Home Markten Live Netto Sabato

Bourgogne

Geplaatst op 18 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Azië overtroeft Europa en de VS

VeilingSimon Tam, één van de topveilers bij Christie’s Hong Kong - momenteel dé commerciële wijnhub op wereldniveau - , waarschuwde onlangs tijdens een wijnlunch in Zuid-Afrika alle geïnteresseerde kopers in de Verenigde Staten en zeker Europa: binnenkort kunnen ze prijsmatig niet eens meer concurreren als het topcru’s betreft met de gefortuneerde kopers in Azië.

Tam was zelfs heel radicaal in zijn visie: “When Asia takes off, there will not be anything left” klonk het heel onheilspellend.

Volgens deze ervaren expert zijn vooral Britse kopers en retailers verantwoordelijk voor deze marktevolutie. Ze jagen immers al jaren continu achter de beste ‘deals’ en proberen op allerie manieren prijzen te onderdrukken, maar verliezen op den duur zo hun allocaties. Terwijl Aziatische kopers wél bereid zijn de gevraagde prijs te betalen.

Dat de grands crus en topwijnen uit o.a. Bordeaux en Bourgogne straks vooral in Aziatische kringen terechtkomen, lijkt volgens Simon Tam niet meer dan logisch.

Misschien kunnen wij Europeanen ze straks nog alleen op het internet virtueel ‘ontkurken’?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bourgogne baas bij de duurste wijnen

RomaneeContiJaarlijks stelt de Nieuw-Zeelandse site Wine-Searcher een hitparade op van de 50 duurste flessen.

En voor de zoveelste keer wordt dit klassement aangevoerd door La Romanée-Conti, met een gemiddelde verkoopprijs van 16.270 euro per fles. Een flinke stijging met maar liefst 25% tegenover de klassering van vorig jaar, waarmee nog eens geïllustreerd wordt dat de speculanten meer dan ooit jagen op ‘grote’ etiketten.

Het Domaine de La Romanée Conti slaagt er bovendien in 7 van haar 8 ‘cuvées’ in deze Top 50 te hijsen. Alleen het huis Leroy doet kwantitatief beter, met maar liefst 12 verschillende flessen in deze hitparade plus een tweede plek met haar Musigny Grand Cru. Fles die gemiddeld 11.970 euro kostte, een spectaculaire klim van 86%.

Het is dus duidelijk dat de duurste etiketten voorlopig gedomineerd worden door de Bourgognes, want maar liefst 2/3 van de 50 laureaten bezit een origine uit de Côte d’Or.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijndroom wordt duurder

DomeinDroomt u nog altijd van een eigen wijndomein op Franse bodem? Dan zal u zich wel moeten haasten of een bijverdienste moeten zoeken, want de prijzen gaan er in stijgende lijn.

Vooral de prijs voor een perceel AOP-wijn –Appellation d'Origine Protégée, de beschermde appellaties – is ondertussen geklommen tot 143.900 euro  per hectare (2017). Opnieuw een stijging met +2,3% in amper één jaar tijd.

Belangrijk is wel dat dit hoge prijskaartje sterk beïnvloed wordt door de megaprijzen die er in Champagne dienen betaald. Sluiten we immers deze appellatie uit dan dient u gemiddeld voor een hectare AOP-wijngaard ‘slechts’ 69.300 euro te betalen. een pak minder, maar toch ook een flinke stijging in een jaar tijd met +4,2%.

Wie het eenvoudiger - lees goedkoper - wil houden en niet bekommerd is om prestigieuze appellaties of status, laat deze AOP-wijngaarden natuurlijk links liggen. Gemiddeld kost een hectare u dan 13.800 euro, zij het dat ook in dit segment sprake is van een stijgende curve (+3%).

Opvallend is verder dat de wijngaarden die gebruikt worden voor de productie van AOP eaux-de-vie de sterkste stijging vertonen: daar moet u tegenwoordig voor een hectare 46.900 euro neertellen, want deze percelen werden in amper één jaar tijd met +8,1% duurder.

Geen wonder dat uit een andere statistiek blijkt dat het tegenwoordig vooral bedrijven  zijn die wijngaarden opkopen, meer dan private kopers.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

SOS Meeldauw

MeeldauwMet alle beschikbare knowhow en vinificatietechnologieën vergeten veel mensen soms dat ‘wijn’ in se een natuurproduct is, dus sterk afhankelijk blijft van de niet-menselijke factor.

Eén van de grote stoorzenders blijven de wijngaardziekten die een hele oogst kunnen hypothekeren. Zo worstelen grote delen van de Languedoc-Roussillon momenteel met meeldauw. Een dunne schimmelpluis die diverse plantenonderdelen, maar vooral vooral vaak de bladeren, aantast.

Dit jaar is deze parasiet bijzonder actief door de combinatie van lange opeenvolgende regenperiodes en relatief hoge temperaturen. Nu reeds komen meldingen binnen van percelen waarvan de potentiële oogst zo goed als verloren is. In de Aude bijvoorbeeld – en meer specifiek in de Minervois, Corbières en Narbonnais – zijn in een aantal percelen tot 30% van de bladeren en 20% van de clusters aangetast. In l’Hérault is er vrijwel geen wijngaard waar bepaalde terreinen niet door deze parasiet worden bedreigd en de besmettingsrisico’s stijgen er haast met de dag.

Alarmkreten ook uit Le Gard, waar men deze opmars van meeldauw niet meer gezien heeft sedert 2008 : “on trouve du mildiou dans la quasi-totalité des parcelles et la fréquence de parcelles très touchées, avec perte de récolte significative, avoisine les 10 %” klinkt het daar. De meeldauwplaag strekt zich zelfs uit tot in het departement van de Pyrénées-Orientales.

Maar het is niet alleen de Languedoc-Roussillon die met argusogen de oprukkende parasiet volgt. In de Bordelais, le Cognaçais de de Val de Loire is het ook ‘code oranje’ voor de meeldauw. Zo zijn in de Maine et Loire bepaalde wijnpercelen dermate doorweekt na de overvloedige neerslag van de voorbije weken dat er niet langer met de tractor kan gewerkt worden. In extreme gevallen halen de wijnbouwers er voor de chemische behandeling van hun wijngaard quads uit de stal of gebruiken rugzaksproeiers.

De gelukkigen

Voorlopig lijkt die andere klassieker, Bourgogne (Côte d’Or), nog gespaard. Toch is het besmettingsrisico er groter in de biobewerkte wijngaarden, waar de ‘organische bescherming’ tegen meeldauw vaak weggespoeld is door de frequente regenbuien.

En in Champagne slaapt men nog op beide oren. Begin juni waren de trossen nog onaangetast en er zijn voorlopig ook geen signalen dat de meeldauw op komst is.

Het wordt dus, nog meer dan anders, in grote delen van Frankrijk met een bang hart Météo-France volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Harry & Meghan stimuleren Bourgogne-verkoop

MeghanMarkleDe wijnconsument is vaak heel beïnvloedbaar voor ‘hypes’, zeker als er ook royalty mee gemoeid is. Een artikel eind mei in de Britse pers onthulde welke dranken er tijdens het huwelijksmenu van Prins Harry en Meghan werden geschonken. In de glazen kwamen o.a. de witte Bourgogne Les Sétilles van Olivier Leflaive, de Pinot Noir van Domain Eden (Santa Cruz Mountains, California), een 10 jaar oude Somerset cider brandy en Core Beer van de Two Tribes Brewery (West Sussex).

Maar het is vooral het huis Leflaive dat blijkbaar de jackpot heeft gewonnen, want na deze ‘lek’ regent het al weken bestellingen voor hun witte bourgogne. Zowel rechtstreeks bij Leflaive, als bij lokale invoerders. Zo verkocht een Britse importeur in minder dan 2 uur zijn 780 flessen van het millésime 2015.

In se gaat het hier nochtans om een chardonnay uit het instapgamma van dit bekende huis. Cuvée die voor minder dan 20 euro wordt verkocht, dus de Britten – en naar verluidt ook veel Fransen – bestellen massaal deze al bij al nog betaalbare flessen. Tijdens het huwelijksfeest begeleidde deze witte Bourgogne trouwens de canapés met forel, de poulet à la sauge of het gâteau verveine aux fraises des bois.

Of er in veel Britse families dezelfde lekkernijen op tafel komen, of de flessen eerder bedoeld zijn om als ‘herinnering’ veel te lang in de kelders te sluimeren, helaas richting azijnhemel, dàt is natuurlijk de koninklijke vraag.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Coops willen cool worden

WijnrekkenVooroordelen zijn van alle tijden en het internet met zijn virtuele communities en real-time informatiestroom heeft daarin weinig of geen verandering gebracht.

Zo blijft ook het hardnekkige cliché bestaan dat elke wijncoöperatieve per definitie een anonieme wijnfabriek is. Terwijl steeds meer coops in hun subappellatie net de reddende engelen zijn, dankzij hun investeringen in nieuwe technieken en technologieën, of het inhuren van zogeheten flying winemakers die nieuwe ideeën injecteren in een verroeste of zeker ingedommelde herkomstbenaming. Ook al kunnen we legio voorbeelden aanhalen van coops die wél beantwoorden aan dit cliché, namelijk oubollige wijnen blijven produceren op grootvaders/moeders wijze, op basis van derderangs druivenmateriaal.

Anno 2018 proberen echter een aantal Franse wijncoops, voor de zoveelste keer tussen haakjes, hun imago op te poetsen, ook en vooral door samenwerkingspacten.

200 miljoen flessen per jaar

Dat Franse wijncoöperatieven weer eens een charmecampagne opstarten is logisch, zeker als we ons realiseren dat ze grosso modo de helft van iedere totale jaaroogst in Frankrijk verwerken. Het zijn dus zeker geen figuranten.

Eén van die spelers in Marques & Coop, een koepel van 12 Franse coöperatieven die in een bonte reeks appellaties produceren. Een nieuwe club die maar liefst 4.000 individuele telers/wijnbouwers overspant die samen bijna 30.000 hectare wijngaarden exploiteren. Economisch vertaal: jaarlijks goed voor een productie van 200 miljoen flessen en een omzetcijfer van circa 410 miljoen euro.

Het lijstje leden van deze coöperatieve superclub komt werkelijk uit de vier windstreken van Frankrijk: Celliers des Prince (de enige coop in Châteauneuf-du-Pape), Chassenay d’Arce (Côte des Bar/Champagne), Estandon Vignerons (Provence), Loire Propriétés, Ortas Cave de Rasteau (Rhône-vallei), Sieur d’Arques (Limoux), Les Vignerons de Tutiac (Bordeaux), Agamy (rond Lyon), UDP Saint Emilion (Bordeaux), Union des Vignerons de l’Île de Beauté (Corsica), Vignerons Ardéchois (zuidelijke Rhône-vallei) en Vinovalie (in het Zuidwesten).

Benieuwd of de ‘marken’ en ‘châteaux’ van deze coöperatieven door hun samenwerking straks ook makkelijker in onze rekken en glazen belanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De kopzorgen van Franse wijnmakers

BourgogneSoms loont het om naar het programma te kijken van een geplande conferentie, om meteen te beseffen wat de ‘hot issues’ zijn in een specifieke markt of professie. En dat geldt zeker voor de wijnsector

Zo organiseert het B.I.V.B., het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne, begin februari haar jaarlijkse bijeenkomst ‘Vinosphère’, waar de toekomst van deze appellatiecluster wordt geanalyseerd. Discussietopics die bij uitbreiding echter ook de hete hangijzers vormen in alle Franse appellaties en wijnstreken.

Uit de agenda plukken we een Klavertje Vijf van de meest urgente thema’s:

- De gehate en reeds zo vaak geamendeerde ‘Loi Evin’, de wet die de publieke promotie en advertenties rond wijn grotendeels verlamt. Onder mom van ‘gezondheid’ en ‘strijd tegen alcoholmisbruik’ bepaalt deze nog altijd strikte wet zeer arbitrair wat men wel en niet over wijn in een advertentie mag vertellen, of hoe deze boodschap mag gepresenteerd worden.

- De houtziekte Esca. Esca is een al sinds eeuwen gekende stofwisselingsziekte die door schimmels wordt veroorzaakt. Deze schimmels woekeren vaak 10 jaar of meer vooraleer de door hen geproduceerde mycotoxines in de sapstroom van de plant belanden en zich op de druivelaars zichtbaar uiten via o.a. de zogeheten ‘tijgerbladeren’ of ‘zwarte mazelen’. Dit probleem manifesteert zich de laatste jaren steeds frequenter naarmate wijngaarden ouder worden. Niet alleen in Bourgogne, maar in alle Franse wijnstreken. En trouwens ook in onze eigen Belgische wijndomeinen. Een echt redmiddel tegen deze ziekte bestaat niet. Naar schatting gaat er elke oogst 4,6 hectoliter per hectare verloren door Esca.

- Vroegtijdige oogsten. We merken in vrijwel alle wijnstreken dat de trossen tot 14 dagen vroeger dan ‘normaal’ kunnen geplukt worden. Heel de groeicyclus van de druivelaars lijkt structureel ingekort. Wat pakweg 20 jaar geleden uitzonderlijk was, komt tegenwoordig steeds frequenter voor. In dat opzicht brak het millésime 2017 zelfs alle records. De vraag die veel wijnbouwers zich nu stellen: wordt dit de nieuwe norm, o.a. onder invloed van de klimaatopwarming?

- Wijntoerisme exploiteren. Waar rond het millennium veel wijnregio’s en hun belangenbehartigers het economische belang van wijntoerisme nog onderschatten, groeit nu – ook buiten Franrijk trouwens – het besef dat wijntoeristen een serieuze extra inkomstenbron kunnen vormen. Dat gaat in de praktijk dan van nieuwe logeer- en restaurantfaciliteiten, over thema-degustaties, kelderbezoeken, educatieve wijntours tot een wildgroei inzake ‘Best Wine Tourism Awards’.

- Resistente druivenvariëteiten. Iedereen lijkt wakker geschrokken door de soms alarmerende klimaatrapporten. Er wordt steeds ijveriger geëxperimenteerd met nieuwe variëteiten en kruisingen die niet alleen beter bestand zijn tegen wingerdziekten zoals meeldauw, maar bovendien ook beter gedijen in hetere biotopen met droogteperiodes en waterstress. In veel streken staan reeds proefpercelen aangeplant, begeleid door wetenschappelijke onderzoekscentra. Zelfs in een conservatieve regio als Champagne sleutelt men druk aan een reeks ‘superkruisingen’ die er tegen 2030 moeten voor zorgen dat er geen tekort aan bubbels komt, als het klimaat effectief 1 of 2°C is opgewarmd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Eigen Bourgogne Eerst!

RouteDesVinsIn een wijnbusiness die met zevenmijlslaarzen-snelheid verandert, is het logisch dat de gevestigde waarden/appellaties zich vaak heel defensief opstellen tegenover vernieuwingen waardoor hun marktpositie misschien bedreigd wordt

Momenteel woedt zo’n strijd voor het ‘merkimago’ in Bourgogne.

Daar vrezen namelijk veel producenten – die tussen haakjes toch ook vaak miserabele cuvées onder hun gerenommeerde merknaam bottelen – namelijk dat er een tsunami van wijnen op hen afkomt zonder geografische origine.

Zoals ‘Vin de France’, de vroegere tafelwijnen. Een wettelijk erkende categorie waardoor er ook in Bourgogne in de toekomst plantrechten worden verleend voor dit wijntype.

Puur protectionisme

Waar de belangenbehartigers zoals het Bureau interprofessionnel des vins de Bourgogne (BIVB) vooral nerveus van worden, is dat deze nieuwe cuvées - alhoewel ze zich bedienen van de zeer algemene noemer ‘Vin de France’ - toch specifieke geografische benamingen op hun ruglabels kunnen afdrukken. Informatie die naar Bourgogne refereert.

En dat, zo redeneert het BIVB, zal de consument op het verkeerde been zetten.

Paniekvoetbal? Want de spelregels voor een ‘Vin de France’ bezitten wel veel souplesse, maar wijnbouwers kunnen toch niet zomaar een geografische merknaam als Bourgogne stelen.

Zo dienen de naam en het adres van de producent wettelijk vermeld. En als dit adres overeenkomt met een prestigieuze appellatie zoals Meursault of Gevrey-Chambertin mag zo’n Vin de France alleen de postcode vermelden. En niet de herkomstbenaming die inderdaad tot verwarring kan leiden.

Bovendien is het argument dat een kwaliteitsregio als Bourgogne straks een ‘invasie’ van dit soort streekvreemde wijnen mag verwachten ook lichtjes overdreven. Het Franse wijnareaal mag qua nieuwe aanplant jaarlijks immers maar met maximaal 1% groeien, dus de kans lijkt heel gering dat heel de Côte D’Or en al die dure grands crus overspoeld worden door tweede/derderangs imitatiewijnen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Beaujolais Nouveau is nog niet dood

BeaujolaisDe kelk is hopelijk ook aan u voorbijgegaan, maar ook deze derde donderdag van november werd de Beaujolais Nouveau commercieel op de wereld losgelaten

Een gelukkig krimpende wereld, want iedereen die van authentieke wijn houdt, verwondert zich over het feit dat dit ‘primeurfenomeen’, uitgedacht in 1951, nog altijd in de 21ste eeuw consumenten enthousiasmeert.

Maar vergis u niet: de hype rond Beaujolais Nouveau is nog niet helemaal dood. De aan hysterie grenzende media-aandacht van 30 of 40 jaar geleden is natuurlijk wel verdwenen, maar de meest recente cijfers laten toch zien dat er nog voldoende fans van dit wijntype bestaan.

Tien dagen hype

In de campagne rond de oogst 2016 bijvoorbeeld werd er in de eerste tien dagen maar liefst voor 22 miljoen euro Beaujolais Nouveau verkocht. Het leeuwendeel zelfs de eerste drie dagen, namelijk 17 miljoen euro.

Concreet: ongeveer 85% van de totale productie Nouveau ging in minder dan 14 dagen over de toonbank. Of misschien nog een overtuigender cijfer: ongeveer een kwart van de totale Beaujolais-productie werd onder het Nouveau-etiket gebotteld én vooral verkocht.

De sector verwacht gelijkaardige cijfers voor de campagne 2017, maar ondanks alle hoera-geluiden vergeet men statistisch één trend: de verkoop blijft structureel over de jaren krimpen.

Waar in 2004 immers nog 493.700 hectoliter Beaujolais Nouveau werd verhandeld, was dit in 2016 nog slechts 188.400 hectoliter. Of omgerekend toch een ferme tuimeling met -62%.

Een cijfer waardoor de échte Beaujolais-producenten waarschijnlijk dit weekend een extra fles ontkurkten, omdat hun kwaliteitsimago zo stilaan opgepoetst raakt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bijna een Da Vinci waard

Niet alleen voor kunstwerken à la Da Vinci worden tegenwoordig recordprijzen afgehamerd. Ook de prijskaartjes voor Bourgondische topwijngaarden bereiken ongeziene niveaus. Een tijdje terug hadden we het nog over zeldzame goedkope percelen in deze regio, maar ditmaal gaat het over het andere uiterste. Een cijfer om van te duizelen.

Recent werd immers het gerenommeerde Clos de Tart, een grand cru wijngaard in Morey-Saint-Denis (Côte de Nuits) van amper 7,5 hectare, verkocht. Het domein was al sinds de jaren ’30 in handen van de familie Mommesin, maar deze besloot recent het te verkopen aan François Pinault. Eén van de rijkste Franse zakenmannen die in zijn portfolio al andere ‘wijnkleppers’ heeft steken, waaronder het al even prestigieuze Château Latour in Pauillac.

Officieel werd niet bekend gemaakt hoeveel zijn familiaal investeringsbedrijf moest neertellen om dit Bourgondische kroonjuweel aan zijn collectie toe te voegen, maar volgens geruchten zou deze transactie bijna 250 miljoen euro waard zijn. Niet genoeg om een Da Vinci te kopen, maar omgerekend toch een verbluffende 34 miljoen euro per hectare, of 3.400 euro per vierkante meter.

Of dit record snel zal verbroken worden, valt dus te betwijfelen.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer