Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 30 november 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Stop met sproeien!

De Franse landbouw is bekend/berucht als de grootste Europese gebruiker van pesticides en onkruidverdelgers. Maar bepaalde regio’s uit de wijnindustrie willen van dit negatieve imago af.

Vooral in de Loirevallei nemen ze nu reeds een aantal drastische maatregelen, te beginnen met de (chemische) controle op gras en onkruid in de wijngaarden.

De producenten van Anjou en Saumur, samen toch goed voor 20.000 hectare wingerd en 27 subappellaties, hebben namelijk recent besloten dat voortaan alle chemische onkruidverdelers in hun wijngaarden taboe zijn.

Het nieuwe, door het INAO principieel goedgekeurde ‘cahiers des charges’ dat nog wel het maandenlange wettelijke procedurecircuit moet doorlopen, bevestigt deze maatregel tegen de chemische ‘castratie’ van het onkruid.

Tussen de rijen druivenstokken kan de wijnmaker natuurlijk nog altijd het gras of de grond bewerken, het onkruid wieden of biologisch gecontroleerde producten inschakelen. Maar vanaf voorjaar 2019 staan chemische onkruidverdelers dus waarschijnlijk 100%  op de Zwarte Lijst in deze Loire-appellaties.

Een maatregel die natuurlijk inspeelt op de biologische bekommernissen van een groeiend aantal consumenten, dus vanuit marketingstandpunt gezien is dit beslist een zinvolle stap die Anjou of Saumur geen windeieren zal leggen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 november 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Malbec blijft baas

MalbecDat Malbec dé Argentijnse troeteldruif is, dat kunnen we dagelijks zelf ervaren in onze Belgische winkelrekken. Het aangeplante areaal Malbec is in dit Latijns-Amerikaanse wijnland de voorbije 15 jaar zelfs verdubbeld. De variëteit domineert nu ongeveer 1/6 van alle wijngaarden in Argentinië.

Dit commerciële succes heeft echter een schaduwzijde: het gevaar dat domeinen er zich op blindstaren en andere variëteiten verwaarlozen. Want Argentinië bezit immers, via de migratiestromen van de 19de eeuw, een enorme waaier aan boeiende druivensoorten, in totaal goed voor 225.000 hectare.

Natuurlijk zitten er in onderstaande hitparade ook druiven zoals Cereza Rosé en Criolla Grande die zelden onze exportmarkt bereiken. Het zijn variëteiten die immers worden gebruikt voor de productie van eenvoudige tafelwijnen. Hun aandeel vermindert stelselmatig, alhoewel ze momenteel nog circa 20% van de totale aanplant vertegenwoordigen.

TOP TIEN VAN HET ARGENTIJNSE DRUIVENAREAAL

  • 1. Malbec: 40.000 ha (17,8%)
  • 2. Cereza Rosé: 29.000 ha (12,9%)
  • 3. Bonarda: 19.000 ha (8,4%)
  • 4. Criolla Grande: 16.000 ha (7,1%)
  • 5. Cabernet Sauvignon: 15.000 ha (6,7%)
  • 6. Syrah: 13.000 ha (5,8%)
  • 7. Pedro Ximenez: 11.000 ha (4,9%)
  • 8. Torrontes Riojano: 8.000 ha (3,6%)
  • 9. Moscatel Rosado: 7.000 ha (3,1%)
  • 10. Chardonnay: 6.000 ha (2,7%)

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 november 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

BIB blijft beroeren

Wie dacht dat wijn in Bag-In-Box (BIB) nu toch stilaan overal in Europa aanvaard wordt als handig alternatief voor de fles, heeft het mis. Vooral in traditionele appellaties hebben velen het er nog heel lastig mee dat de klassieke 75cl wijnfles concurrentie krijgt van een kartonnen doos met tapkraantje. Blijkbaar percipiëren velen deze verpakkingsvorm nog als ‘cheap’.

Zo woedt er in de Franse appellation Alsace nu een discussie over de introductie van BIB’s. Het was Frédéric Raynaud, directeur van de coöperatieve ‘La Cave des Vignerons de Pffanheim’, die de kat de bel aanbond.

Hij argumenteert namelijk dat door hardnekkig het gebruik van wijndozen af te wijzen – en in het cahier de charge van de AOC de botteling in de typische lange ‘flûte rhénanen’-fles te verplichten – Elzasproducenten bepaalde lucratieve afzetmarkten zoals Scandinavië kwijtspelen.

Als voorbeeld neemt hij Zweden, waar de BIB reeds 57% van het verkochte wijnvolume vertegenwoordigt. De productiekosten van de gemiddelde BIB liggen lager dan de wettelijk voorgeschreven Elzasfles. Maar die extra kosten voor een wijnfles kunnen niet zomaar afgeschoven worden richting consument, omdat het marktaandeel er voorlopig te klein is. Een vicieuze cirkel.

Waardevernieler

Onzin, zo luidt het bij de tegenstanders van de BIB’s.

Met name Jérôme Bauer, de president van AVA (l’Association des Viticulteurs d’Alsace) vindt de discussie misplaatst. Hij, en met hem vrij veel wijnbouwers in de regio, zien de lastencahiers van de appellatie eerder als een extra bescherming.

Hij beschouwt de BIB ook als een ‘waardevernieler’, want “Hoe kunnen wij met onze Elzaswijnen dan competitief zijn tegenover sommige Duitse rieslings die aan 0,80 euro per liter worden aangeboden?”.

Ander argument: Elzasfles kan binnen het kader van de huidige reglementering trouwens ook diverse formaten aannemen. “Explorons d’abord cette piste avant de crier au scandale!” klinkt het strijdvaardig.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 november 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bourgogneveiling breekt record

HospicesNaar jaarlijkse gewoonte greep onlangs in Bourgogne de befaamde ‘Hospices de Beaune’ wijnveiling plaats. Enerzijds een liefdadigheidsactie waarvan opbrengsten naar goede doelen vloeien, maar anderzijds vooral ook een prijsthermometer voor de bourgognewijnen en de nieuwe jaargang, waar de handel zich vanaf dan op baseert.

Voor deze 2018-veiling onder de vleugels van Christie’s, werden 828 vaten afgehamerd die het nieuwe recordbedrag van bijna 14,2 miljoen euro – zonder de buyer’s premium, dus de hamerkosten – in kas brachten. Daarmee werd het vorige record van 2017 (13,5 miljoen euro) met bijna 700.000 euro gebroken.

Zoals steeds waren er blikvangers. Zo werd een vat Bâtard-Montrachet Grand Cru verkocht voor maar liefst 135.000 euro, andermaal een record voor een single barrel op deze veiling. Het gemiddelde prijskaartje per vat piekte dit jaar tot 16.850 euro, opnieuw hoger dan de veilingen van 2017 en 2016, waarschijnlijk ook opgezweept door de hoge verwachtingen en ‘buzz’ rond het millésime 2018.

Aziaten het gulzigst

Enige ontgoocheling was er wel rond het ‘Pièce des Présidents’ waarvan de opbrengst regelrecht naar liefdadigheidsprojecten gaat. Deze editie waren het 2 vaten – een Corton Grand Cru Clos Du Roi en een Meursault Premier Cru Les Genevrières – die werden afgehamerd tegen de nog altijd mooie prijs van 230.000 euro. Een serieuze dip echter vergeleken met het presidentieel lot van vorig jaar dat 420.000 euro opbracht.

Pittig detail: bijna 7 op de 10 van de loten werden, gemeten in waarde, door handelaars gekocht, tegen 3 op de 10 door privékopers. En wat eveneens te voorspellen was: de Aziaten waren het meest kooplustig, want in waarde goed voor bijna 55% van alle verkochte loten. De promotie- en degustatiecampagne die Christie’s vooraf opzette in Beijing, Shanghai, Hong Kong, Tokio en Singapore heeft dus duidelijk zijn vruchten afgeworpen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Classificatiekoorts bij de Crus Bourgeois

Blijkbaar heerst er in en rond bordeaux de laatste weken een klassementskoorts, want er wordt weer een aardig robbertje gebakkeleid rond de nieuwe classificatie van de Crus Bourgeois uit Médoc. Een oud zeer, want telkens men deze hitparade wil aanpassen of zelfs lichtjes wijzigen, regent het rechtszaken, burenruzies en scheldtirades in de media die meer kwaad dan goed doen voor het imago.

Dat de nervositeit stijgt, is duidelijk: uiterlijk tegen 2020 willen sommigen de nieuwe pikorde van de Crus Bourgeois operationeel hebben.

Maar wat ooit commercieel een toegevoegde waarde had – een cru bourgeois kan altijd een handvol euro’s extra vragen voor een wijn dan zijn (even goede, soms betere) buur die deze status niet verkreeg – wordt stilaan een juridische jungle waarbij iedereen lijkt te verliezen. En de eindconsument snapt er geen iota meer van.

Eventjes resumeren. Crus Bourgeois zijn er in drie categorieën, met naast de ‘gewone’ Crus Bourgeois ook Crus Bourgeois Supérieurs en Crus Bourgeois Exceptionels. Een rangorde die in 2007 eventjes werd afgeschaft, maar daarna weer werd opgevist. In een poging om de statustoewijzing ‘transparant’ te maken en vooral eerlijker, speelt in theorie niet alleen de gebottelde wijnkwaliteit via blinddegustaties een hoofdrol – met 5 oogsten tussen 2008 en 2016 als referentie –, maar ook factoren als het productievolume. Wie de ‘professionelen' zijn die deze oogsten jureren en hoe ongebonden ze blijken, blijft trouwens een open vraag.

In plaats van gewoon komaf te maken met het verleden en nog één categorie te behouden, namelijk Cru Bourgeois zonder tierlantijntjes, blijft men dus geloven in een hiërarchie. Zo kunnen cuvées promoveren tot de Supèrieur- of Exceptionel-status als ze aan specifieke extra criteria beantwoorden. Wordt er bijvoorbeeld milieuvriendelijk genoeg gewerkt op het domein? Hoe ziet het technisch management van het wijngoed er uit? Of: hoe professioneel is de promotie, sales & marketing georganiseerd?

Criteria die toch de deur voor willekeur openen, want is per slot van rekening de kwaliteit van wat wij straks in ons glas ontdekken niet vele malen belangrijker dan de vraag of men op professionele wijze bezoekers op het domein kan ontvangen? Of dat de wijngaard ja dan neen met gerecycleerd water wordt geïrrigeerd? Ik denk dat die laatste factoren weinig of geen invloed zullen hebben op de uiteindelijke koopbeslissing van de consument.

Want in een poging om ‘heiliger dan de paus’ te zijn en de talrijke mislukkingen met eerdere klassementen in gedachte, blijft het kernprobleem dat de consument nog altijd niets begrijpt van de verschillen tussen de drie soorten Crus Bourgeois.

Tenzij dat samen met de hogere status ook het prijskaartje klimt...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Schijnheiligheid in Saint-Emilion?

SaintEmilionEn daar gaan we weer. In Saint-Emilion laait het conflict weer op rond de controversiële Grand Cru-classificatie. Deze werd in 2012 doorgedrukt, maar wordt nog steeds niet door alle domeinen aanvaard. Want klassementen zijn in Bordeaux letterlijk geld waard: een geklasseerde grand cru kan immers tot het dubbele vragen van een niet-gerangschikt domein

Deze keer werd echter een formeel onderzoek van overheidswege opgestart omdat twee grote namen verdacht worden van manipulatie van dit 2012-klassement. De bevoegde magistrate richt haar pijlen op twee kleppers: Hubert de Boüard, co-eigenaar van Château Angélus en een bekende wijnconsultant enerzijds, en Philippe Castéja, eigenaar van Château Trotte Vieille en een belangrijke négociant anderzijds.

Viva de cumul!

Onderzocht wordt of deze belangrijke spelers in hun voordeel manipuleerden, door als betrokken partij een hoofdrol te spelen in het classificatieproces, want betrokken bij elk stadium van de procedure. Zo was de Boüard ‘koning cumul’: gedurende het classificatieproces dat van 2007 tot 2012 aansleepte, zetelde hij niet alleen in het nationale comité van het INAO (de officiële waakhond van de Franse appellaties), maar was tegelijk ook administrateur van de Conseil des Vins de Saint-Émilion, voorzitter van de Saint-Émilion Premier Grands Crus-groep, lid van de CIVB en ondervoorzitter van de Union des Grands Crus de Bordeaux. En dan laten we nog een paar andere sleutelfuncties achterwege.

Zo kon hij als belangrijk jurylid domeinen, waarin hij rechtstreeks of onrechtstreeks belangen had, mee beoordelen. En uiteraard ook bevoordelen. Volgens critici hangt er met andere woorden een zeer kwalijk reukje aan deze dubbele rol. Niet alleen kreeg zijn ‘Château Angélus’ de hoogste status in het nieuwe klassement (Premier Grand Cru Classé A), maar Château Bellevue (waarvan de Boüard mede-eigenaar én supervisor was), Château Pressac en Château Ferrand, (waar hij als consultant aan de slag was), kregen alledrie promotie. Ook de andere domeinen die hij adviseerde, zoals Grand Corbin, La Commanderie, Clos des Jacobins of La Rose, behielden op zijn minst hun klassement. Een quasiperfect rapport kortom.

De drie musketiers

Dezelfde argwaan ook tegenover Philippe Casteja, die eveneens grossierde in sleutelposities, waaronder die van voorzitter van de raad die het 1855 Klassement van Bordeaux ‘bewaakt’, lid van het national comité van INAO, voorzitter van de bestuursraad van het wijnmakelaarshuis Borie-Manoux én eigenaar van diverse Bordelaise kastelen. Invloed genoeg dus, wat misschien meespeelde dat zijn Château Trotte Vieille de status van Premier Grand Cru Classé probleemloos wist te behouden.

In april 2013 startten daarom drie domeineneigenaars – die ofwel uit het nieuwe klassement waren geschrapt, ofwel degradeerden – een civiele zaak tegen de twee spilfiguren wegens belangenvermenging en systematisch bevoordelen van de ‘grotere’ châteaux.

Maar de juridische molen maalde bijzonder traag: 5 jaar en 3 onderzoeksmagistraten waren nodig om pas recent de beide ‘verdachten’ op de rooster te leggen. Benieuwd hoe deze nieuwe soap afloopt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Zuid-Afrika: maak winst of sluit de boeken

Het was een meer dan harde boodschap die Carina Gous, op papier de 'non-executive chairperson' van WOSA (de belangenorganisatie Wines of South Africa) onlangs de wereld instuurde in een volgepakt auditorium in Kaapstad: zorg in hemelsnaam voor de nodige winstgevendheid of sluit op termijn de boeken.

Want als de nu toch op papier boomende Zuid-Afrikaanse wijnbusiness wordt afgezet qua winstgevendheid tegenover de wereldwijde concurrentie, wordt het plaatje totaal anders en bengelen de Kaapse wijnproducenten onderaan de tabel, luidde haar visie.

Gous argumenteerdeimmers dat Zuid-Afrikaanse producenten en merkeigenaars zich dringend moeten concentreren op de horeca en speciaalzaken, plus in het algemeen de kwaliteit en waarde van hun cru's moeten verbeteren, want "…anders hebben we in Zuid-Afrika geen duurzame toekomst", waarschuwde ze.

De signalen zijn inderdaad dubbelzinnig. De exportcijfers blijven enorm grillig – van amper 25% van de totale productie piekend tot 60% en nu terugvallend rond de 52%–, maar het kernprobleem concentreert zich vooral in het Kaapse bulkvolume dat wordt uitgevoerd. Volgens Gous moet de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie liever focussen op de export van gebottelde wijnen in plaats van bulk, omdat daarin niet alleen grotere winstmarges liggen maar ook meer jobs mee gemoeid zijn. Het feit dat een recente studie (2016) aantoonde dat ruim 5000 hectare wijngaard ondertussen verloren gingen – omgerekend: 5% van de totale aanplant – is evenmin een positief signaal.

Maar terwijl de creativiteit van Zuid-Afrikaanse wijnmakers continu stijgt, blijven de economische parameters eerder onzekerheid uitstralen. De kaarten liggen niet meteen gunstig: politiek is de overheid nog steeds heel labiel, de werkloosheid in Zuid-Afrika ligt torenhoog (27%, zelfs 40% als de jongeren worden opgenomen in deze statistiek), de inflatie steekt weer de kop op, de BTW verhoogt en de Zuid-Afrikaanse munteenheid Rand blijft zeer volatiel.

Hoe leuk, afwisselend en spannend de Kaapse cru’s tegenwoordig ook worden, toch ligt er een serieuze hypotheek op de totale wijnindustrie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 18 oktober 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Azië overtroeft Europa en de VS

VeilingSimon Tam, één van de topveilers bij Christie’s Hong Kong - momenteel dé commerciële wijnhub op wereldniveau - , waarschuwde onlangs tijdens een wijnlunch in Zuid-Afrika alle geïnteresseerde kopers in de Verenigde Staten en zeker Europa: binnenkort kunnen ze prijsmatig niet eens meer concurreren als het topcru’s betreft met de gefortuneerde kopers in Azië.

Tam was zelfs heel radicaal in zijn visie: “When Asia takes off, there will not be anything left” klonk het heel onheilspellend.

Volgens deze ervaren expert zijn vooral Britse kopers en retailers verantwoordelijk voor deze marktevolutie. Ze jagen immers al jaren continu achter de beste ‘deals’ en proberen op allerie manieren prijzen te onderdrukken, maar verliezen op den duur zo hun allocaties. Terwijl Aziatische kopers wél bereid zijn de gevraagde prijs te betalen.

Dat de grands crus en topwijnen uit o.a. Bordeaux en Bourgogne straks vooral in Aziatische kringen terechtkomen, lijkt volgens Simon Tam niet meer dan logisch.

Misschien kunnen wij Europeanen ze straks nog alleen op het internet virtueel ‘ontkurken’?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hoerastemming in Prosecco

ProseccoOok al is er recent lokaal een ‘ongeluk’ gebeurd met roestvrijstalen tanks Prosecco, waarbij hectoliters zijn weggevloeid, heerst er in de productieregio toch overwegend enthousiasme

Primo omdat de Prosecco DOC heel tevreden is met de kwantiteit én kwaliteit van de oogst 2018. Volgens het bevoegde consortium, dat ongeveer 10.000 producenten overkoepelt,  is deze oogst in nagenoeg perfecte condities verlopen. De voorzitter van het consortium, Stefano Zanette, verklaart dit succes als volgt: “In april en mei versnelden de bovengemiddelde temperaturen en de juiste hoeveelheid neerslag de vegetatieve ontwikkeling, zodat de bloesem reeds half mei verscheen. De afwezigheid van regen zorgde toen voor de perfecte afsluiting van deze fase, zodat ook de vorming van de kleine besjes in perfecte omstandigheden kon opstarten.” En de pluk verliep eveneens ideaal, want na een warme zomer volgde net op tijd een afkoelingsperiode “De beperkte regen en de lagere temperaturen waren exact wat we nodig hadden”  klinkt het.

De verwachtingen zijn in het algemeen dat de 24.450 hectare aanplant veel duiven opleveren met een mooi smaak- en aciditeitsprofiel.

Dat ook het volume ditmaal present is, geldt trouwens voor bijna geheel de Italiaanse wijnindustrie. De eerste schattingen spreken van een oogst 2018 die tussen de 10 à 20% hoger zal liggen dan vorig jaar, wat natuurlijk wel één van de dieptepunten was sedert de Tweede Wereldoorlog.

Roze toekomst?

Maar er is nog een tweede reden waarom Proseccoproducenten zich ‘happy’ voelen.

Met de oogst 2018 wordt nu eindelijk de langverwachte ‘Prosecco Rosato’ officieel een feit. Sterker nog, waarschijnlijk heffende wijnautoriteiten ook de ban op zodat deze roze bubbels rode en witte druiven uit de regio mogen blenden om de gewenste kleur en smaakprofiel te verkrijgen.

Tot nu toe kon Prosecco Rosato niet officieel zo gelabeld worden binnen de DOC-spelregels. Wie toch een rosé versie op de markt bracht, mocht immers tot nu toe nooit de term ‘Prosecco’ vermelden. Commercieel zal dit natuurlijk een slok op de borrel schelen of men een mousserende rosé uit deze regio moet labelen als ‘Italian Rosé’ of als ‘Prosecco Rosé of Rosato’.

Op dit moment worden de spelregels nog bepaald – bijvoorbeeld: zal alleen pinot noir als blauwe druif toegelaten worden in de mix, en niet bijvoorbeeld merlot of corvina? – en hoe hoog moet dan het percentage gleradruiven minimaal liggen (85% of meer?)?

Uiteraard zal deze rosé versie, als ze definitief wordt goedgekeurd, voorlopig maar een kleine niche vormen in het totaal van circa 550 miljoen geproduceerd flessen bubbels in deze regio, waarvan circa 440 miljoen flessen DOC Prosecco en 100 miljoen stuks onder DOCG-label.

Ook al omdat de rosato beperkt zal blijven tot deze DOC-zones en bijvoorbeeld voorlopig niet zal geïntroduceerd worden in de ‘betere’ DOCG-productiegebieden van Conegliano-Valdobbiadene of Asolo. Toch zijn er nu al analisten die voorspellen dat in een wereldmarkt waar rosé duidelijk in de lift zit, binnen enkele jaren de ‘Prosecco Rosato’ wel eens tot 20% van de totale productie kan inpalmen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Het worden roze zomers

De almaar duidelijker wordende opwarming van de aarde heeft alvast één wijncategorie een ‘push’ gegeven: de rosé. Wereldwijd is de verkoop van rosé sinds 2003 met ruim +31% gestegen, maar vooral de laatste jaren zit dit wijntype commercieel in de lift.

De voorbije zomer met zijn hittegolven piekte de roséconsumptie tot ongeziene hoogten, ook in ons land, zelfs in die mate dat op een bepaald moment het fake news circuleerde dat er een acute schaarste dreigde.

Een regio die profiteert van deze hausse is de Provence, waar maar liefst 89% van alle geproduceerde wijn een roze label draagt.

De export floreert navenant. Tien jaar geleden, in 2008, werd er circa 59.000 hectoliter roséwijn uit de Provence geëxporteerd, goed voor een marktwaarde van 2,56 miljoen euro. Maar in 2017 was dit volume reeds aangedikt tot 382.000 hectoliter of een groei met bijna een factor 6,5.

De waarde van deze roze export uit de Provence piekte vorig jaar tot 226 miljoen euro, bijna het negenvoudige. Waaruit kan afgeleid worden dat het gemiddelde prijskaartje van de Provencerosé serieus gestegen is tussen 2008 en 2017.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer