Opbieden is het leukste

Mijn vriendin Anja en ik zijn nog steeds gebeten door de online-tweedehandsmarkt. Aanvankelijk gebruikten we de veilingsites om van onze overbodige spullen af te raken. Tegenwoordig kopen we even graag als we verkopen. Hebben we keuken- of tuingerief nodig, of een stel stoelen, een duikerslamp, of klassiekers van Saul Bellow en Louis Paul Boon, of een wijnrekje, of speelgoed voor de kindjes van Anja, dan checken we eerst even of die voorwerpen niet ergens worden aangeboden.

Op zo'n tweedehandsmarkt, gewoon een markt waar kopers en verkopers elkaar zoeken, worden dezelfde fouten gemaakt als op die andere tweedehandsmarkt, de aandelenbeurs.

Ik geef een voorbeeld. Vorige week vertelde Anja dat haar dochter een welbepaald Playmobil-setje onder de kerstboom wilde: een bestelwagen, een viertal poppetjes en enkele toebehoren. Winkelprijs: 30 euro. Vraagprijs voor een gebruikt pakket: 9 euro.

Het grote verschil zit natuurlijk in de onzekerheid bij de koper: in welke staat bevindt het boeltje zich? Voor hetzelfde geld mist een poppetje een been of een hoofd. Rekening houdend met die informatiehandicap vond Anja de kloof tussen winkel- en vraagprijs - de 'risicodiscount', dus - voldoende. 'Ik bood 10 euro', zei ze. 'Knap geredeneerd', dacht ik. Als elke kleine belegger zo bedachtzaam koopt op de beurs, loopt het hier vol mini-Buffetts. Maar helaas, Anja was niet uitgepraat.

'Toen begon het pas écht leuk te worden', vervolgde Anja. 'Een ander bood 11,5 euro. Ik dacht 'niet met mij, manneke', en ging naar 13 euro. Hij: 14,75. Ik: 16! Ik ga hier dat speelgoed niet voor mijn neus laten wegkapen, hé.' Het beeld van Buffett was snel foetsie als ik dat hoorde. 'Hol toch niet achter de prijs aan', zei ik. 'Maar Zanna, dat opbieden is net het leukste', antwoordde ze.

Tja, ook dit is typisch voor de beurs. Als we onze zinnen hebben gezet op een aandeel, maken we in het beste geval flink ons huiswerk, we bepalen streng wat we ervoor willen betalen en eisen daar nog een risicodiscount bovenop. Dan zetten we ons order in de markt, pakweg 5 procent onder de koers. En we wachten. Als de koers zich dan verder verwijdert van onze limiet, begint het fameus te jeuken. Zouden we onze limiet niet verhogen? Want hela, we gaan hem missen, die trein!

Zodra een duidelijke haussetrend wordt gevormd, riskeren we met onze wachtstrategie inderdaad veel beurstreinen te missen. Maar in de huidige trendloze omgeving is geduld goud waard. Tot vorige week had ik zes strenge aankooplimieten in de markt zitten. Eentje werd bereikt - die van Hamon, 17,5 euro. Prompt verstrengde ik de vijf andere, zodat de volgende limiet allicht pas volgend jaar wordt bereikt. Zo houd ik nog een poos wat cash achter de hand.

Overigens zijn er wel degelijk verschillen tussen beurs en veilingsites. Zo is de beurs minder vlot te manipuleren. Ik kan me best voorstellen dat een 'partner in crime' van de verkoper een opbod ontlokt door hogere biedingen te afficheren, vooral omdat die hogere biedingen op sommige sites nog kunnen worden weggehaald. Was die hogere Playmobil-bieder een kennis van de verkoper? We weten het niet, maar uiteindelijk bood nog een derde partij 17 euro en heeft Anja het losgelaten.

Groot gelijk, Anja.