De harddisk die er geen is

Buiten consumentenelektronica was er op CES 2008 toch ook nog aandacht voor eerder zakelijke technologie. Zo stelde de bekende geheugenfabrikant SanDisk er een nieuw model SSD van 72GB voor. De term SSD is nog niet echt ingeburgerd, maar zal de komende jaren steeds vaker opduiken in reclame voor laptops.

Vandaag gebruikt een draagbare computer net als zijn grote broer de desktop een harde schijf. Met dat verschil dat een laptop uiterst spaarzaam met zijn elektriciteit moet omspringen en daarom de harddisk - met zijn motortje een echte batterijvreter - vaak stillegt. Dat spaart de batterij maar laat de gebruiker even wachten omdat de schijf eerst terug op volle toeren moet komen vooraleer er gegevens kunnen uitgewisseld worden.

Een SSD-schijf bevat daarentegen geen enkel bewegend onderdeel, maar maakt net als een USB-stick gebruik van een vaste geheugenchip. Vandaar de naam, Solid State Disk. Geen beweging betekent veel minder slijtage, bijna geen warmteontwikkeling, geen wachttijden en veel minder verbruik. Bovendien overleeft een SSD-schijf zowat alle mogelijke schokken.

Fabrikanten timmeren aan de weg door hun SSD-produkten steeds groter én goedkoper te maken. De eerste modellen met 16 of 32 GB worden stilaan betaalbaar terwijl SanDisk met 72 GB nu in de buurt van de 'echte' harde schijven komt. Over een prijs werd niet gesproken, modellen met 32 GB opslagcapaciteit worden deze dagen voor om en bij de 200 euro verkocht.

Raphael Cockx

Comments

[Geplaatst door: Raphael Cockx]

Niet noodzakelijk Mike. De disks zijn meestal slim genoeg om op tijd de gegevens te verplaatsen naar een minder 'versleten' sector.

[Geplaatst door: Mike]

Voor databases dus niet echt ideaal...
Over het niet kwijtspelen van gegevens... als een deel van een bestand als 'onbruikbaar' wordt gemarkeerd ben ik toch dat bestand (of althans deel ervan) kwijt?

[Geplaatst door: Raphael Cockx]

Dat is eigenlijk onmogelijk te zeggen. Sommige bestanden zullen nooit herschreven worden (denk aan de basisonderdelen van Windows), anderen bijna constant.

Een extreem voorbeeld van dat laatste is een logfile waar bij elke gebeurtenis een lijn aan toegevoegd wordt. Het kan best dat zo'n bestand 5000 keer per dag aangevuld wordt. Maar ook dan wordt niet telkens hetzelfde stukje beschreven omdat er na een tijd simpelweg geen plaats meer is en een tweede, derde etc. blok in gebruik genomen moet worden. En dan hangt het er dus ook nog eens van af hoe groot de blokken zijn.

Maar zelfs in het meest pessimistische scenario mag je er dus van uit gaan dat de meest gebruikte delen van een SSD-schijf enkele jaren meegaan, de schijf zelf veel langer (mits een beperking qua capaciteit).

[Geplaatst door: Francois]

Wat betekent "kan tot 5 miljoen keer beschreven worden" ongezet naar jaren gebruik?

[Geplaatst door: Raphael Cockx]

Dat is inderdaad een nadeel. Afhankelijk van de kwaliteit van de chips kan een stukje geheugen tot 5 miljoen keer beschreven worden. De gemiddelde SSD-schijf is echter zo slim om gebieden op tijd als 'onbruikbaar' te markeren waardoor ze dus niet meer zullen beschreven worden. De opslagcapaciteit vermindert daardoor, maar je speelt tenminste geen gegevens kwijt.

[Geplaatst door: Mike]

Enig idee hoeveel keer er over hetzelfde stukje geheugen kan worden geschreven? Ik dacht dat SSD-schijven serieus beperkt waren in hun duurzaamheid... enfin, dat heb ik me laten vertellen.