Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 28 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnpatriotisme in de Languedoc-Roussillon

Belgen hebben een liefdesrelatie met de Languedoc-Roussillon, echt wel het Franse epicentrum waar op wijngebied veel gebeurt.

Maar de kracht van deze regio - zijn diversiteit qua subappellaties, wijnstijlen, druiven en terroirs - vormt meteen ook het knelpunt. De versnippering van appellaties blijkt vaak verwarrend voor de eindconsument.

Zeker in het bos van IGP’s (Indication Géograpihque Protégée, kortweg IGP, de beschermde geografische aanduiding) lopen velen verloren. Bovendien is er de Spaanse concurrentie - vaak zonder geografische aanduiding - die veel van deze producenten het vuur aan de schenen legt., vooral dan in de Franse grootdistributie. En aangezien dit serieuze commerciële consequenties heeft, proberen sommige IGP’s te fuseren om met vereende krachten de strijd tegen o.a. deze Spaanse flesseninvasie aan te gaan.

Samen onder één dak

Zo ontstond recent de IGP ‘Terres du Midi’, een fusie tussen vier IGP’s uit de Languedoc-Roussillon. In casu: drie departementele IGP’s uit de Hérault, Gard en l’Aude, plus de regionale IGP Côtes Catalanes. Samen theoretisch goed voor jaarlijks circa 1,5 miljoen hectoliter.

Na een dikke twee jaar onderhandeling tussen alle betrokkenen, werd medio mei echter ook een overkoepelend syndicaat voor ‘Terre du Midi’ opgericht.

Dat syndicaat zal voortaan de belangen behartigen van wat een familie zeer betaalbare regionale assemblage- en instapwijnen uit de Languedoc-Roussillon moet worden, kwalitatief onder de beter aangeschreven IGP Pays d’Oc. Dat kunnen we o.a. afleiden uit het lastencahier: waar voor een Pays D’Oc de maximumopbrengst op 90 hl/ha geplafonneerd is, mag ‘Terre du Midi’ straks tot een toch zeer hoog rendement van 120 hl/ha klimmen.

De exacte modaliteiten worden nu nog uitgewerkt, maar waarschijnlijk zullen de deelnemende domeinen en coops wel hun druivenrassen vermelden op het etiket en eventueel zelfs hun origine nog iets verder verduidelijken, bijvoorbeeld als Terres du Midi-Aude, Terre du Midi-Gard et cetera.

We zullen er in de Belgische rekken echter nog niet direct iets van merken, want het is de bedoeling dat ‘Terre Du Midi’ pas met de oogst 2017 op het label verschijnt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brexit-koorts stijgt in wijnkringen

BrexitDe nervositeit rond Brexit neemt toe onder wijnproducenten- en exporteurs. De negatieve impact voor de Europese wijnindustrie door een voortdurende tarievenoorlog blijkt voor velen immers een gevreesd scenario.

Op een recent seminarie, georganiseerd tijdens de London Wine Fair, werd dan ook getracht alle neuzen in dezelfde richting te krijgen. En het toverwoord luidt: lobbyen.

Want ook al wacht ons op politiek vlak waarschijnlijk een slopende veldslag tussen het Verenigd Koninkrijk en continentaal Europa, lopen de belangen van de wijnhandel in Groot-Brittannië en hun Europese confraters heel parallel.

We mogen bijvoorbeeld niet vergeten dat het Verenigd Koninkrijk momenteel de tweede grootste markt ter wereld is qua wijnimport, zowel qua waarde als qua volume. Het VK voerde vorig jaar circa 1,8 miljard flessen in, goed voor een omzetcijfer van 3,2 miljoen euro.

Verder bestaat er economisch een haast perfect evenwicht tussen enerzijds de waarde van door de EU richting het VK geïmporteerde wijn, en anderzijds de export van Britse spirits richting het continent. Een argument dat de WSTA (Wine and Spirit Trade Association, de belangenorganisatie in het VK) al meerdere keren op tafel heeft gelegd bij de Britse regering: in de markt van wijn en distillaten zou in de komende deal een status-quo moeten nagestreefd worden. Of: er mag niets veranderen, zo luidt de strategie.

Wedden op twee paarden

Een standpunt dat wel unaniem door de deelnemers – Britse én continentale Europeanen uit de wijnbusiness en hun belangengroepen zoals Spirits Europe of het CEEV – werd gedeeld, maar dat in zekere zin utopisch lijkt. Want een zachte Brexit-overgang, met een lange aanpassingsperiode voor de bedrijven aan de nieuwe set reglementeringen, wordt steeds minder waarschijnlijk.

Toch was de teneur tijdens het seminarie duidelijk: we moeten als wijnprofessionelen uit één mond spreken. En langs welke kant van het kanaal ook bij de respectievelijke regeringen lobbyen voor een status-quo in de wijnhandel, dus zonder extra of extreme tarieven en invoerdrempels, bovendien met een voldoende lange overgangsperiode.

Een boodschap die vooral goed ontvangen wordt in Frankrijk en waar o.a. Jean-Marie Barillère, voorzitter van het CNIV (Comité National des Interprofessions des vins d’appellations d’origine), zich 100% achter schaart.

Maar Britten zouden geen Britten zijn als ze ondertussen niet op twee paarden wedden of alles laten afhangen van de Europese loyauteit in de sector. De WSTA wil daarom ook versneld nieuwe markten en allianties aanboren.

Met name de Britse regering moet de vrijhandel bevorderen met wijnproducerende landen die géén lid zijn van de Europese Unie. Er zou vooral een ‘modern wijncontract’ moeten onderhandeld worden met leden uit de World Wine Trade Group, waarvan de VS, Zuid-Afrika, Chili, Argentinië, Nieuw-Zeeland en Canada deel uit maken.

Op die manier wil Groot-Brittannië niet alleen de export van de eigen wijnproductie garanderen, maar in de toekomst ook uitgroeien tot dé commerciële draaischijf voor wijn uit de Nieuwe-Wereld die ‘tariefloos’ op Britse bodem aankomt, en dan van daaruit richting de Europese Unie wordt geëxporteerd.

En zo blijft dan het VK voor decennia dé hoofdrolspeler in de Europese wijnhandel, Brexit of geen Brexit.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnvandalisme à la Flamande

UrbainVandeurzenGeregeld berichten we in deze kolommen over de wijnterreur van het CAV of CRAV, Le Comité (Régional) d'Action Viticole. Een clandestien opererende groep militante wijnbouwers, vooral actief in de Languedoc-Roussillon, die gewelddadige acties opzetten bij bottelarijen, wijnimporteurs of gebouwen van het Ministerie van Landbouw.

Nooit echter gedacht dat ik ook over wijnvandalisme op Belgische bodem zou moeten schrijven.

Want een tijdje terug bleek dat in Linden, deelgemeente van Lubbeek in Vlaams-Brabant, vandalen 454 druivenstokken hebben vernield in de pas aangelegde wijngaard van entrepreneur Urbain Vandeurzen en zijn VF Wineries. De chardonnaystokken werden bijna allemaal afgeknipt onder de ent en zijn dus onbruikbaar. Niet alleen de directe financiële schade is aanzienlijk – naar schatting 78.000 euro -, maar meteen is ook het werk van de voorbije drie jaar aan de 11 hectare tellende wijngaard – de 2de grootste in Vlaanderen – letterlijk verknoeid.

Futuristisme contra conservatisme

Dat onbekenden tot zo’n drastische daad overgaan, heeft te maken met het toenemende protest tegen de bouwplannen van Vandeurzen.

Die wil namelijk op de flanken van de ronde Bos en Bleekbos, langs de Kasteeldreef, een futuristisch multifunctioneel wijncentrum bouwen. Deze bekende ondernemer – van o.a. Salk, van Gimv en het softwarebedrijf LMS – kocht in 2013 immers het wit Kasteel te Linden.

Hij liet er een wijngaard planten, wat door de lokale bevolking en natuurgroepen trouwens vlot werd geaccepteerd. Maar toen de bouwaanvraag voor het wijncentrum op tafel van het gemeentebestuur belandde, groeide het protest exponentieel. Het centrum moest immers een futuristisch ogende hal van 1.500 vierkante meter worden, 12 meter hoog met een gebogen dak van 57 op 25 meter, waarin o.a. een wijnbar voor proeverijen en opslagruimte. Het regende meteen ruim 650 bezwaarschriften.

Een eerste vergunning werd daarom geweigerd en de bouwplannen aangepast, o.a. door de constructie met een tiental meters in lengte in te korten. Maar deze ingreep mocht niet baten, want tegenstanders vonden het een ‘vlek’ in de natuurlijke omgeving en vreesden toenemende verkeershinder.

Eerste in de rij?

Sindsdien gingen de protesten crescendo: er werd graffiti aangebracht en er kwamen zelfs bedreigingen, met als triest orgelpunt de recente vernieling.

Los van wie achter dit vandalisme zit – alle actiegroepen ontkennen met klem–, zullen we m.i. de komende jaren dit soort botsingen nog meer meemaken in ons Belgische, zeker Vlaamse, wijnlandschap.

Want het is nu eenmaal een feit dat de beste terroirs precies liggen in of rond groene zones en/of op hellingen, die door de lokale bevolking als ‘hun’ (voor)recht wordt beschouwd.

Veel ruimte voor expansie heeft onze boomende wijnindustrie – jaarlijks worden er tientallen hectare extra aangelegd - echter niet. En wie een wijngaard aanvaardt, moet ook beseffen dat deze inplanting eveneens productie-, opslag- en proeffaciliteiten met zich meebrengt én wijntoeristen, i.p.v. alleen maar idyllische rijen druivelaars.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 6 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

60.000 tot 120.000 euro voor 1 hectare Etna

Shutterstock_508720339Dat de Siciliaanse wijnbouw momenteel boomt, is een feit. Gedaan met alleen maar rode alcoholbommen of zware bianco’s: fraîcheur en moderner fruit zijn nu eerder de teneur, dan uitzondering.

Een unieke positie in dit wijnlandschap nemen de wijnen van de subappellatie ‘Etna’ in. Lichter qua kleurspiegel en eleganter qua fruitfactor, uiteraard door hun locatie voorzien van een mineraliteit die soms uitmuntend blijkt.

Maar wat ik me daarbij wel afvraag: staan nu soms alle flanken van deze vulkaan reeds van a tot z beplant met druiven, bijna tot aan de krater? Want geen week gaat voorbij of er wordt wel een nieuw label, een extra cuvée of zelfs een gloednieuwe wijngaard gelanceerd.

Het Gaja-effect

Dat de Etna voor wijnmakers, letterlijk en figuurlijk, ‘hot’ is, bewijst de komst van Angelo Gaja, de man die vooral Barbaresco op de wereldkaart zette. Gaja heeft nu, in een fiftyfifty partnership met Alberto Graci – één van de Etna-wijniconen –, een wijngaard van 21 hectare gekocht op de zuidzijde van de Etna, in de gemeente Biancavilla. Reeds 15 hectare daarvan staan beplant met Nerello Mascalese-druiven.

Het voorlopig nog naamloze project werd alvast op Sicilië warm onthaald. Daar is men er immers rotsvast van overtuigd dat door de komst van de legendarische Gaja en zijn renommee, ook de reputatie van Etna-wijnen – én de prijskaartjes voor druiven én cuvées – de hoogte zullen ingaan. En dat nieuwe investeerders gelokt zullen worden.

Dat Gaja op deze zuidwestelijke flank investeert is logisch, want de noordflank is reeds totaal uitverkocht. Bovendien is het zuidwesten ook historisch altijd van belang geweest voor de druivencultuur, omdat de trossen daar blijkbaar makkelijker rijpen.

Niet dat een wijngaard in deze locatie momenteel een koopje blijkt. Eén hectare kost er circa 60.000 euro, wat wel de helft is van dezelfde oppervlakte in het noorden (ca. 120.000 euro), maar toch nog steeds een fors bedrag voor een vulkaancuvée.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een certificaat met een angel

VliegendeBijHet is toch met gemengde gevoelens dat we ontdekken dat de wijnwereld weer een nieuw biocertificaat krijgt.

Terwijl wijnliefhebbers nu al het noorden verliezen door alle gecertificeerde biodynamische, organische en duurzame labels, wordt nu volop campagne gevoerd voor een 'bee-friendly label', een bijenvriendelijk bewijs van goed gedrag en zeden dus.

Achter dit initiatief zit een private organisatie van Europese imkers die landbouwers in het algemeen – en wijnbouwers specifiek – bewust wil maken van de essentiële rol die dit kleine insect speelt in onze voedselketen. Want de bijenpopulatie dunt de laatste jaren dramatisch uit, vooral onder invloed van de intensieve landbouw en het nog soms onoordeelkundig gebruik van pesticides.

153 miljard euro marktwaarde

Boeren, fruittelers en wijnbouwers die dit nieuwe certificaat willen behalen, moeten beantwoorden aan het leeuwendeel van de 27 criteria die naar verluidt door een onafhankelijk bedrijf worden getoetst.

Onder deze criteria vinden we o.a. een nauw toezicht op het gebruik van pesticiden, de opstelling van zogenaamde biodiversiteitzones, specifieke acties om tijdens de oogst de sterfte van dierlijke ‘bestuivers’ zoals bijen maximaal te beperken, en samenwerkingsprojecten met lokale imkerverenigingen, ook qua onderzoek.

Dat de dramatische achteruitgang van de bijenpopulatie – en andere 'bestuivers' – inderdaad een ecologische én economische ramp vormt, betwijfelt niemand. Tijdens hun zoektocht naar nectar spelen bijen immers een hoofdrol in de verspreiding van stuifmeel van maar liefst 84% van de Europese planten. Bijen zijn zo niet alleen een cruciale factor in het evenwicht van onze ecosystemen, maar hun economisch belang is eveneens gigantisch, omdat ze de landbouwopbrengsten in bredere zin helpen garanderen, waaronder boomgaarden, voedergewassen, groenten, bloemen en zadenproductie, kortom: onze voedselketen.

Enkele jaren geleden berekende een INRA-studie dat alle 'bestuivende' insecten, met bijen voorop, op die manier (in)direct instaan voor 35% van onze voedselbevoorrading. In economische termen vertaald: jaarlijks goed voor 153 miljard euro wereldwijd.

Bee-ware!

Alhoewel dit 'bee-friendly' certificaat nog vrij jong is, zijn toch al een aantal wijnproducenten op deze trein gesprongen. Pionier is de Franse coöperatieve van 'Les Vignerons de Buzet' die 198 leden overkoepelt, maar vele anderen staan te trappelen om dit label te halen.

Toch zoemen er nog een aantal vragen door mijn hoofd, ook al sta ik achter elke actie die de schade aan de bijenpopulatie afremt.

Vragen als: zal de eindconsument uiteindelijk nog het bos door de bomen zien met al die certificaties die elkaar soms beconcurreren of zelfs zwaar bekritiseren? Het gaat hier om een privé-initiatief van imkers, maar welke controle wordt op deze organisatie uitgevoerd dat winstbejag het niet haalt van het correcte ecologische doel? Hoe ver moeten die partnerships met 'beekeepers' reiken alvorens een wijndomein groen licht krijgt?

En last but not least: wat is de kostprijs van dit certificatieproces? Want vaak betekenen deze labels een serieuze jaarlijkse meerkost voor de producent en uiteindelijk ook voor de consument.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Zijn druivenplukkers de moderne slaven?

PlukkersIn een aantal Amerikaanse publicaties (waaronder Forbes en The New York Times) wordt er de laatste weken – uiteraard ondergesneeuwd door het politieke wereldnieuws rond Turkije, Noord-Korea, Syrië,... - zeer negatief geschreven over de jaarlijkse wijnoogst. De reden: volgens de auteurs is er in veel wijnstreken systematisch sprake van slavenarbeid, die vooral vrouwen en immigranten treft.

Wie dan meteen denkt aan derdewereldlanden of wijnlanden-in-opkomst, heeft het mis, want blijkbaar zijn deze misbruiken een globaal probleem. Zo is er sprake van (onderbetaalde) Pakistani die mee plukken in Toscane, Vanuatu-eilanders die als goedkope krachten in de Nieuw-Zeeland aan de slag zijn tot nomaden in de Libanese wijnindustrie. En wie in Sonoma of Napa wandelt, zal er toch geregeld Mexicanen in de wijngaarden aantreffen, waarbij de vraag rijst of deze allemaal wel in een billijk statuut werken. Om nog maar te zwijgen hoe het er actueel in de Chinese of Indische wijnindustrie aan toe gaat.

Tussenpersoon vaak rotte appel

Maar ook de Europeanen hebben boter op hun hoofd. Eén van de voorbeelden die altijd opduikt is Zuid-Italië, waar twee jaar geleden veel commotie ontstond toen een vrouw tijdens de oogst verongelukte. Maar blijkbaar is deze storm gaan liggen, want volgens recente berekeningen worden in Zuid-Italië jaarlijks meer dan 40.000 (Italiaanse) vrouwen ingeschakeld tijdens de pluk, naast migranten en seizoenarbeiders.

Fysiek behoorlijk zware arbeid, maar vooral tegen een hongerloon. In een artikel in The New York Times wordt berekend dat deze goedkope arbeidskrachten dagelijks immers tot 12 uur continu druiven moeten plukken of sorteren , maar daarvoor amper 27 euro per dag ontvangen, nadat tussenpersonen hun loon grotendeels hebben afgeroomd. Geruchten circuleren bovendien dat veel bootvluchtelingen zelfs illegaal ingeschakeld worden en dat de lokale overheden vaak een oogje dichtknijpen.

Dat er nog op grote schaal misbruiken zijn, zal niemand betwisten. Niet alleen in de specifieke wijnbouw trouwens, maar in de hele landbouwsector. Kijk maar naar onze eigen fruitteelt, waar geregeld illegale plukkers werden/worden betrapt.

Het plaatje is natuurlijk iets genuanceerder dan sommige artikels laten uitschijnen. Op de meeste, zeker de kleine familiale, domeinen hanteert men strikte normen voor plukkers, worden deze behoorlijk gehuisvest en betaald. En wordt dit contingent vaak aangevuld met gelegenheidsplukkers – familie, vrienden, kennissen, zelfs klanten -, die de oogst zelfs onbezoldigd als een origineel ‘uitstapje’ en avontuur beschouwen.

Het kernprobleem situeert zich ongetwijfeld bij de tussenschakels. De soms obscure ‘middlemen’ die vaak met het leeuwendeel van de vergoedingen gaan lopen en die weinig scrupules hebben. Aangezien er in sommige regio’s vaak acute schaarste heerst aan tijdelijke handenarbeiders – omdat de oogst zich concentreert op enkele weken en elk domein bijna dezelfde behoefte heeft op hetzelfde moment - zorgen zij voor een snelle oplossing, waarbij door de domeineigenaars weinig of geen vragen worden gesteld.

Of het wettelijk allemaal wel in orde is, is dan immers een minder essentiële vraag als de trossen overrijp hangen of door naderend onweer stukgehageld dreigen te worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cava flirt met Veneto

FreixenetHet gezegde ‘hou je vrienden dichtbij en je vijanden nog dichterbij’ is blijkbaar ook doorgedrongen bij de cava-producenten.

En niet het eerste het beste mini-merk dit keer, want megabubbelspeler Freixenet lanceerde op de voorbije beurs ProWein meteen een nieuwigheid: de portfolio werd immers uitgebreid met een Prosecco DOC en zelfs een cuvée Conegliano Valdobbiadene Prosecco DOC, allebei verpakt in flessen die Boheems reliëfkristal en luxe suggereren.

Beide cuvées worden geproduceerd onder hoede van Freixenet door de coöperatieve La Marca. Einde vorig jaar werden deze flessen reeds in primeur geschonken tijdens de TFWA World Exhibition in Cannes, maar vanaf nu zullen beide bubbels vooral in onafhankelijke online-winkels en Duty-Free Shops in Europa worden aangeboden met een prijskaartje rond de 12 euro.

Is dit nu de toekomst? Financieel voldoende krachtige holdings die daarom zelfs de potentiële concurrentie op eigen terrein wil verslaan?

De motivering voor deze stap is immers duidelijk. Alleen al in de zo cruciale afzetmarkt van het Verenigd Koninkrijk kromp in 2016, voor het tweede jaar op rij, de verkoop van Freixenet onder druk van de steeds populairdere Prosecco. En tevens onder invloed van de nefaste discount-politiek die over het Kanaal gehanteerd wordt, zeker in de grootdistributie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Onrust in Corton

DruivenBourgogneliefhebbers krijgen al water in de mond als ze de naam ‘Corton’ lezen of horen, want deze grand cru prikkelt zowel de smaakpapillen als hun portefeuilles.

Maar al enkele weken heerst er grote nervositeit bij de bewoners en wijnmakers van de fameuze Corton-heuvel. Want alhoewel de Pinot Noirs en Chardonnays er succesvol op de flanken groeien, bevindt zich op de top van deze heuvel ruim 66 hectare bos.

En nu blijkt er plots een mysterieuze koper geïnteresseerd in die lap grond. Wat de 'locals' vooral verontrust is dat deze koper naar verluidt bereid is 1,5 miljoen euro voor deze bosgrond neer te tellen, terwijl de geschatte waarde slechts rond de 300.000 euro schommelt.

Verborgen agenda?

Met andere woorden: hier zit volgens de actievoerders een verborgen agenda achter. Want alhoewel dit terroir in principe géén appellatie-terrein is, dus niet voor de wijncultuur kan ingeschakeld worden – tenzij de nieuwe eigenaar wijn zonder beschermde herkomstbenaming wil produceren - , vrezen ze andere projecten, zoals de bouw van een resort of hotel.

De daarbij horende, zelfs gedeeltelijke, ontbossing zou immers het microklimaat sterk beïnvloeden van de wijngaarden in de geburen, waaronder ook Pernand-Vergelesses, Aloxe-Corton of Ladoix-Serrigny. De bomen zorgen momenteel voor een zekere verkoeling van de nabije wijngaarden, beïnvloeden de rijping van de trossen positief en remmen de erosie van de heuvelruggen af, omdat het regenwater beter wordt vastgehouden.

Zelfs esthetische en biologische argumenten worden ingeroepen: volgens de die-hards zou het verdwijnen van deze groene kruin op de Corton-heuvel niet alleen het panorama verknoeien maar tevens de biodiversiteit van fauna en flora verstoren.

De gemoederen blijven dus gespannen in dit deel van de Côte d’Or, ook al wordt er langs officiële zijde geargumenteerd dat er wettelijk géén boom mag gerooid worden. Maar velen weten dat er vaak een mouw aangepast wordt als er veel geld op tafel komt.

Er is daarom nu zelfs sprake dat L'association Paysages de Corton, die alle eigenaars van aanpalende wijngaarden verenigt, een tegenbod wil doen en zelf ‘hun’ heuvel aankopen.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer