De harddisk die er geen is

Buiten consumentenelektronica was er op CES 2008 toch ook nog aandacht voor eerder zakelijke technologie. Zo stelde de bekende geheugenfabrikant SanDisk er een nieuw model SSD van 72GB voor. De term SSD is nog niet echt ingeburgerd, maar zal de komende jaren steeds vaker opduiken in reclame voor laptops.

Vandaag gebruikt een draagbare computer net als zijn grote broer de desktop een harde schijf. Met dat verschil dat een laptop uiterst spaarzaam met zijn elektriciteit moet omspringen en daarom de harddisk - met zijn motortje een echte batterijvreter - vaak stillegt. Dat spaart de batterij maar laat de gebruiker even wachten omdat de schijf eerst terug op volle toeren moet komen vooraleer er gegevens kunnen uitgewisseld worden.

Een SSD-schijf bevat daarentegen geen enkel bewegend onderdeel, maar maakt net als een USB-stick gebruik van een vaste geheugenchip. Vandaar de naam, Solid State Disk. Geen beweging betekent veel minder slijtage, bijna geen warmteontwikkeling, geen wachttijden en veel minder verbruik. Bovendien overleeft een SSD-schijf zowat alle mogelijke schokken.

Fabrikanten timmeren aan de weg door hun SSD-produkten steeds groter én goedkoper te maken. De eerste modellen met 16 of 32 GB worden stilaan betaalbaar terwijl SanDisk met 72 GB nu in de buurt van de 'echte' harde schijven komt. Over een prijs werd niet gesproken, modellen met 32 GB opslagcapaciteit worden deze dagen voor om en bij de 200 euro verkocht.

Raphael Cockx

's Werelds grootste televisiescherm

TV is dood klinkt het al jaren. De goede oude kijkbuis is te statisch en te saai en wordt met rasse schreden ingehaald door computers, laptops en mobiele gadgets die de rol van entertainmentapparaat op zich zullen nemen. Gek dan toch dat op CES enkele fabrikanten elkaar de loef proberen af te steken met nieuwe televisietoestellen. We hadden het al over de OLED-schermen van Sony, maar het kan duidelijk nog futuristischer. Zo stelt Mitsubishi in Las Vegas een heuse 'laser televisie' voor. Het eerste en enige model is monsterachtig groot (een beelddiagonaal van 65 inch, oftewel 165 centimeter) maar levert volgens de eerste verslagen adembenemende beelden in HDTV-kwaliteit. "Ergens dit jaar" moeten de toestellen in de winkel staan, over een verkoopsprijs wilde Mitsubishi nog niet spreken.

Als u (of uw vrouw) een tv van 165 centimeter wat te groot vindt, dan heeft Panasonic in feite slecht nieuws voor u: het kan nog groter. De Japanse fabrikant stelt op de CES trots 's werelds grootste toestel voor. Het plasmascherm heeft een diagonaal van niet minder dan 150 inch, in centimeters toch nog steeds 3 meter 80. Ook hier geen prijs, al mag u ervan uitgaan dat dit soort gimmicks niet gemaakt zijn om te verkopen maar enkel dienen om andere fabrikanten de loef af te steken.

Voorlopig iets zinniger is een andere innovatie van Panasonic die alsnog tv en pc dichter bij elkaar brengt. Dankzij een netwerkaansluiting zijn de nieuwe toestellen in staat om video's van Google's YouTube af te spelen. Ook uw eigen foto's verschijnen vlotjes op het scherm dankzij Picasa, de fotodienst van Google.

Raphael Cockx

De ultieme game-ervaring?

Computerspelletjes en gameplatformen zijn een opvallende afwezige tijdens de CES. Echt verwonderlijk is dat niet. De game-industrie is intussen zo groot geworden, dat ze haar eigen beurzen en evenementen heeft. Toch zijn games nooit ver uit de buurt. Verschillende stands gebruiken PS3- en Xbox 360-consoles om de kwaliteit van hun flatscreen-tv's te illustreren.

Er is ook een apart eilandje voor producenten van allerlei toestellen die de ervaring van het spelen van een game naar een hoger niveau moeten tillen. Een van die bedrijven is BoomChair, een ontwikkelaar van zetels met ingebouwde luidsprekers en vibratiemotoren.

Het concept is eenvoudig: de luidsprekers in de stoel moeten de kwaliteit van het geluid verbeteren, en de vibraties moeten voor een realistischere speelervaring zorgen. Dat laatste is feitelijk de volgende stap na de vibrerende controllers, die al langer bestaan.

Of dit voor de ultieme game-ervaring zorgt, weet ik niet. Een korte test bracht in ieder geval geen uitsluitsel. Het geluid was in orde, maar ik had het gevoel dat de vibratiemotoren nogal onregelmatig werken. Tijdens een kort spelletje Halo, de first person-shooter op de Xbox 360, reageerde de stoel niet toen ik met een voertuig op onzachte wijze de bodem van een ravijn bereikte, maar wanneer ik getroffen werd door kogels van tegenstanders, leek het alsof er een aardbeving door het Convention Center ging. Ik denk dat ik het toch maar bij mijn gewone zetel houd.

Kim Evenepoel

Een blik op de Zune

Hoewel de Europese lancering van de Zune duidelijk nog niet voor binnenkort is, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om op CES de recentste generatie van de 'iPod-killer' van Microsoft even van dichterbij te bekijken. Ik heb het toestel slechts even in handen kunnen hebben, en ik kan alleen maar zeggen dat ik niet echt overdonderd werd.

Over de look van het toestel kan weinig gezegd worden. De mogelijkheden om op dat vlak innovatief uit te pakken, zijn eerder beperkt. Het design moet namelijk in de eerste plaats gebruiksvriendelijk zijn. De Zune ziet er dan ook niet veel anders uit dan de iPod of heel wat andere draagbare muziek- en videospelers. Dat wil echter niet zeggen dat het ding er saai uitziet.

Waar het uiteraard allemaal om draait is wat de Zune kan doen, en of je die dingen gemakkelijk kan doen. Het toestel ondersteunt bijna alle gangbare video- en audioformaten, dus op dat vlak neem je geen risico's. Het videoformaat DivX wordt wel niet ondersteund, wat voor sommige gebruikers misschien een afknapper kan zijn.

Het belangrijkste voordeel dat de Zune heeft ten opzichte van de iPod, is dat het draadloos internet aan boord heeft, waardoor je in theorie in de buurt van elke hotspot nieuwe liedjes kan downloaden. Je kan ook verbinding maken met andere Zune-toestellen in je buurt en liedjes uitwisselen. Kanttekening daarbij is dat die liedjes een beperkte 'houdbaarheidsdatum' hebben.

Tot dusver lijkt er geen enkele reden te zijn om de iPod te verkiezen boven de Zune, behalve dan persoonlijke voorkeur. Na even met het toestel te hebben gewerkt, moet ik echter zeggen dat de Zune erg lastig te bedienen is. Alle navigatie gebeurt met de grote knop onder het scherm. Die knop is een combinatie van een touchpad en een klassiek navigatiewiel, waarmee je naar links, rechts, boven en onder kan bewegen. Als je de knop op die laatste manier wil gebruiken, begin je echter vaak ongewild met de touchpad te navigeren, wat bijzonder frustrerend is.

Ook over de kwaliteit van het scherm heb ik wat twijfels. Het toestel dat ik in handen had, de kleinere 8 GB-versie, had een erg doffe en onscherpe schermweergave. De schermkwaliteit van de grotere toestellen, die meer op video gericht zijn, zag er wel beter uit.

De conclusie? Een iPod-killer is dit zeker niet, vooral niet omdat Apple de kloof blijft uitdiepen met de nieuwe iPod Touch. Een degelijke mp3-speler is het duidelijk wel. Of dit zal volstaan om een plaatsje te veroveren op de druk bevolkte markt van draagbare mediaspelers, lijkt me minder waarschijnlijk.

Kim Evenepoel

De toekomst van high definition-televisie?

Zoals beloofd heb ik mij een weg weten te banen naar de stand van Sony, om er een glimp op te vangen van de recentste nieuwigheid op het vlak van televisies: OLED TV. Het gaat hier om een nieuwe technologie, die volgens sommigen in staat is om LCD en plasma-televisies uit de markt te concurreren. Ze zouden wel eens gelijk kunnen hebben.

OLED staat voor Organic Light Emitting Diode, een technologie die kristalhelder beeld levert op een flinterdun scherm. Met flinterdun bedoel ik niet meer dan 3 millimeter dik. Met een contrastratio van 1.000.000:1 - waardoor zowel donkere als lichte kleuren beter tot hun recht komen - en 1080 beeldlijnen is dit met een grote voorsprong het beste wat televisietechnologie vandaag te bieden heeft.

Die immense contrastratio (de beste LCD- en plasmaschermen goochelen met contrastratio's van enkele tienduizenden op een) is te danken aan het feit dat het scherm bestaat uit individuele leds, die volledig uitgeschakeld kunnen worden als ze zwart moeten weergeven. De reactiesnelheid van die leds is ook fantastisch. Concreet betekent dat bijvoorbeeld dat je naar een voetbalwedstrijd kan kijken en dat de bal geen witte 'schaduw' zal trekken over je scherm, wat vooral bij LCD schermen nog al eens wil gebeuren. Het beeld blijft ook kristalhelder, ongeacht vanuit welke hoek je erop kijkt.

Toegegeven, de technologie staat nog in de kinderschoenen. Momenteel zijn er nog geen grote schermen in de winkel te verkrijgen. Sony presenteert hier op de CES een 11 inch-versie aan een prijs waarvoor je op dit moment een 50 inch-LCD televisie kan kopen. Sony stelt ook wel een 27 inch-versie tentoon, die simpelweg adembenemend is. Het zal echter nog een tijdje duren vooraleer die in de winkel staat aan een iets of wat aanvaardbare prijs. Hoewel ik natuurlijk niet kan tonen hoe scherp het beeld is, aangezien al dat contrast verloren gaat omdat het op 'minderwaardige' schermen moet getoond worden, ziet u hier rechts een foto van dat 27 inch-scherm.

Toch zijn er waarnemers die een dun vraagteken plaatsen achter het potentieel van de technologie. De leds die het scherm maken wat het is, kampen namelijk met een erg beperkte levensduur. Cijfers die ik hier en daar las spreken van nauwelijks 5.000 uur. Het feit dat Sony nu toch begint met de commercialisering van de technologie lijkt te suggereren dat er een oplossing is gevonden voor dat probleem. Een andere mogelijkheid is dat Sony probeert te lopen voor het kan stappen, en dan riskeert het bedrijf een serieuze kater.

Kim Evenepoel

De omvang van de CES

Ik had het er al over nog voor ik effectief vertrok naar Las Vegas: de CES is groot, erg groot. Misschien te groot? Na een eerste verkenning van een van de zalen van het Las Vegas Convention Center, het zwaartepunt van de hele show, begin ik mij af te vragen waar ik aan begonnen ben.

Op anderhalf uur heb ik al de stands gezien van Kodak, Hewlett Packard, Nokia, Creative, Sandisk en nog enkele anderen, die ik intussen alweer vergeten ben. Dat lijkt misschien vreemd, maar het nadeel aan de omvang van deze beurs is dat ik bijna een half uur kwijt ben door even naar de persruimte te gaan, waar ik rustig kan werken. En dan heb ik nog maar een fractie gezien van de hele beurs.

Wat ik vooral onthoud van die eerste korte verkenning: de stand met de grootste schermen en de grootste geluidsinstallatie trekt ook het meeste volk aan. Gevolg: de standhouders proberen elkaar te overtroeven door uit te pakken met schreeuwerige presentaties. Creative, onder meer bekend van de Zen-mp3-spelers, presenteert een koptelefoon voor pc-gamers. Op zich is dat niets bijzonders, al is de kwaliteit van het geluid en het filteren van achtergrondgeluiden indrukwekkend. Toch hebben ze een professionele gamer naar hun stand gesleept, en laten ze bezoekers van hun stand de koptelefoon testen tijdens een rondje Quake, een populaire first person shooter.

Noemenswaardige nieuwigheden heb ik voorlopig nog niet gezien. Ik ga nu op zoek naar de stand van Sony. Die pakken uit met een gloednieuw ultraplat televisiescherm ter gelegenheid van de CES. De nieuwe technologie heeft zijn voor- en tegenstanders, en ik hoop er u straks wat meer over te vertellen.

Kim Evenepoel

Bill Gates, of toch niet?

Het topevenement binnen het evenement op de CES 2008, was ongetwijfeld de speech van Microsoft-voorzitter Bill Gates. Niet zozeer omdat hij groot nieuws had, maar omdat het de laatste keer was dat hij als grote baas van de softwaregigant optrad op de CES-beurs, waar hij zondagnacht voor de twaalfde keer opdraafde.

Hij had het over het volgende digitale decennium, waarbij hij de nadruk legde op high definition in al zijn vormen, de interactie tussen de verschillende toestellen en de manier waarop mensen die toestellen zullen bedienen. Niet echt een aankondiging van het kaliber van "over 10 jaar een pc in elke huiskamer", maar uit de mond van Bill Gates krijgt een blik op de toekomst altijd wat meer gewicht.

De verzamelde pers, zowel in de zaal als in de persruimte, bleef niettemin een beetje op zijn honger zitten na afloop. Niet alleen omdat Gates de feitelijke productvoorstellingen overliet aan anderen, maar ook omdat die productvoorstellingen zelf nogal flauw uitvielen. (Wie de details van de speech - minuut per minuut - wil volgen, kan zoals steeds terecht op de bekende gadgetsites.)

Begrijp me niet verkeerd: Bill Gates en zijn team stelden een aantal leuke dingen voor, zoals volledig aangepaste auto's waarbij alle info van je gsm en mp3-speler via spraakherkenning toegankelijk wordt in de wagen. Echt nieuw is dat allemaal echter niet, en dat was zowat het probleem met de hele presentatie. Leuke nieuwe toepassingen voor het Windows Mobile-platform en andere aankondingingen rond reeds bestaande producten, maar echt grote aankondigingen bleven uit.

Om dat laatste te illustreren: bij Microsoft is men "excited" (een woord dat erg vaak, nogal onterecht, werd gebruikt) over het feit dat de Zune, de mp3-speler van Microsoft, dit jaar ook buiten de VS beschikbaar zal worden. Ze lanceren hem in 2008 ook in... Canada. Toch presteren ze het om te stellen dat de Zune een serieuze uitdager is van de iPod. Ik kon nog net een lachje onderdrukken, heel wat journalisten in de persruimte waren minder terughoudend.

Kim Evenepoel

Bekijk hier de volledige speech in streaming video (WMV-formaat, 300 kbps).

De doodsteek voor HD DVD?

Komt er dan toch een einde aan de al een hele tijd aanslepende dvd-formatenoorlog? Het heeft er lange tijd naar uitgezien dat de concurrerende en onderling niet-compatibele HD DVD- en Blu-ray formaten een uitputtingslag zouden voeren om een plaatsje te vrijwaren in de gemiddelde huiskamer. Beide formaten hadden elk een aantal filmproducenten- en verdelers aan hun kant weten te scharen, waardoor een impasse was ontstaan.

Nochtans waren er een aantal signalen geweest dat Blu-ray de beste papieren kon voorleggen. Eerst koos een van de grootste pornomaatschappijen voor Blu-ray. Een serieuze opsteker voor ontwikkelaar Sony, dat in de jaren 1980 zijn Betamax-videocassettes ten onder zag gaan omdat de porno-industrie voor het concurrerende VHS koos.

Sony heeft nu opnieuw een belangrijke veldslag gewonnen. Warner Bros, een van de grootste film- en tv-producenten ter wereld, heeft definitief voor Blu-ray gekozen. De maatschappij had tot nu toe de kerk in het midden gehouden, door beide formaten te ondersteunen. Nu is de balans definitief doorgeslagen in het voordeel van Blu-ray. Warner Bros verwijst daarbij naar 'de grotere consumentenvoorkeur' voor Blu-ray.

Dat is een serieuze klap in het gezicht van Toshiba, de ontwikkelaar van HD DVD. Om te beginnen verliezen ze door de beslissing van Warner Bros heel wat dvd-releases van filmblockbusters. Het probleem zit echter heel wat dieper. Eigenlijk zegt Warner Bros nu, met de verwijzing naar de consumentenvoorkeur, dat HD DVD de strijd feitelijk al verloren heeft.

Of Toshiba nu de handdoek in de ring zal gooien, valt nog af te wachten. Een teken aan de wand is dat het HD DVD-kamp de geplande conferentie over zijn dvd-formaat tijdens de CES-beurs heeft afgelast. Een reden werd daarvoor nog niet opgegeven, maar op het moment van de aflasting wist ik nog niet van de beslissing van Warner Bros. Ik hoop de mensen van Toshiba er nog eens op te kunnen aanspreken.

Kim Evenepoel

Gek, gekker, gekst

De feitelijke CES-beurs gaat pas op maandag van start (op het moment dat ik dit schrijf is het hier zondagnamiddag), maar een aantal bedrijven lichten nu al de sluier van wat ze op de wereld willen loslaten naar aanleiding van het evenement. En daar zitten toch enkele vreemde gevallen tussen.

Een van die bedrijven is iTouchless. Het bedrijf specialiseert zich in 'innovatieve huishoudoplossingen die moeten leiden tot een gemakkelijker en gezonder leven'. Die innovatieve oplossingen komen echter soms wel wat vreemd over.

Eén van de producten die ze tijdens de CES wereldkundig maken is de Towel Matic. Dat is in feite een houder voor huishoudpapier, die door middel van sensoren automatische de rol papier afwikkelt tot aan de scheurrand. Het idee erachter? Doordat je de rol niet meer moet vastnemen om er een stuk af te scheuren, verkleint de kans dat er bacteriën op de rol terechtkomen die anderen kunnen besmetten.

Met dezelfde logica in het achterhoofd ontwikkelden ze ook de Touchless Trashcan. Dat is in feite een afvalemmer die door middel van infraroodtechnologie automatisch opengaat zodra je er met je hand naartoe beweegt. Andere producten die waarschijnlijk uit hetzelfde brein ontstaan zijn: sensorgeactiveerde doorspoelsystemen voor toiletten en sensorgeactiveerde waterkranen.

Voor diegenen die zich nu met afgrijzen afvragen waar een dergelijk bedrijf zijn startkapitaal vandaan haalt: iTouchless ontwikkelt ook producten waar je wel gemakkelijker een markt voor kunt bedenken. Zo ontwikkelden ze deursloten die werken op vingerafdrukcontrole en gerobotiseerde stofzuigers. De vraag is nu of die producten nog ernstig kunnen genomen worden als ze in hetzelfde gamma worden ondergebracht als bovengenoemde gadgets.

Kim Evenepoel

High definition baant zich een weg

Het concept 'high definition' begint de wereld buiten die van de televisies en dvd-spelers te verkennen. Dat dit zou gebeuren, stond in de sterren geschreven. Hogedefinitietelevisie, inclusief het gegoochel met termen zoals HD-ready en full-HD, is de nieuwe melkkoe van de producenten van allerlei consumentenelektronica.

Eén van die producenten is Toshiba, de ontwikkelaar van de technologie van HD-DVD. Die technologie voert momenteel een strijd met Blu-ray om de nieuwe standaard in home entertainment te worden. Zij betreden nu een nieuw terrein met de lancering, ter gelegenheid van de CES in Las Vegas, van een lijn hoge definitie camcorders: Gigashot HD.

Toshiba is niet de eerste elektronicagigant die een HD-camcorder op de markt brengt, maar ze hebben wel een primeur te pakken. Het krachtigste en meest uitgebreide toestel in de reeks, de Gigashot A100F, is de eerste full-HD-camcorder. Het prijskaartje van 1.399 euro voor dit toestel liegt er dan ook niet om. Voor die prijs krijg je wel een toestel dat beelden schiet op het 1080i formaat, die worden opgeslagen op een harde schijf van 100 GB.

Toch gaat het hier niet om een bijzonder complex toestel. De camcorder heeft een "auto"-toets. Zodra je die indrukt, worden alle andere toetsen uitgeschakeld, behalve de knop om de opname te starten en stoppen, en een hendeltje om in- en uit te zoomen. Op die manier kan werkelijk iedereen met het toestel werken. Zodra je de "auto"-toets weer uitschakelt, kan je manueel je instellingen selecteren, wat via een eenvoudig menu gaat.

Voor de prijsbewustere consumenten is er ook een lijn goedkopere camcorders, die aan een lagere resolutie beelden maken en minder opslagcapaciteit hebben. Die lagere resolutie moet wel met een korrel zout genomen worden. De Gigashot K40H en K80H, respectievelijk met 40 en 80 GB opslagcapaciteit, filmen aan een resolutie van 1280x720 pixels. Dat is de ook de maximale resolutie van de meeste "HD Ready"-flatscreen televisies die vandaag op de markt zijn. De toestellen kosten respectievelijk 699 en 799 euro. Dat is nog steeds niet weinig, maar je krijgt er verder alle andere functies bij die de duurdere lijn aanbiedt.

Ik zou nu het debat kunnen aangaan over het nut van een hogedefinitie-camcorder, maar dat ga ik niet doen. De reden daarvoor is dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken of hij hoge definitie nodig heeft of niet. De markt van HD-camcorders is nog jong, en er zullen nog heel wat meer alternatieven op de markt komen. Of die beter zullen zijn, valt nog af te wachten. Toshiba heeft met zijn Gigashot HD-lijn de lat in ieder geval al vrij hoog gelegd.

Kim Evenepoel

Het offensief van de iPhone-killers

Vorig jaar slaagde Steve Jobs van Apple erin om alle aanwezige bedrijven op de CES in zijn schaduw te zetten door uit te pakken met de iPhone tijdens zijn eigen evenement, MacWord 2007. Niet alleen werd de hele beurs in Las Vegas nagenoeg overbodig, de iPhone zorgde ook voor een ware aardverschuiving in de sector van gsm-producenten.

Die sector was het namelijk niet gewoon dat een buitenstaander hun markt met succes betreedde. Tijdens de CES dit jaar, is het aan de gevestigde waarden binnen de industrie, om te reageren. En dat doen ze ook. Hoe succesvol hun antwoorden zullen zijn, zal nog moeten blijken.

Een van de uitdagers is Samsung. Die presenteert zijn F700 tijdens de CES. De eerste besprekingen van het toestel, en de onvermijdelijke vergelijkingen met de iPhone, zorgen voor verdeelde resultaten. Het lijkt erop dat de strijd tussen de twee licht in het voordeel van de Apple-gsm uitvalt. Afwachten of de consumenten er ook zo over denken. De F700 heeft namelijk een groot voordeel: het toestel wordt niet vastgeklonken aan een specifieke operator, wat bij de iPhone al voor heel wat opschudding heeft gezorgd. Dat heeft wel zijn gevolgen voor de prijs. Het ding kost niet minder dan 800 dollar.

Een andere uitdager van de iPhone, is wel enkel te verkrijgen met een contract bij de operator die door de fabrikant is uitverkoren. Het gaat om de LG Voyager, die in de VS enkel beschikbaar is op het netwerk van Verizon.

De kans is groot dat er tijdens de CES nog heel wat andere multimediatelefoons zullen voorgesteld worden, die allen bepaalde functies van de iPhone gekopieerd hebben. Vooral het touchscreen-principe is door Apple bijna onmisbaar gemaakt voor een moderne gsm. Ik hoop er nog een paar aan u te kunnen voorstellen in de komende dagen.

Kim Evenepoel

De wondere wereld van de CES

De Consumer Electronics Show (CES) in Las Vegas is een van de grootste beurzen ter wereld op het vlak van consumentenelectronica, gaande van hogedefinitietelevisies over multimediagsm's tot alles op het vlak van computers. En daarmee is eigenlijk nog niets gezegd.

Het evenement wordt al voor het 41ste jaar georganiseerd. De eerste twaalf jaar, van 1967 tot 1978, werd de CES georganiseerd in New York. In die periode werden onder meer de videorecorder (VCR) en de Pong-spelconsole van Atari op de wereld losgelaten. De daaropvolgende periode, tot 1994, werd de CES tweemaal per jaar georganiseerd, beurtelings in Chicago en Las Vegas. Uit die periode zijn vooral de lancering van de CD-speler en de Commodore 64 het noteren waard.

Sinds 1995 wordt de CES eenmaal per jaar in januari georganiseerd te Las Vegas. Het evenement is er alleen maar groter op geworden.  De editie verwelkomt dit jaar niet minder dan 3.066 bedrijven die er hun producten komen voorstellen. In 2007 waren er dat 'slechts' 2.700, die samen meer dan 20.000 producten voorstelden aan om en bij de 140.000 bezoekers. Niet slecht voor een evenement dat niet toegankelijk is voor het grote publiek.

Al is het nagenoeg onmogelijk voor een persoon om alle stands af te lopen en alle presentaties en workshops bij te wonen, zal ik vanaf dit weekend proberen om u toch een idee te geven van wat er allemaal te beleven valt. Wat ik u nu al kan beloven: een vogelperspectief over wat er 'hot' is tijdens deze editie, de laatste speech van Bill Gates als voorzitter van Microsoft, en de voorstelling van de Europese versies van de nieuwe high definition-camcorders van Toshiba. Verwacht u echter aan veel, veel meer.

Kim Evenepoel