Home Markten Live Netto Sabato

december 2018

Geplaatst op 30 december 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Klamme handjes voor de Europese Verkiezingen

WijngaardDoor de politiek chaotische finale van 2018 – niet alleen in België – , mogen we niet vergeten dat er in mei 2019 ook Europese verkiezingen op het menu staan.

Verkiezingen waar toch een aantal dossiers met potentieel ‘zware’ gevolgen op tafel liggen voor de wijnhandel- en amateurs. Enkele maanden na de ‘vernieuwing’ van het Europese Parlement wordt er immers een nieuwe Europese Commissie benoemd, de eerste in het post-Brexittijdperk. En hoe deze nieuwe ploeg zich zal opstellen tegenover de wijnsector, is nu nog een open vraag.

Overbelasting van wijnlabels

Een dossier dat zeker aan de nieuwe commissarissen zal voorgeschoteld worden is dat van de wijnetikettering.

Zo ligt er binnenkort een voorstel op tafel om alle Europese wijnlabels te verplichten het aantal calorieën te vermelden, inclusief een voor de hele EU uniform geldend symbool. Vooral dit laatste was, toen bleek dat de huidige Commissaris voor Gezondheid absoluut deze verplichte calorievermelding wilde introduceren, een eis van veel wijnproducenten: liever één Europees symbool en één Europese standaard dan dat ze voortaan voor elke exportbestemming een afzonderlijk etiket moeten ontwerpen.

Het huidige voorstel dat door de (Franse) rapporteur aan de nieuwe Commissie zal gepresenteerd worden, bevat echter een m.i. belangrijker beslissing: er wordt immers voorgesteld om alle actoren in de wijnbusiness voldoende tijd en speelruimte te gunnen alvorens hen te verplichten ook alle tijdens de vinificatie gebruikte ingrediënten gedetailleerd op het (rug)etiket te vermelden. Met als voornaamste argument: er bestaat immers geen officiële lijst van additieven of hulpmiddelen die als leidraad kan dienen.

Een zinvol voorstel, want als we niet opletten verandert een wijnlabel binnenkort in een medische bijsluiter die zijn ultieme doel mist, namelijk: de consument eerlijk voorlichten. Iedere anti-alcohollobbyist kan dan immers nieuwe ‘taboes’ eisen waardoor een wijnetiket onleesbaar en ongenietbaar wordt.  

En geef toe: de gemiddelde consument begrijpt waarschijnlijk toch 90% van de opgesomde producten of hun eventuele effecten niet, want om die finesses te vatten is vaak een biochemisch diploma nodig. Mag een fles wijn trouwens nog in eerste instantie plezier, smaak en gezelligheid bevatten in plaats van een chemische analyse, mits de nodige matigheid qua consumptie?

Money honey

Maar in het wijndossier voor de komende Europese Commissie zijn er nog andere topics verstopt die hopelijk op termijn de wijnbusiness- en drinker geen kater bezorgen.

Zo pleiten de momenteel geredigeerde teksten voor een verdere versoepeling van de spelregels inzake toegelaten druivenrassen – met name van hybriden – en wordt er ook gehoopt dat Europa zich minder bemoeit met de toelatingen voor nieuwe aanplantingen. Zeker in sterke productielanden als Frankrijk, Spanje of Italië wil men dat maximaal zélf bepalen en mag Europa hoogstens de randvoorwaarden verscherpen.

Uiteraard draait alles ook impliciet om geldstromen en subsidies. Na de Brexit wil Europa immers vanaf 2021 de globale enveloppe die de wijnsector krijgt serieus knippen, aangezien de Europese Unie straks nog slechts 27 leden telt.

Kortom, de verkiezingen voor de Europarlementariërs zouden in de huidige politieke context wel eens de hele Europese wijnbusiness flink door elkaar kunnen schudden, zeker gezien de animositeit die er tussen diverse lidstaten of politieke fracties heerst.

Frank Van der Auwera

PS: uiteraard wensen we alle lezers van deze rubriek "Wijntijd”, die na 10 jaar op deze vertrouwde pagina’s stopt maar verder zal lopen via andere kanalen, toch een uitmuntend millésime 2019. En wie met chronische of acute wijnvragen zit, u blijft altijd welkom via frank@dewijnkoopgids.eu of uiteraard via ons magazine Sabato.

Geplaatst op 23 december 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Geen kortingen in de wijngaard (deel 3)

WijngaardIn dit derde en laatste deel focussen we op Bordeaux, waarbij de grote interne waardeverschillen zeer frappant blijken. Ook al werden nog niet alle appellaties (zoals Margaux) reeds finaal berekend.

Voor de Bordelaise appellaties ziet het plaatje er in globo echter enorm gevarieerd uit.

Vooral binnen de Médoc is er soms sprake van grote waardeverschillen. Zo kost de gemiddelde hectare wijngaard in Pauillac bijna 4,5 keer méér dan een gelijkaardig perceel in de toch eveneens goed aangeschreven appellatie Saint-Estèphe. Toch kwam er in 2017 goed nieuws voor de wijnbouwers en domeineigenaars in Saint-Estèphe, want de waarde voor een hectare piekte er met +17,49%, terwijl de verkoopwaarde in Pauillac bleef hangen (-0,79%).

Dat er echt sprake is van rangen en stangen, en de aanwezigheid van bekende namen de prijzen ook voor de minder goden de stratosfeer injaagt, wordt duidelijk geïllustreerd als we het prijskaartje van Pauillac vergelijken met de ‘kleinere’ appellaties zoals Moulis of Listrac. Dan gaapt de kloof helemaal: een hectare Pauillac is dan tot 25 maal (of meer) duurder.

Pomerol koning!

Maar ook op rechteroever blijken de verschillen soms erg groot, met Pomerol als het absolute prijsbeest. De verkoopprijzen voor een wijngaard gingen er in 2017 zelfs met +14,5% op vooruit, terwijl Saint-Emilion ook groeide (+7,95%) maar de waarde van percelen Pessac-Léognan nagenoeg stagneerden (-0,79%).

Een appellatie als Fronsac, ten westen van Pomerol gelegen, is helemaal ‘peanuts’ vergeleken met Pomerol: tot 67 keer goedkoper per hectare.

Dat Saint-Emilion, ondanks de aanwezigheid van een pak grands crus classés, gemiddeld toch 6 keer minder waard blijkt dan een hectare Pomerol, heeft natuurlijk te maken met twee factoren. Enerzijds is Pomerol echt een smurf qua oppervlakte (minder dan 800 hectare aanplant), en anderzijds bevat Saint-Emilion op circa 5.500 hectare appellatie ook veel bescheiden cru’s die maar een fractie van de marktprijs realiseren van de ‘grote jongens’.

Pauillac: 2.000.000 €/ha
Pomerol: 1.500.000 €/ha
Saint-Julien: 1.200.000 €/ha
Saint-Estèphe: 450.000 €/ha
Pessac-Léognan: 450.000 €/ha
Saint-Emilion: 250.000 €/ha
Moulis: 80.000 €/ha
Listrac: 75.000 €/ha
Sauternes: 30.000 €/ha
Fronsac: 30.000 €/ha

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 december 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Geen kortingen in de wijngaard (deel 2)

Eerder kon u lezen dat het triumviraat Champagne-Bordeaux-Bourgogne&C° bijna 90% van de totale waarde van het Franse wijngaardpatrimonium inpalmt.

In deze column zoomen we in op een aantal deelappellaties binnen de clusters Champagne en Bourgogne.

Daarbij werd de prijs berekend per hectare wijngaard voor 2017, met eliminatie van de hoogste en laagste extreme verkoopprijzen.

Champagne: chardonnay baas

Voor de regio Champagne, solo goed voor 55% van de totale waarde van het Franse wijngaardpatrimonium, is het vooral de chardonnay-aanplant in de Côte des Blancs die het duurst dient betaald, zij het dat er in 2017 wel sprake was van een daling met 4,7% qua waarde vergeleken met 2016. Grootste vooruitgang werd dan weer geboekt in de Aube (+2,52%):

Côte des Blancs: 1.472.200 €/ha
Côte d’Epernay, Grande Montagne: 1.188.900 €/ha
Andere regio’s (Marne): 1.040.000 €/ha
Aube: 1.004.100 €/ha

Bourgogne: de top is onbetaalbaar

Ook al werd er in de basisberekening gesproken over het ‘bassin’ Bourgogne-Beaujolais-Savoie-Jura, filteren we de data nu puur naar de Bourgogne.

En dan wordt de trend meteen duidelijk: de waardebepaling van een wijngaard in de Côte D’Or en omstreken wordt vooral bepaald door de status, namelijk het cru-gehalte van de wijnen.

Een nuances nog. Al de onderstaande categorieën piekten in 2017. De reeds peperdure grands crus gingen er verrassend nog met +8% in waarde op vooruit, de witte premiers crus met +4,1%, hun rode collega’s met +2,3%, de Chablis premiers crus met +0,3% en de andere Chablis-categorieën zelfs met +4,99%:

Les grands crus: 6.000.000 €/ha
Les premiers crus blancs: 1.536.000 €/ha
Les premiers crus rouges: 650.000 €/ha
Chablis premier cru: 350.000 €/ha
Chablis: 164.000 €/ha

En wat met de Mâconnais, tenslotte toch in de literatuur ook beschouwd als behorende bij de Bourgogne? Ook hier is er sprake van een duidelijke pikorde. Waar bijvoorbeeld het gemiddelde prijskaartje in 2017 voor een hectare Mâcon Blanc 65.000  €/ha beliep, diende de koper tot bijna 4 maal dieper in de portfeuille te tasten om een hectare Pouilly-Fuissé te bemachtigen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 december 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Geen kortingen in de wijngaard (deel 1)

DruivenDe officiële cijfers over de actuele waarde van wijnpercelen in Frankrijk druppelen altijd binnen met vele maanden vertraging. Zo kunnen we nu pas snuffelen in de (ver)koopprijzen die in 2017 werden gerealiseerd. En zelfs dan nog is er sprake van een methodologische bias, omdat de evolutie van de verkoopprijzen wordt berekend mits aftrek van de hoogste en laagste transacties.

Eén ding staat echter vast: de waarde van het Franse wijngaardpatrimonium voor de AOP’s (appellation d'origine protégée of de beschermde herkomstbenamingen) werd voor 2017 geraamd op 69,4 miljard euro, of een stijging met +2,3%.

Andere trend: tussen 1997 en 2017 vermenigvuldigde de gemiddelde prijs voor AOP-wijngaarden in constante waarde flink met een factor 2,5, vooral gestimuleerd door de daling van de interestvoeten en de verbetering van het gemiddelde inkomen uit de wijnbouw.

De Drie Slokoppen

Wat opvalt in de statistieken voor het jaar 2017 is de hoge mate van concentratie.

Maar liefst 86% van de totale waarde bevindt zich namelijk in slechts drie grote appellatieclusters. Absolute koploper blijft La Champagne, dat op zijn eentje 55% inpalmt van de totale waarde (38 miljard euro), maar toch amper 7% van de totale aanplant vertegenwoordigt.

Op de tweede plek volgen de appellaties van de Bordelais, goed voor 12,7 miljard euro wijngaardwaarde (stijging: +18%!), gerealiseerd met 28% van de totale aanplant.

Het derde ‘bassin’ dat sterk scoort is de cluster Bourgogne-Beaujolais-Savoie-Jura. Samen goed voor 10% van de aanplant, maar toch ook nog 8,87 miljard euro in waarde. Uiteraard concentreert de grootste verkoopwaarde zich in de appellaties van de Côte d’Or.

Hoe er ook binnen deze drie ‘winnaars’ soms ook grote verschillen optreden tussen subappellaties, ontdekt u in de komende columns.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer