Home Markten Live Netto Sabato

Gezondheid

Geplaatst op 27 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Na de smurfenwijn de hulkwijn?

MatchaTeaWaar is de tijd dat wijnkleur in essentie een menage à trois was: rood, wit en rosé, in diverse gradaties uiteraard. En dan laten we bubbels even buiten beschouwing. Maar steeds meer marketeers en producenten doorbreken dit traditionele coloriet om nieuwe – trendy? – consumenten aan te trekken.

De grenzen werden al een eerste keer afgetast toen de fameuze ‘blauwe wijn’ werd gelanceerd, door critici onthaald als de smurfenwijn, maar door aanhangers verdedigd als een natuurlijk origineel product.

Maar nu is men in Japan bezig met een nieuw kleurenspel: groene wijn.

Theegroene monster

Itohkyuemon, een theebedrijf dat al sinds 1832 gevestigd is in Kyoto, produceert er samen met Tamba Wine nu een nieuwe lijn van groene-theewijnen.

Technisch is het procédé eigenlijk poepsimpel: een witte wijn krijgt een infuus met poeder van de groene matcha-thee, poeder at vrijwel onmiddellijk oplost, maar wel voor een permanente groene kleur zorgt.

Het resultaat is volgens de bedenkers voortreffelijk: wie verwacht een eerder bittere, vegetale, zeewierachtig smaak te krijgen – zoals matcha thee vaak overkomt –, wordt volgens hen verrast door het eerder zoete en fruitgedreven karakter van deze groene wijn met zijn milde aciditeit en 12% alcohol.

Maar voorlopig lijkt de handel toch moeite te hebben met deze hybride wijn. Wijnprofessionals die de groene wijn uit het gamma “Yokan no Midori” (Midnight Green) al proefden, weten blijkbaar niet in welke categorie ze deze drank moeten positioneren: nog altijd in het thee-rek, in het wijn-rek of eerder varia-drankenrek.

Volgens de producenten kan hungroene wijn wel perfect ‘pairen’ met groentebereidingen en visgerechten, of – indien geserveerd met ijs of soda à la Sangria - met kazen, fruit en snoepgoed.

Gezond zal het eindresultaat wel zijn, maar ik erger me er toch groen aan. Al is het maar vanwege het prijskaartje: een flesje van 30 cl kost in Japan 1,296 yen (11,44 euro) en het 50 cl-formaat komt op 1,944 yen (of 17,15 euro).

Tel daar de exportkost bij – want er springt nu na lectuur gegarandeerd een importeur naar zijn laptop of tablet om als eerste deze groene wijn te kunnen introduceren in België – en allerlei taksen, en de conclusie is voor mij duidelijk: liever een pure matcha of glas authentieke wijn, dan dit groene monster.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Vive le vélo?

Bloc-4België telt honderdduizenden wielerenthousiasten- en recreanten, de ene al wat fanatieker (of professioneler) dan de andere, maar de fiets behoort zeker tot ons nationaal sportief patrimonium.

En waar een verstandig mens dan denkt dat alcohol tijdens zo’n fietstoer nu niet bepaald de ideale combinatie is, denken de Fransen er toch duidelijk anders over. Of correcter: het Syndicat des vignerons de Saumur en haar marketeers.

In het kielzog van de voorbije Tour de France lanceerden die onlangs immers ‘La Bouclée’: een lederen accessoire – beschikbaar in 8 kleuren – dat via een lus aan het stuur dient bevestigd en waarmee ‘avec élégance’ een fles wijn kan bevestigd worden.

Geen klassieke drankenfles met een energiedrankje, maar liefst nog een bubbelende ‘Crémant de Loire’ tijdens het doorkruisen van de wijngaarden. Of zoals het zo mooi klinkt in het Franse communiqué: “En mode urbain, retro, piéton ou cycliste, La Bouclée est indispensable pour arriver avec style à un déjeuner sur l’herbe ou à une soirée entre amis.”

Een doortrapt idee?

Dit gebrevetteerde accessoire, een soort modieuze lederen buidel ontworpen door een jonge designer en juwelier uit Saumur, laat zelfs toe dat het etiket tijdens de rit zichtbaar blijft en is geschikt om diverse flessenformaten te bevatten. Prijskaartje in Frankrijk: 40 euro.

Daarbij toch twee bedenkingen.

Eén: het syndicaat wil in eerste instantie vooral de bubbels van Saumur en de Loire promoten, maar dat lijkt me nu niet bepaald het ideale wijntype om urenlang in weer en wind – of in de felle zon – aan een fiets te bengelen. En volgens mij hindert het zelfs de wielertoerist.

Twee: zelfs de meest handige wieleramateurs vallen wel eens , zeker als ze in groep spurtjes trekken. Of het een prettig vooruitzicht is om dan met zo’n glazen fles tegen 40 per uur tegen het asfalt te schuiven, betwijfel ik sterk.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juli 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scheiding van glas en bed

WijnRuzieGeregeld belanden hier ‘studies’ op mijn scherm of bureau waarvan ik me afvraag: moest hier nu écht gemeenschapsgeld aan besteed worden? Niet alleen omdat het onderwerp vaak triviaal lijkt, maar ook omdat de onderzoekers blijkbaar geen rekening houden met zoveel variabelen, dat wat bewezen moest worden, ook makkelijk bewezen wordt.

Zo publiceerden wetenschappers van de University of Michigan recent hun research met de conclusie dat koppels die samen drinken ook effectief samenblijven (“the couple that drinks together stays together”), vanuit de hypothese dat partners die samen bijvoorbeeld geregeld een glas wijn genieten in regel ook ‘gelukkiger’ zijn. Niet het volume van dit gezamenlijke drinkritueel was belangrijk, wel het feit of men samen drinkt.

Het omgekeerde is ook waar, volgens dezelfde studie: als één van de partners in een relatie geheelonthouder is, dan is de kans op scheiding veel groter. Dat zou vooral gelden als in een standaard-M/V-relatie de vrouwelijke partner drinkt, en de man niet. Deze relaties zouden snel onder grote spanning komen omdat de vrouwelijke helft steeds ontevredener wordt door haar droogstoppel van een man.

Geen exacte richtlijn

U leest het goed. De liefde van een klassiek koppel stroomt dus blijkbaar hoofdzakelijk door het glas.

Financiële problemen, werkstress, vertrouwen, opleiding, kinderlast- of wens, lastige buren, slechte seks, gezondheidsproblemen: niet van dit alles lijkt volgens de Michigan-academici zo doorslaggevend als het feit of men samen geregeld aan de borrel is, of een fles wijn ontkurkt.

Om tot deze ‘wereldschokkende’ - of: belachelijke? - conclusie te komen, ondervroegen de onderzoekers naar verluidt 2.767 koppels die gemiddeld al 33 jaar (!) samen waren.

Maar eigenlijk ondergraaft het onderzoeksteam zijn research zélf reeds voldoende.

Want uit dezelfde studie blijkt dat wanneer beide partners geheelonthouders zijn, deze koppels ook even ‘happy’ waren en bij elkaar bleven. En om de zinloosheid van dit soort onderzoek extra te onderstrepen, verklaarde Dr. Kira Birditt, een relatie-experte, aan Reuters : “We're not suggesting that people should drink more or change the way they drink.”

Had ze deze uitspraak als openingszin van het rapport gebruikt, dan hadden we de rest tenminste niet moeten lezen...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 juli 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Ronde van Frankrijk blijft wijnallergisch

TourDeFranceKomt het ooit écht goed tussen de Ronde van Frankrijk en de Franse wijnsector? We twijfelen er sterk aan.

Een paar weken geleden berichtten we over het conflict tussen de vignerons uit de Aude en de tourdirectie, omdat deze een Chileens wijnhuis als officiële wijnpartner koos (lees: Tour de France drinkt Chileens). Er werd wekenlang gedreigd met blokkades en harde acties, tot de plooien op zijn Frans weer gladgestreken werden (Lees: Het zijn toeren).

Maar zelfs na dit laattijdige compromis blijkt het nog steeds te boteren tussen beide partijen.

Loire aan de klaagmuur

Nu zijn immezrs ook de wijnboeren uit de Loire-vallei op hun teen getrapt. Of toch minstens zwaar ontgoocheld.

Zij, in casu ‘Les vignerons Angevins’ wilden namelijk publicitair maximaal profiteren van de passage van de Ronde van Frankrijk door de steden Angers en Saumur. Het was immers al 12 jaar geleden dat de Ronde nog eens de wegen van Maine-et-Loire aandeed en dus zochten de lokale wijnbouwers naar visibiliteit. En investeerden daar een serieus pak geld in.

Zo werden tientallen affichepanelen afgehuurd op het parcours in Angers en Saumur en een groot zeil van 15 meter uitgerold in Savennières en Montreuil-Bellay met de boodschap “Bienvenue au Tour de France”. Dit welkomstzeil zou normaliter door de helikopters van France Télévision gefilmd worden, die immers trouw al dit soort volkse boodschappen registreert.

Maar dit keer dus niet. Alles bleef systematisch netjes buiten beeld, alsof het om een racistisch incident ging dat geen aandacht verdiende. Sterker nog: ook de diverse degustatiemomenten die de wijnsector organiseerde in Angers - o.a. voor de meereizende persmeute - kregen nauwelijks proevers over de vloer.

Alleen de duizenden uitgedeelde roze petjes en zonnebrillen, een initiatief van de roséproducenten van Anjou, vielen enigszins op aan de finish tussen de overheersend gele varianten, en kwamen dus effectief in beeld. Als een soort vredespijp, en waarschijnlijk bang voor een nieuwe boycot waarmee ‘het zuiden’ al eerder gedreigd had, stemde de tourdirectie in in Saumur Loire-wijnen werden voorgesteld in de ‘espace VIP’.

Maar de bilan inzake visibiliteit is wel magertjes, zeker als men rekening houdt met de gemaakte investeringen en inspanningen.

Blijkbaar heeft de wielrennerij, waar doping al jaren een structureel probleem vormt, meer last met wijn en wijnbouwers dan met deze chemische pepmiddelen en fietsende fraudeurs. Idem wat de Franse TV betreft.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 7 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Ongezonde reactie voor gezondere wijnbouw

PesticidenHoe ver kan men gaan om zijn visie op een meer ecologisch vriendelijke wijnbouw door te drukken? Volgens sommigen blijkbaar héél ver.

Recent ontdekte Jérôme Chevalier, de voorzitter van de Union des producteurs de vins Mâcon, immers een driegbrief thuis in zijn bus, samen met een kogel.

De voorlopig nog anonieme auteur van deze doodsbedreiging richt zich in deze brief niet alleen tegen de voorzitter, maar alle wijnmakers in de Mâconnais die nog chemische bestrijdingsmiddelen blijven gebruiken. Pesticiden die volgens de afzender te giftig zijn voor de burgers. Indien er niet onmiddellijk tegen opgetreden wordt om deze praktijk te stoppen, zullen er doden vallen onder de wijnbouwers, zo dreigt hij (of zij?).

Deze bedreiging werd een tijdje stil gehouden, maar lekte uiteindelijk toch in de regionale pers uit.

Jérôme Chevalier, die wel klacht neerlegde tegen onbekenden, poogt nu wel een positieve draai te geven aan deze brief. Hij wil in de media onder andere de redenen uitleggen van deze behandelingen en vooral wijzen op de beperkingen die er wettelijk worden opgelegd, o.a. in de context van de weersomstandigheden. Zo mag er bij bepaalde windrichtingen- of snelheden niet gesproeid worden.

Morele steun krijgt de voorzitter ondertussen van “Pesticides et Santé”. Dit recent opgerichte collectief in de Mâconnais is niet te spreken over de doodsbedreigingen en veroordeelt scherp deze “…schokkende en gruwelijke daad.”

Waarschijnlijk ook uit vrees dat deze brief een negatieve impact zal hebben op alle ecologische bewegingen, ook buiten de regio.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 april 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Frankrijk flirt met bio

DruivenHandenOf men nu (super)kritisch, argwanend, bevooroordeeld positief of religieus fanatiek tegenover biologische wijnbouw staat: bio is ook vloeibaar stilaan een trend.

En dan kijken wij, Dappersten aller Galliërs, natuurlijk automatisch naar onze Franse zuiderburen, die ondanks de commerciële aanvallen uit de ‘oude’ en ‘nieuwe’ wereld nog steeds tot de top-tiercé qua wijnproductie behoren.

In the bio-mood

Recent kwamen enkele recente cijfers vrij over hoe de biologische wijncultuur er in Frankrijk voorstaat/voorstond. Recent betekent in deze context wel de statistieken over 2014.

Daaruit blijkt dat er officieel 66.201 hectare wijngaard in Frankrijk nu onder een biologisch bewind groeien, met zo’n 17% (of 11.523 hectare) van deze oppervlakte die volop in conversie is.

Dat bio wel ‘cool’ is, bewijzen ook volgende cijfers, afgesloten op 1 november 2015. Terwijl in 2014 zo’n 208 wijnbouwers in Frankrijk zich ‘bekeerden’ tot de agriculture biologique, piekte dit cijfer vorig jaar zelfs tot 256 viticulteurs.

Het merendeel daarvan situeerde zich in de Languedoc-Roussillon (83), Rhône-Alpes (32), Aquitaine (28), Bourgogne (23) en Pays-de-Loire (17).

Blijkbaar zijn het vooral veertigers die als wijnbouwer plots het bio-licht zien, want de gemiddelde leeftijd van deze nieuwe geëngageerden in de biologische wijnbouw bedroeg in 2005 exact 42 jaar. In 2011 lag de lat nog op 45 jaar.

Maal vier

Dat er effectief sprake is van een (weliswaar trage) verschuiving, blijkt tenslotte nog uit een andere statistiek.

Aquitanië, heimat van onder andere Bordeaux, zag de voorbije jaren een serieuze toename van de biologisch bewerkte wingerdoppervlakte en het aantal betrokken wijnbedrijven.

Tussen 2004 en 2014 steeg het aantal bio-verbouwde of nog in conversie verkerende percelen er van 1.800 hectare naar 7.421 hectare in Gironde, van 326 tot 1.422 hectare in Dordogne, van 93 tot 615 in Lot-et-Garonne, van 57 tot 228 hectare in Pyrénées-Atlantiques en van 38 tot 65 in Les Landes.

Maar misschien nog duidelijker: waar er in 2004 circa 218 ‘exploitations viticoles’ of wijnbouwers bezig waren met bio (of conversie), bedroeg dit aantal al 735 in 2014.

Of dit allemaal ook te proeven valt in de fles en ons glas, dàt is een andere discussie…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 februari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under is down

AustralieEr zijn nog altijd criticasters die de opwarming van het klimaat en de impact daarvan op de wijnbouw lacherig wegwuiven, ook al zijn er steeds meer signalen die wijzen dat er wel degelijk iets aan de hand is.

En het zijn onze tegenvoeters die nu reeds frequent én massaal geconfronteerd worden met de klimaatsverandering, zo blijkt.

De symptomen zijn er immers duidelijk. In de meeste appellaties en wijnregio’s van Australië rijpen de druiven steeds sneller. Gemiddeld worden de meeste variëteiten elk jaar 1 à 2 dagen vroeger rijp, wat impliceert dat op termijn veel klassieke variëteiten in warmste gebieden de gevarenzone belanden. En eventueel vervangen worden door hitte -en droogteresistentere variëteiten. In Zuid-Australië zijn er nu reeds veel domeinen die de Franse variëteiten via nieuwe aanplant inruilen voor warmtebestendiger Spaanse en Italiaanse varianten. Of zelfs radicaler een uitwijkstrategie of alternatief zoeken richting het koelere Tasmanië.

Druiven als kanaries

Snow Barlow, professor in Landbouw- en Voedingssystemen aan de universiteit van Melbourne, bevestigde onlangs deze trend: de voorbije 30 jaar schoven de oogstdata aan verhoogd tempo op. De trossen rijpen tot een week vroeger voor elke C°-graag dat het klimaat opwarmde.

Hij vergelijkt wijndruiven daarom graag met de kanaries-in-een-kooitje die vroeger in de mijnbouw werden gebruikt als verklikkers voor gasophopingen: “You can say what you will about climate change but the plants don’t lie, they just react to what they feel, and they are reacting again” klinkt het waarschuwend.

Een studie van dezelfde Melbourne University uit 2011 onderzocht reeds de (vroegtijdige) oogstrecords van 44 wijngaarden - waarvan sommige data zelfs ruim een eeuw teruggingen - en concludeerde dat alleen al tussen 1993 en 2009 de trossen gemiddeld 1,7 dagen vroeger rijpten dan vroeger.

Een aanvullende, latere studie van hetzelfde team en professor Barlow ontdekte dat dit veranderingsproces vooral werd aangestookt door de hogere temperaturen en de lagere humiditeit van de bodems, waardoor veel wineries zelfs gedwongen waren hun plukperiode te vervroegen om tenminste het alcoholpercentage nog redelijk te houden.

Investeringen in de wijnbouw worden dus riskanter, zeker op langere termijn: “It does mean that for particular varieties you really do have to think about moving” analyseert Barlow. “It sounds a bit ho-hum in some ways but the climate is changing and you really do have to analyse carefully when you are looking to set up an agricultural enterprise not only whether this is the place to do it now but whether this is still going to be the place to do it in 25 years time – whether you are going to have access to the water you need in 25 years.”

Hoge alcohol, weinig complexe smaken

Dat er dringend keuzes dienen gemaakt, is bijvoorbeeld duidelijk in de wijnindustrie van de staat Victoria, waar men zich opmaakt voor weer één van de vroegste oogsten ooit, te danken aan een exceptioneel warme lente en zomer.

Hierdoor moeten veel druiventelers soms tegelijk hun ‘laat-rijpende’ rode variëteiten plukken met de ‘vroeg-rijpende’ soorten zoals Chardonnay, wat op zijn beurt voor fricties en planningsfiles zorgt bij het persproces van de druiven. Een pluk- en persperiode die vroeger tot drie maanden bestreek, wordt nu vaak samengedrukt in amper drie weken, met alle problemen van dien.

Bovendien is er het kwaliteitsvraagstuk: in te vlug rijpende druiven raakt soms de balans tussen hun suikergehalte en aciditeit zoek, in de zin van: ze bereiken wel vlotjes een (zeer)hoog alcoholgehalte, maar nog voor de eigenlijk smaken en complexiteit écht ontwikkeld zijn.

Tel daarbij nog eens een ander droogteprobleem - de vernietigende bushfires die de wijngaarden niet alleen kunnen vernielen, maar ook ‘besmetten’ met een nefaste rookgeur -, en het wordt duidelijk dat zeker de wijnindustrie in Zuid-Australië, letterlijk en figuurlijk, enkele hete jaren voor de boeg heeft.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 9 februari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

War on Fun

WijnKrijtbordDat alcohol voor gezondheids- en sociale problemen zorgt en de samenleving deze moet trachten in te dijken, daar twijfelt niemand aan.

Maar de reactie van de meeste overheden is tegenwoordig uiterst dubbelzinnig. Ofwel wijzen ze vermanend met het vingertje en praten over de ‘kosten’, terwijl ze wel ongegeneerd elke fles plat belasten. Ofwel demoniseren ze werkelijk elke alcoholconsumptie, zonder enige nuance.

Kruistocht?

Wat die laatste strategie betreft, staat de horeca van Sydney deze dagen in rep en roer wegens een politieactie tegen een Italiaanse bistro.

De eigenaars worden er namelijk van beschuldigd dat zij “unsavoury antisocial behaviour” (onfris asociaal gedrag) promoten. De reden? In hun bistro hangt namelijk een zwart schoolbord, met daarop in krijt een royaal aanbod wijnen-per-glas. Volgens de politie van New South Wales kan dat dus niet, en is het antisociaal.

Co-eigenaar Giovanni Paradiso - de naam alleen al! - ontbindt natuurlijk furieus al zijn Italiaanse duivels op het internet. Zo postte hij op Instagram de volgende boodschap: “So according to NSW POLICE FORCE our blackboard with what we are pouring by the glass is promoting unsavoury behaviour. SYDNEY, WHAT THE F**K IS HAPPENING.” En hij krijgt meteen sympathiebetuigingen van honderden collega's.

Blijkbaar is dit niet het eerste dwaze incident, want de Horeca in Sydney wordt al een tijdje geconfronteerd met strengere regels voor de alcohollicentie en veel professionelen spreken dan ook ronduit van ‘nanny state laws’ die werden geïntroduceerd om de alcoholconsumptie af te remmen. Sommige restauranteigenaars gewagen zelfs van een heuse ‘war on fun’ of een ‘Conservative Christian Crusade’ vanwege de Australische regering.

Naast de kwestie

En hoe reageren de politiediensten? Zij verstoppen zich achter het feit dat ze aanvankelijk werden opgeroepen voor een ‘zwaar geïntoxiceerde (lees: stomdronken) vrouw in de goot’ die blijkbaar bij de bewuste bistro te diep in het glas had gekeken. De agenten vonden eveneens dat het krijtbord met de wijnen-per-glas te dicht bij de deur hing en niet 100% duidelijk maakte dat deze zaak ook eten serveerde, waardoor automatisch “… zwaar drinken werd bevorderd.”

Of: hoe een in se zinvolle campagne - namelijk de alcohol-gerelateerde incidenten op straat reduceren, want in Sydney lopen er effectief een pak zware drinkers rond. Zijn het de Britse genen? - meteen verwatert tot een kneuterige, onsympathieke actie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 november 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Over wijn schrijven niet langer strafbaar

WijnstokkenIs het door de voorbije terreurweken dat de parlementaire afgevaardigden van Frankrijk plotseling ‘hoofdzaak’ en ‘bijzaak’ beter van elkaar konden scheiden en een toch essentieel onderdeel van hun cultuurpatrimonium nu extra in bescherming nemen?

Feit is: gisteren werd de versoepeling van de gehate ‘Loi Evin’ er met een grote meerderheid door de Assemblée gesluisd.

S.O.S. souplesse

Deze wet Evin, die van haast elke advertentie (hoe braaf ook) en zelfs ieder wijnartikel (hoe objectief informatief ook) automatisch als ‘ongeoorloofde alcoholreclame’ veroordeelt – en dus: strafbaar –, was al jarenlang de inzet van een stevig politiek touwgetrek (lees bijvoorbeeld Nieuwe heksenjacht tegen alcohol in Frankrijk deel 1 en deel 2 of Alcohol als Nationale Trots of Frankrijk hypothekeert zijn eigen wijnindustrie of Gezond verstand zegeviert een beetje of Satan uit de fles?).

Maar opeens hebben ook de tegenstanders van meer souplesse in deze wetgeving blijkbaar het licht gezien. Na de tweede lezing van de circulerende wetsamendementen binnen de nieuwe Gezondheidswet, stemden immers 102 parlementariërs voor een versoepeling, tegen slechts 29 nee-stemmers. En dat over de politieke partijgrenzen heen, wat ook al een verrassing was.

In grote lijnen wordt nu het eerder ingediende wetsartikel van de Senaat gevolgd, dat eindelijk een duidelijk(er) onderscheid maakt tussen pure publiciteit voor alcoholische dranken enerzijds, en oenologische informatievoorziening anderzijds.

Letterlijk leest het Art. L. 3323-3-1 nu als volgt: “Ne sont pas considérés comme une publicité ou une propagande, au sens du présent chapitre, les contenus, images, représentations, descriptions, commentaires ou références relatifs à une région de production, à une toponymie, à une référence ou à une indication géographique, à un terroir, à un itinéraire, à une zone de production, au savoir-faire, à l’histoire ou au patrimoine culturel, gastronomique ou paysager liés à une boisson alcoolique disposant d’une identification de la qualité ou de l’origine, ou protégée au titre de l’article L. 665-6 du code rural et de la pêche maritime.”

Samengevat – of voor wie geen zin heeft om veel Frans te lezen -: reclame en informatie rond wijn worden voortaan opnieuw apart geëvalueerd, zodat er in theorie geen juridische steekspelen meer mogelijk zijn tegen iedereen die ook maar iets publiceert in het wijnjournalistieke of wijntoeristische genre. Te vaak werden degustatieverslagen of toeristisch reportages zelfs juridisch aangevochten en gesanctioneerd onder het mom van ‘pure propaganda voor alcohol’. En in Franse media was er zelfs sprake van autocensuur rond deze thema’s.

Fransen roerend eens mee

Voor belangenorganisatie Vin & Société, die toch dik 500.000 Franse actoren uit de wijnindustrie overkoepelt, een overwinning.

En niet alleen voor deze lobby, maar blijkbaar ook voor de gemiddelde ‘Jean’ en ‘Marie’. Want uit een IPSOS-poll van juni 2015 bleek dat maar liefst driekwart (75%) van de ondervraagde Fransen het absoluut noodzakelijk vond om in de wetgeving voortaan een dikke streep te trekken tussen informatie en reclame rond wijn en alcohol.

Eenzelfde aantal (76%) vindt overigens dat promotie rond het oenotoerisme – dat nu ook meer speelruimte krijgt, zodat een degustatie op het domein niet langer in de risicozone voor een rechterlijke vervolging valt zoals sommige anti-alcohollobbyisten wensten – perfect verzoenbaar is met de volksgezondheid.

Een ruime zes op de tien Fransen (62%) tot slot heeft zelfs voldoende vertrouwen in de zelfregulering van de wijnbusiness. Ze geloven dat wijnprofessionelen niet zullen overdrijven en voortaan ongenuanceerde publiciteit maken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 oktober 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Poep en plant winnen terrein

AardeOm het ‘biologische’ karakter van een land te meten, bestaan er diverse parameters: het aantal gecertificeerde wijngaarden en exploitaties bijvoorbeeld, of het volume pesticides dat er jaarlijks wordt gesproeid.

Maar een variabele die men zelden bekijkt of die toch zelden de media haalt, is het volume meststoffen dat in de landbouw op jaarbasis werd gebruikt. En vooral de vraag: zien we daar soms ook een ‘groene(re)’ evolutie in? Want door overdreven veel kunstmest te strooien, worden immers de rendementen ook artificieel opgevoerd, wat vaak ten koste van de kwaliteit en concentratie gaat van het eindproduct.

In Frankrijk lijkt die vergroening inderdaad het geval.

Kunstmest stilaan uit de gunst?

Uit recente statistieken voor de campagne 2014, zopas gepubliceerd door het meststofobservatorium – jaja, het bestaat écht! – van ANPEA (Association Nationale Professionnelle pour les Engrais et Amendements), blijkt dat er in die referentieperiode in Frankrijk 18,037 miljoen ton mestproducten werden gecommercialiseerd.

Op zich niet wereldschokkend of verhelderend voor een leek, want nog min of meer corresponderend met het meerjaren-gemiddelde. De trend wordt echter wél duidelijk als we die dik 18 miljoen ton verder opsplitsen, want dan zien we dat 12 miljoen ton van ‘minerale origine’ is – dus eindproduct van chemische synthese –, tegen 6 miljoen ton, dus een derde, reeds van organische (plantaardige of dierlijke) herkomst.

Vooral dit laatste cijfer wijst op een doorbraak van organische meststoffen, in de Franse landbouw. Want terwijl de verkoop van minerale producten nagenoeg stabiel bleef, vergeleken met de periode 2010-2012 (-0;3%), beleven deze van organische oorsprong een doorbraak met een stijging van +17,1% tegenover dit gemiddelde.

Een omslag die trouwens ook steeds vaker te merken valt in Franse wijndomeinen, of ze nu ja dan neen gecertificeerd biologisch zijn. Daar is kunstmest al langer taboe aan het worden.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer