvoudige. Waaruit kan afgeleid worden dat het gemiddelde prijskaartje van de Provencerosé serieus gestegen is tussen 2008 en 2017.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Hercules van de bio

DruifHet zal misschien veel believers moreel pijn doen, maar de belangrijkste speler in Frankrijk van organische wijnbouw is geen bevlogen individueel domein of steroenoloog met een missie, maar integendeel een goed functionerende coöperatieve organisatie.

Knoop het in uw oren en bestanden: Les Vignerons de la Voie d’Héraclès uit de Gard, gelegen in het oostelijke deel van de Languedoc, blijkt de grootste producent in Frankrijk van organische wijnen. Ook al kent hier waarschijnlijk geen enkele consument, zelfs de kenners, de onderliggende/achterliggende merknaam.

Deze relatieve anonimiteit heeft natuurlijk een commerciële verklaring. Bijna de integrale productie wordt verkocht aan de ‘négoce’, de machtige doorsluishandel die o.a. ook druivenmateriaal verkoopt aan bekende wijnhuizen als Gérard Bertrand en vooral ook richting alle grote supermarktketens.

Héraclès pionierde reeds in 1994 met organische landbouw, maar produceert tegenwoordig ruim 45.000 hectoliter organische wijn, goed voor 5,6 miljoen flessen. Bijna een derde van deze jaarproductie (1,8 miljoen flessen) wordt zelfs zonder enige toevoeging van sulfiet gebotteld.

Deze coop opende eind augustus zelfs onder veel belangstelling een bio-tempel, een spectaculaire wijnkathedraal die inoxkuipen, geïnstalleerd in een halve ellips, met een capaciteit van 130.000 hectoliter bevat. Zelfs architecturaal een huzarenstuk, gebouwd in recordtijd, want de bouwvergunning werd pas in juli 2017 afgeleverd maar medio augustus 2018 werden er zelfs de eerste geplukte druiven afgeleverd.

De site werd bovendien uitgerust met innovatieve technologieën om de efficiëntie, kwaliteit en veiligheid te verbeteren, waaronder kantelbare ontvangstruimtes, een centrifugale decanter voor het continu verkrijgen van gefermenteerde most of een geautomatiseerd pneumatisch ponssysteem. Het project is ook innovatief in zijn ecologisch design. De kelder wordt volledig bedekt met fotovoltaïsche zonnepanelen. Het gebouw wordt gekoeld door vrije koeling, dankzij ventilerende luiken. Regenwater kan worden teruggewonnen voor irrigatie.

Deze wijncoöperatie streeft ook naar een R & D-platform via partnerships om onderzoek aan te gaan met bedrijven die hun prototypen, vinificatietechnieken of oenologische producten willen testen. Deze nieuwe tool vertegenwoordigt een wereldwijde investering van 15,5 miljoen euro, inclusief 5,5 miljoen euro aan subsidies, onder meer vanuit Europa.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bourgogne baas bij de duurste wijnen

RomaneeContiJaarlijks stelt de Nieuw-Zeelandse site Wine-Searcher een hitparade op van de 50 duurste flessen.

En voor de zoveelste keer wordt dit klassement aangevoerd door La Romanée-Conti, met een gemiddelde verkoopprijs van 16.270 euro per fles. Een flinke stijging met maar liefst 25% tegenover de klassering van vorig jaar, waarmee nog eens geïllustreerd wordt dat de speculanten meer dan ooit jagen op ‘grote’ etiketten.

Het Domaine de La Romanée Conti slaagt er bovendien in 7 van haar 8 ‘cuvées’ in deze Top 50 te hijsen. Alleen het huis Leroy doet kwantitatief beter, met maar liefst 12 verschillende flessen in deze hitparade plus een tweede plek met haar Musigny Grand Cru. Fles die gemiddeld 11.970 euro kostte, een spectaculaire klim van 86%.

Het is dus duidelijk dat de duurste etiketten voorlopig gedomineerd worden door de Bourgognes, want maar liefst 2/3 van de 50 laureaten bezit een origine uit de Côte d’Or.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Spanjaarden plukken Franse druiven

DruivenKnippenOok al vloeken veel Franse wijnbouwers op de stijgende import van goedkope Spaanse bulkwijn, toch is er één groep ‘Spanjaarden’ die iedereen blijkbaar elk jaar graag ziet afzakken: de Spaanse plukkers

Volgens de meest recente schattingen zullen er straks immers circa 14.000 Spaanse seizoenarbeiders de Franse trossen voor het millésime 2018 helpen oogsten (Bron: la Fédération Agricole de l’Union Générale des Travailleurs UGT FICA).

Het leeuwendeel daarvan - in concreto: naar schatting 10.400 arbeiders of driekwart van het Spaanse legioen - is afkomstig uit Andalusië. 

Dat er in tijden van dalende maar nog steeds hoge werkloosheid in Frankrijk – het werkloosheidspercentage schommelt er momenteel rond 9,2% van de beroepsbevolking – toch nog tijdelijke arbeidskrachten worden ingevoerd, lijkt misschien absurd, maar heeft ook een verklaring.

De niet meteen spectaculaire lonen die deze Spaanse seizoenarbeiders ontvangen voor gelijkaardig werk, liggen namelijk tot minimaal 50% hoger dan in hun thuisland. Daarom keert 9 op de 10 van deze seizoenarbeiders elk jaar graag terug om de Franse oogst te plukken, terwijl veel Fransen hun neus ophalen voor dit toch wel harde labeur.

Toch ligt het verwachte aantal Spaanse seizoenarbeiders dit jaar lager dan in 2017.

Daling die enerzijds verklaard wordt door het feit dat de Spaanse economie zich toch lijkt te herpakken en er dus extra arbeidsaanbod is in eigen land, maar anderzijds ook door de verwachte lagere oogst – herinner u de hagelstormen die lelijk thuishielden – in Franse appellaties en regio's die geografisch dichtbij Spanje aanleunen, zoals de Pyrénées-Orientales, de Landes en zelfs Bordeaux.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijndroom wordt duurder

DomeinDroomt u nog altijd van een eigen wijndomein op Franse bodem? Dan zal u zich wel moeten haasten of een bijverdienste moeten zoeken, want de prijzen gaan er in stijgende lijn.

Vooral de prijs voor een perceel AOP-wijn –Appellation d'Origine Protégée, de beschermde appellaties – is ondertussen geklommen tot 143.900 euro  per hectare (2017). Opnieuw een stijging met +2,3% in amper één jaar tijd.

Belangrijk is wel dat dit hoge prijskaartje sterk beïnvloed wordt door de megaprijzen die er in Champagne dienen betaald. Sluiten we immers deze appellatie uit dan dient u gemiddeld voor een hectare AOP-wijngaard ‘slechts’ 69.300 euro te betalen. een pak minder, maar toch ook een flinke stijging in een jaar tijd met +4,2%.

Wie het eenvoudiger - lees goedkoper - wil houden en niet bekommerd is om prestigieuze appellaties of status, laat deze AOP-wijngaarden natuurlijk links liggen. Gemiddeld kost een hectare u dan 13.800 euro, zij het dat ook in dit segment sprake is van een stijgende curve (+3%).

Opvallend is verder dat de wijngaarden die gebruikt worden voor de productie van AOP eaux-de-vie de sterkste stijging vertonen: daar moet u tegenwoordig voor een hectare 46.900 euro neertellen, want deze percelen werden in amper één jaar tijd met +8,1% duurder.

Geen wonder dat uit een andere statistiek blijkt dat het tegenwoordig vooral bedrijven  zijn die wijngaarden opkopen, meer dan private kopers.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Slechts 1 op de 10 organisch

OogstDat organische wijnbouw in de lift zit, is een feit. Ook in een top-producerend land als Frankrijk.

Maar ondanks de grote media-aandacht die aan deze landbouwtechniek wordt besteed, de groeiende winsten van certificatie-organismen of de subsidiekranen die er soms gul voor worden opengedraaid, blijft organische wijnbouw nog steeds een minderheid.

Volgens de laatste statistieken telt Frankrijk momenteel 5.835 organisch gecertificeerde wijnexploitaties. Op zich een flinke sprong van +11% vergeleken met 2016.

De oppervlakte gecertificeerde wijnpercelen steeg in diezelfde referentieperiode echter met slechts +4% tot 61.048 hectare.

Maar nog eens 17.167 hectare wijngaard doorloopt momenteel nog een conversieproces: 3.369 hectare is in zijn derde, dus laatste, conversiejaar voor de definitieve erkenning een feit is, 5.588 hectare zit in hun tweede jaar en 8.660 hectare is pas met de certificatieprocedure gestart.

Conclusie? Als we deze wijngaarden-in-conversie bij de reeds erkende percelen tellen, komen we op een totaal van 78.665 hectare die organisch worden bewerkt. Ruw geschat ongeveer 10% van het totale wijngaardareaal in Frankrijk, dus er valt nog een lange weg te gaan voor bio de norm wordt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Grotere stocks als extra zekerheid

Zopas besliste het INAO (l’Institut National des Appellations d'Origine), de Franse instelling die keurmerken geeft aan landbouwproducten en uiteraard ook als waakhond fungeert voor alle wijnappellaties, dat wijndomeinen in Frankrijk hun stockvolume voor rode en witte wijn jaarlijks met 10 tot 20% mogen verhogen. Tot over een periode van drie jaar een maximum van 50% wordt gehaald.

De reden van deze ingreep? De wijnproductie in veel regio’s is danig verstoord door de recente – en steeds frequenter optredende – grilligheid van het weer. Deze aangepaste voorraadmaatregel wordt daarom als complementair gezien met de aan populariteit winnende oogstverzekeringen.

Deze voorraadregels werden oorspronkelijk in 2013 geïntroduceerd om te anticiperen op de toenemende klimaatverandering die zich in de wijngaarden uit via frequente vorstperiodes, hagelstormen, droogteperiodes of overvloedige neerslag.

Factoren die steeds meer greep krijgen op de Franse wijnproductie. Effecten die trouwens ook duidelijker worden in geheel Europa, zoals vorig jaar bleek toen de wijnoogst naar een laagterecord – het laagste volume in een halve eeuw – zakte.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer