Kabeltelevisieblues

Telenet verhoogt de prijs voor de kabeltelevisie. Het kabelbedrijf zegt op die manier de hogere kosten voor de aankoop van televisieprogramma's door te rekenen, zo staat in De Standaard.

Stel nu dat u alternatieven zoekt voor kabeltelevisie, dan zijn er in deze internettijden wel al wat mogelijkheden. Eén van de meest bekende is Joost, dat toelaat op een interactieve manier tv te kijken. Jammer maar helaas wordt in België meestal (en onder meer door Telenet) een limiet gezet op uw gebruik van bandbreedte. Joost zelf waarschuwt dat de applicatie tamelijk wat bandbreedte gebruikt.

Eigenaardig genoeg is België één van de weinige landen waar een dergelijke regeling geldt. De internetaanbieders hier ten lande verdedigen zich al wel eens door te zeggen dat ze 'tegen dat illegaal downloaden' zijn, maar ondertussen zijn er perfect legale toepassingen, zoals Joost dus.

Bovendien zouden er nog heel wat meer toepassingen, waaronder internettelevisie, komen, moest deze beperking in België niet worden toegepast. Eigenlijk leidt deze archaïsche toestand ertoe dat bestaande en toekomstige aanbieders van video- en audiocontent nauwelijks een markt krijgen in België, omdat gebruikers wel twee keer zullen nadenken vooraleer nog eens met harde hand te worden teruggeschakeld naar smalband wegens 'te veel internetgebruik'.

Het is nauwelijks te verklaren waarom deze toestand in België blijft duren. Een gevolg van een te sterke concentratie in de telecomsector, en teveel kortetermijnbelangen? Of gewoon een gebrek aan visie?

Roland Legrand/Raphael Cockx.

Hip, hipper, hipst

Een nieuwe socialenetwerkingsite beleeft zijn minute of fame in Silicon Valley, zo lezen we in The New York Times. De nieuwe site heet Pownce en combineert de communicatiemogelijkheden van Twitter (korte berichten voor email, IM en gsm) met een handige manier om bestanden te delen, en het is deze combinatie die de sterkte van de site uitmaakt.

Bij dat delen van bestanden kan u zelf kiezen welke contacten of groepen hierbij worden betrokken. Hierbij wordt de deur opengezet om vrolijk intellectuele eigendomsrechten te schenden, want het 'sharen' van bestanden hoeft dus niet voor een breed publiek te gebeuren. Jason Pontin merkt in The New York Times op dat de naam van de nieuwe site lijkt te verwijzen naar het gamerwoordje 'pwn', dat betekent 'controle verwerven over een systeem door één of andere zwakheid te exploiteren.'

De man achter Pownce is niemand minder dan Kevin Rose, die ook aan de basis ligt van de bijzonder populaire nieuwssite Digg. De man is niet alleen goed beslagen in het bedenken en uitwerken van internetconcepten, hij kent ook iets van marketing.

Hij weigerde een interview met The New York Times en u moet worden uitgenodigd om aan te sluiten bij Pownce. De leden van Pownce hebben in deze fase ieder maar zes uitnodigingen die ze mogen versturen, waardoor uitnodigingen op eBay werden verhandeld tegen tien dollar per stuk. Op die manier kan Pownce, voorlopig toch, zijn aureool van allerhipste startende socialenetwerksite kracht bijzetten...

Roland Legrand

Balsem voor versplinterde elektronische persoonlijkheden

Wanhopig op zoek naar oplossingen om uw profielen op verschillende socialenetwerksites te beheren? ProfileBuilder is zo'n dienst, die as we speak wordt gelanceerd, zo blijkt uit een artikel op TechCrunch. In het artikel worden ook alternatieven opgesomd. In de techblog van de FT wordt opgemerkt dat hiermee Socialstream, de oplossing van Google voor verplinterde elektronische persoonlijkheden, in snelheid wordt genomen.

Controverse CNN/YouTube debatten legt generatieconflict bloot

Op 17 september heeft in de VS op CNN een debat plaats met de Republikeinse presidentskandidaten, waarbij het publiek via YouTube vragen kan stellen. Uiteraard hebben nogal wat vragen te maken met de oorlog in Irak en zijn ze soms heel sterk en vlijmscherp gebracht. Niet zo leuk voor de Republikeinse kandidaten, die gewrongen zitten tussen loyauteit tegenover de president en de eigen ambities. Het gevolg is dat volgens de Washington Post  er totnogtoe maar twee Republikeinse kandidaten hebben toegezegd mee te zullen doen.
In een blog op Wired  zegt Sarah Lai Stirland dat de kwestie symptomatisch is. Politici lijken geen voeling te hebben met de leeftijdsgroep tussen 18 jaar en 34 jaar.Het is precies in die leeftijdsgroep dat de CNN/YouTube debatten hoge kijkcijfers halen.
Er lijkt wel een cultuurkloof te bestaan die doet denken aan die tussen de oudere en de jongere generaties in de jaren zestig, zo is mijn indruk. De YouTube-generatie baalt van het voorbijgestreefde éénrichtingsverkeer van massamedia, waarbij de kijkers geacht worden passief te consumeren. Zij wil integendeel zelf tussenkomen in de media en is sterk gericht op samenwerking (zie Wikipedia, open source denken).
De controverse over de CNN/YouTube debatten gaat volgens mij inderdaad diep en heeft zeker niet alleen betrekking op de VS. Ook in België zeggen jonge ICT-ondernemers dat er een een mentaliteitskloof bestaat tussen ouderen en jongeren, waarbij de grens ongeveer rond de veertig jaar ligt. Die grens is niet toevallig en heeft mogelijk te maken met het al dan niet opgroeien met videogames, die volgens mediaspecialisten met de introductie van interactiviteit een model boden voor het doorbreken van het éénrichtingsverkeer van de massamedia (en overigens ook van het onderwijs).
Roland Legrand 

Het probleem van de PS3

De Playstation 3 heeft het erg moeilijk. De concurrentie van de Wii is moordend, en de Xbox 360 heeft een voorsprong kunnen uitbouwen omdat de lancering van de PS3 voortdurend werd uitgesteld. Het prijskaartje van de spelconsole is ook niet min.

Dat prijskaartje zou echter snel naar de achtergrond verdrongen worden als er goede spelletjes op de console zouden verschijnen. De eerste Playstation en de PS2 verkochten als zoete broodjes, ondanks het feit dat ze op het moment van hun lancering erg duur waren in vergelijking met de andere spelers op de markt. Gamers konden zich daar makkelijk overheen zetten omdat er nu eenmaal goede games waren die enkel op de Playstation (2) konden gespeeld worden.

Deze webcomic vat het probleem van de PS3 goed samen. Er zijn momenteel nauwelijks games op de PS3 voorhanden die de consument over de streep kunnen trekken. Van de 10 reeds verschenen exclusieve titels voor de PS3, krijgen er 4 echt positieve commentaren. Daarvan dateren er 3 al van de lancering (of vlak erna) van de console. Het spel 'Heavenly Sword', waar in de webcomic sprake van is, verschijnt in Europa waarschijnlijk in het laatste kwartaal van 2007.

Als Sony wil dat de PS3 vlotter over de toonbank gaat, moeten de nieuwe games ook sneller de weg naar de winkelrekken vinden.

Kim Evenepoel

Virtuele casino's onderuit door juridische onzekerheid

De economie van Second Life, de virtuele wereld met erg veel 'reële' aspecten, kreeg een opdoffer nadat de meeste gokactiviteiten er zijn verboden. Linden Lab, het bedrijf achter Second Life, trok de stekker uit deze activiteiten wegens de juridische onzekerheid. Het verbod werd omstandig aangekondigd op de officiële blog van Second Life.

Voor een goed begrip: het is niet Linden Lab dat casino's exploiteert. Het bedrijf uit San Francisco levert gewoon servercapaciteit en bouwstenen waarmee de 'residenten' van Second Life huizen, winkels, dancings en inderdaad ook casino's kunnen bouwen.

Het probleem moge duidelijk zijn: welk rechtssysteem is van toepassing wanneer op een server die eventueel (maar niet noodzakelijk) in de VS is gevestigd, die eigendom is van een Amerikaans bedrijf, een Duitser een casino bouwt, bezit en exploiteert en waar een 50-tal nationaliteiten komen gokken? Dit is nog ingewikkelder dan de 'klassieke' internetcasino's, die worden geëxploiteerd door vennootschappen die ergens een fysiek te localiseren maatschappelijke zetel hebben.

Linden Lab vreesde dat hier vroeg of laat nattigheid kon van komen en vroeg het FBI om de wettelijkheid van de hele situatie te onderzoeken, zo meldde het Reuters bureau in Second Life. Blijkbaar konden ook de experts van het FBI niet wijs worden uit de situatie want er werd geen 'legal opinion' gegeven.

Linden Lab zegt nu tot het verbod van de meeste gokactiviteiten over te gaan wegens de 'verscheidenheid aan conflicterende gokregelgevingen in de wereld.' Algemeen wordt aangenomen dat dit verbod een reële impact gaat hebben op de economie van Second Life. Second Life heeft niet enkel een omwisselbare munt (de linden dollar), maar ook een aandelenmarkt waar ook casino's op noteren. Toch is de beslissing van Linden Lab waarschijnlijk op lange termijn verstandig, al was het maar op de nog wankele reputatie van Second Life overeind te houden.

Nog belangrijker: de ontwikkeling van half-virtuele, half-reële omgevingen die bij uitstek zeer internationaal zijn, maakt een degelijke juridische omkadering een dringende zaak. Het gaat om activiteiten die vaak heel reële gevolgen hebben, al was het maar voor de portefeuilles van heel wat betrokkenen.

Roland Legrand

Dvd-formatenoorlog bouwt op naar climax

De strijd die moet beslissen welk dvd-formaat de nieuwe high-definition standaard wordt begint stilaan scherper te worden. Ter herinnering: er zijn twee kampen. Enerzijds is er de blu-ray-dvd van Sony, die gesteund wordt door Hollywoodstudio's Sony Pictures (uiteraard), Disney en 20th Century Fox. Anderzijds heb je HD-dvd van Toshiba, ondersteund door Universal. Warner en Paramount zijn momenteel neutraal en ondersteunen beide formaten.

Blu-ray-schijfjes kunnen meer informatie opslaan dan HD-dvd, en dat in combinatie met de bredere steun vanuit Hollywood lijkt de balans in het voordeel van Sony en de blu-ray te doen omslaan. HD-dvd kan echter uitpakken met goedkopere toestellen, die ruwweg de helft van een blu-ray-dvd-speler kosten. Daar staat echter de Playstation 3-console van Sony tegenover, die standaard is uitgerust met een blu-ray-lezer. In prijs verschilt die niet overdreven veel van een HD-dvd-lezer, waardoor blu-ray een voorsprong kon uitbouwen.

Microsoft, dat zich in het HD-dvd-kamp bevindt, rustte zijn Xbox 360-console niet uit met een HD-dvd-lezer. Die is enkel als aparte accessoire te verkrijgen. Microsoft verlaagt die accessoire nu in prijs en doet er vijf gratis films bij. Een duidelijke poging om de achterstand goed te maken. Of dat gaat volstaan is nog maar de vraag.

De prijs voor de externe dvd-lezer wordt met 20 dollar verlaagd tot 179 dollar. In combinatie met de duurste versie van de Xbox 360, die 479 dollar kost, kom je op een prijskaartje van 658 dollar. De prijs van de Xbox zal wel nog zakken, maar de precieze prijsdaling moet nog vastgelegd worden. De PS3 kost in de VS 499 dollar na een prijsverlaging, en daarmee heb je er dadelijk de blu-ray-lezer bij.

Het valt met andere woorden af te wachten of deze geste van Microsoft veel gaat veranderen aan de huidige machtsverhoudingen in de dvd-formatenoorlog.

Kim Evenepoel

No more sender regret

This message will self-destruct in ten seconds, het is een bekende passage uit verschillende spionagefilms. Maar een toepassing van BigString heeft de zin een hele nieuwe dimensie gegeven. Het internetbedrijf met de slagzin ‘no more sender regret’ ontwikkelde een service die het mogelijk maakt om zogenaamde ‘self-destructing, recallable’ e-mails te verzenden. Dat wil zoveel zeggen als mails versturen die zichzelf vernietigen nadat ze gelezen zijn, of beter nog, die vernietigd kunnen worden nog vóór ze gelezen zijn.

De voordelen liggen voor de hand, niet in het minst voor impulsieve, paranoïde of verstrooide mensen. Nooit of te nimmer nog situaties waarbij je mails ongewild geforward worden, gedaan met mails die op een onbewaakt moment verzonden worden en waar je achteraf spijt van krijgt, en afgelopen met berichten die verstuurd worden nog voor ze af waren.

Het principe is simpel: BigString treedt op als een soort tussenpersoon tussen zender en ontvanger. Dat houdt in dat het verstuurde bericht niet rechtstreeks in de mailbox van de ontvanger komt, maar op een server van BigString belandt. Daardoor kan de zender het bericht terugroepen, of gewoon laten vernietigen van BigStrings server. De afzender kan daarnaast een aantal criteria ingeven, zoals hoelang het bericht leesbaar blijft, hoeveel keer en door hoeveel mensen het gelezen mag worden en zelfs hoeveel keer het geprint mag worden.

Voor iedereen halsoverkop een - gratis - basisaccount bij BigString aanmaakt, er zijn ook nadelen verbonden aan de service, schrijft ArsTechnica. De toepassing verhoogt enerzijds de controleerbaarheid van uw e-mailverkeer, maar dat vermindert tegelijkertijd juist het gebruiksgemak. Want die verhoogde controle zorgt ervoor dat uw verzonden berichten nauwelijks nog doorzoekbaar en terug te vinden zijn, aldus de website.

Koen Dedobbeleer

Parkeer uw gegevens veilig op het net

Gegevens back-uppen op schijfjes of transporteren via USB-sticks is zó 2006. Tegenwoordig doet u dat soort dingen online, bij een van de gespecialiseerde diensten die als paddenstoelen uit de grond schieten. Een site die boven de grijze massa uitsteekt, is Yuntaa.com. En niet alleen omdat de oprichter een landgenoot is.

Stichter en CEO van Yuntaa, momenteel nog in de betafase, is de Belg Jan Lambrechts. Als het aan hem ligt, gaat de dienst een revolutie ontketenen in de manier waarop we omgaan met documenten, videofragmenten, foto's, muziek en alle andere zaken die we normaal op de pc bewaren. Daartoe stelt Yuntaa om te beginnen gratis 1 gigabyte opslagruimte beschikbaar met - binnenkort - de mogelijkheid om meer gigabytes aan te schaffen. De bestanden die u online opslaat zijn wereldwijd toegankelijk, en zoals het een back-updienst betaamt zijn er geavanceerde synchronisatiemogelijkheden die ervoor zorgen dat u overal en altijd uw meest actuele gegevens bij de hand heeft. Een speciale Yuntaa-tool voor Windows leidt het back-uppen, synchroniseren en (mocht het noodlot onverhoopt toeslaan) herstellen van bestanden in goede banen.

Wat Yuntaa evenwel pas echt bijzonder maakt, is het fraai uitgewerkte systeem om bestanden te delen. Collega's of vrienden die zich aanmelden bij de dienst krijgen bijvoorbeeld uitsluitend de bestanden te zien die u met hen deelt. Omgekeerd ziet u in een oogopslag wat andere gebruikers allemaal met u 'sharen'. Met dank aan de interface die niet alleen schitterend om zien is maar ook bijzonder doordacht in elkaar steekt. Bijkomende pluspunten zijn dat de dienst volledig Nederlandstalig is en dat de makers daadwerkelijk luisteren naar de wensen van de gebruikers. Zo kunt u nu al stemmen op potentiële toekomstige functionaliteiten, zoals de mogelijkheid om ook agenda's te synchroniseren en ondersteuning voor Apple.

Michel van der Ven

Microsoft reageert in slow motion op Google-aanval

Google maakt een steeds groter deel van ons onlineleven uit. Het is de eerste keuze voor zoekopdrachten, het laat toe via iGoogle een overzicht te bewaren van een hele reeks websites op één pagina, het kan de toenemende lectuur van blogs overzichtelijk houden en om het resultaat van al dat lezen, bloggen en chatten bij te houden kan u - geheel gratis - uw documenten en spreadsheets aanmaken en bijhouden op uw Google-pagina's.

Dat is niet fijn voor Microsoft, dat op die manier zijn Office desktop-toepassingen voor een deel ziet aangevallen worden. Wat mij persoonlijk tot een tevreden gebruiker van de Google-oplossingen maakt, is dat de documenten en spreadsheets heel gemakkelijk kunnen worden gedeeld met andere gebruikers. Het volstaat toegang te hebben tot internet en je kan niet alleen de eigen documenten bewerken, maar ook documenten van collega's die daarvoor toestemming hebben gegeven.

Microsoft laat nu van zich horen. In de Financial Times staat te lezen dat Microsoft nu onlinediensten gaat aanbieden die de mogelijkheden van Office uitbreiden. Dit zal het volgend 'jaar ofzo' gebeuren. Waarnemers denken dat Microsoft dan - eindelijk - het delen van documenten en spreadsheets over het web zal vergemakkelijken voor de gebruikers. Voor volledige onlineversies van Office is het zeker nog drie jaar wachten. Soms gaat de vooruitgang niet zo snel als we soms wel denken.

Roland Legrand

Chatten tijdens het werk: het mag!

Chatten tijdens het werk, het was tot voor kort ongehoord. Chattende werknemers verspillen tijd en energie en hebben blijkbaar niets beters te doen, zo ging het argument. Plus het gevaar dat confidentiële gegevens de bedrijfsmuren zouden verlaten en computervirussen zouden binnendringen.

Standpunten die ooit misschien zinnig waren, maar nu achterhaald zijn, zo bericht onder meer The Wall Street Journal. Messenger-programma's (Yahoo, Microsoft, Reuters enz) hebben het grote voordeel dat je meteen kan zien wie van je 'vriendenlijst' achter zijn computer zit (als die persoon daarmee instemt). Het gaat razendsnel, je typt in het immer open chatvenstertje een vraag of een opmerking en je kan vrijwel zeker weten dat dit aan de andere kant ook wordt opgemerkt.

In de VS gebruikt nu ongeveer een derde van de bedienden instant messaging (IM) op het werk, dikwijls nog altijd achter de rug van de werkgever om, aldus de Amerikaanse zakenkrant. Consultant Gartner voorspelt dat IM binnen vijf jaar door 95 procent van de bedienden wordt gebruikt, al zal dat tegen dan ook 'voice' en 'video' omvatten.

Bedrijfstoplui erkennen steeds meer dat IM een heel handig hulpmiddel is om beperkingen inzake tijdszones en afstand te overbruggen. De voorbeelden van het nut van IM tijdens onderhandelingen bijvoorbeeld zijn legio. Ook mooi is dat toplui makkelijker rechtstreeks contact krijgen met werknemers die lager op de bedrijfsladder staan.

Zoals steeds is er ook een schaduwkant aan het verhaal. IM vergroot de bereikbaarheid van de gebruikers nog meer, wat dus een nog strakker tijdsmanagement nodig maakt. Maar dit zal de opmars van IM zeker niet stuiten. De Wall Street Journal citeert een topmanager van de utizendgroep Adecco, die uitlegt dat zij berichten via IM eerst behandelt, dan haar voicemail en tenslotte, met veel vertraging, de ondanks alles niet aflatende emailstroom.

Gevaar op socialenetwerksites

Socialenetwerksites zijn een prachtige ontwikkeling op het internet en ondergetekende is er een enthousiast gebruiker van. Het sfeertje van vlot delen van informatie, roddels, muziek en nieuwtjes en van zelfs nuttige professionele netwerking maakt ons wel wat te argeloos.

De kredietinformatiespecialist Equifax waarschuwde dit weekeinde dat gebruikers van sites zoals MySpace, Facebook en dergelijke meer in een aantal gevallen teveel over zichzelf prijsgeven, zo las ik op de website van de BBC.

Gebruikers geven vlotweg hun geboortedatum, huwelijksstatus, job en zelfs adresgegevens prijs. Genoeg voor malafide individuen om zich een valse identiteit aan te meten en bijvoorbeeld op naam van een ongelukkige MySpace-gebruiker een rekening te openen. Namen van kinderen en huisdieren kunnen dan weer voor diezelfde malafide personen nuttige hints zijn voor het achterhalen van paswoorden.

Een gewaarschuwd gebruiker van socialenetwerksites is er twee waard.

Roland Legrand

Klant blijft koning

Internetbedrijven springen al te slordig om met uw privacy, luidt de kritiek. Maar blijkbaar tekent er zich de laatste weken een opvallende mentaliteitswijziging af bij verschillende populaire zoekmachines. Zo kondigden internetgiganten Google en Yahoo! onlangs een rist maatregelen aan om uw privacy tijdens het surfen beter te garanderen. En om de kritiek te counteren, natuurlijk.

Laatste in het rijtje was Microsoft. De softwaregigant liet maandag weten dat het voortaan het zoekgedrag van zijn klanten zal blijven opslaan, maar de informatie die de identiteit van de vragensteller kan prijsgeven, na achttien maanden gaat verwijderen.

Ask.com gaat nog een stapje verder en lanceerde onlangs een opmerkelijk initiatief. Zo kunnen gebruikers van zijn zoekmachines vanaf eind dit jaar zoekvragen invoeren zonder dat daarbij informatie wordt opgeslagen. Een uitstekende zet, die andere bedrijven wellicht verplicht om te volgen.

Want informatie over uw surfgedrag is erg gegeerd bij adverteerders, die u zo gericht kunnen bestoken met reclame. Maar een blijvende bezorgdheid over hoe met privé-informatie wordt omgegaan jaagt wellicht de klanten, en op termijn dus ook de adverteerders weg. En dat heeft Ask misschien wel als eerste begrepen.

Koen Dedobbeleer

Over Second Life en over hoe 'virtual reality' steeds meer aan 'reality' wint

Dat er even veel voor- als tegenstanders zijn van Second Life is algemeen bekend. Sommige media hebben zich de afgelopen maanden erg bedreven getoond in het 'bashen' van de virtuele 'tweede' wereld van Second Life en zijn gebruikers. Anderen, zoals Roland Legrand, ongetwijfeld de grootste voorvechter van Second Life op de redactie van De Tijd, staan vrijwel onmiddellijk op de achterste poten als iemand Second Life voorstelt als een verdomhoekje voor asocialen.

Wat er ook van zij - zelf ben ik immers een Second Life-leek pur sang (voornamelijk door de korte adem van mijn laptop) - mij doet de hele discussie onwillekeurig denken aan die van tien, vijftien jaar geleden. In die goede, oude tijd (de jaren '90, toen een zomer nog een zomer was) waren het de 'chatters' die nog gewoon verketterd en gebrandstapeld werden. Iemand die immers contact via het internet verkoos boven een praatje aan de toog, was ziek, sociaal gehandicapt of - in het beste geval - een mietje.

Vandaag communiceert de halve wereld met elkaar via het internet. De andere helft doet dat niet, omdat ze niet over een internetverbinding beschikt, laat staan over het geld om er zich een aan te schaffen. Of elke internetgebruiker de komende decennia een stekje zal hebben op Second Life valt nog te bezien. Dergelijke onzekerheid over de ontwikkeling van het virtuele verhaal van Linden Labs neemt niet weg dat het internet - los van Second Life - meer en meer de proporties aanneemt van een 'echte virtuele wereld', die schreeuwt om een postje naast onze echte wereld.

Terwijl er vroeger (in die goede, oude tijd) nog gewoon wat gekletst werd via elektronische weg, bouwen mensen vandaag een virtueel huis (of dat nu op Second Life, op MySpace of op Last.fm gebeurt) in hun eigen virtuele werkelijkheid naast dé werkelijkheid. Even 'googlen' op de naam van vriend of vriendin levert vaak al een schat aan informatie over die persoon op. Exemplarisch toch voor het feit dat we een steeds groter deel van ons leven tentoonspreiden én beleven op het wereldwijde web?

Onlangs stootte ik nog op een frappant voorbeeld van het naast elkaar bestaan en zelfs vervloeien van virtuele en reële wereld is. In een artikel in The Economist van vorige week wordt haarfijn beschreven hoe jihad en moslimterreur hun globaal karakter verworven hebben met en door het internet. Wie de moeite neemt om het artikel te lezen, zal merken dat de virtuele realiteit angstwekkend reële proporties aan het aannemen is. Virtueel of niet, het is een realiteit waar voor- én tegenstanders van Second Life maar beter goed bij stilstaan.

Peter De Groote

Kijk een filmpje – verpest het milieu

Niet één maar twee nieuwe videoformaten staan  te trappelen om de harten van filmliefhebbers te veroveren. Zowel Blu Ray als HD-DVD werpen zich op als opvolger van het bekende DVD-schijfje. Beiden bieden ze meer mogelijkheden, een scherper beeld én een hoger paranoia-gehalte.

Hollywood staat er immers op dat de nieuwe wonderschijfjes stevig dichtgetimmerd worden. Dat films van een kopieerbeveiliging voorzien worden is niet nieuw: ook de beelden van een dvd moeten eerst gedecodeerd worden voor ze op tv kunnen verschijnen. Bij Blu Ray en HD-DVD is echter de hele keten versleuteld, zodat ook de digitale signalen van de speler naar het beeldscherm beveiligd moeten worden. In de praktijk komt het er op neer dat de inhoud van een schijfje een aantal keren moet bewerkt worden en uiteraard snel genoeg zodat de beelden niet beginnen te stokken.

En dat vraagt heel wat rekenwerk. Het  Duitse technologieblad c’t berekende dat het ontsleutelen van de kopieerbeveiliging zo intensief is dat een moderne computer er 25 tot 30 procent van zijn rekenkracht voor nodig heeft. Of anders uitgedrukt: de paranoia van Hollywood zorgt bij de consument voor een extra elektriciteitsverbruik van 15 watt.

Dat geldt uiteraard ook voor de Blu Ray of HD-DVD speler die u straks misschien aan uw televisietoestel aansluit - en die onder de motorkap soms niet meer is dan een aangepaste PC. Hoewel het extra  energieverbuik hier zal afhangen van merk en model, is het duidelijk dat de aanwezigheid van een 'waterdicht' anti-kopieersysteem een impact heeft op milieu en portemonnee.

Raphael Cockx

Google economics zorgt voor nieuwe carrièrekansen

Google mag dan de analisten teleurgesteld hebben met zijn kwartaalresultaten, het wordt meer dan ooit de 'place to be' voor hoogopgeleiden. Zelfs in die mate dat 'quants', de mathematische bollebozen die mirakels kunnen doen met kwantitatieve data, aangetrokken worden tot een voor kort door hen misprezen richting, de marketing.

De quants kozen totnogtoe na hun studies voor een academische loopbaan of voor een carrière op de financiële markten. Beurzen bieden nu eenmaal gigantische hoeveelheden cijfergegevens waar kwantitatieve analisten hun ding kunnen mee doen. Bedrijven zoals Google evenwel zorgen nu voor eenzelfde kwantitatieve rijkdom bij het zoeken en exploiteren van informatie op internet, en bij het koppelen van deze informatie aan de advertentiemarkt. 

De Wall Street Journal Online signaleert deze tendens naar aanleiding van de benoeming van Hal Varian, een micro-economist van de University of California at Berkeley, tot chief economist van Google. Hij is een specialist in 'economics of information'. Varian zegt dat nu het internet de informatierijke omgeving biedt die vroeger alleen beschikbaar was op financiële markten, kwantitatieve bolledozen zoals hij er een alternatief bijhebben naast de universiteit en de financiële markten.

Internetproviders lijken slag thuis te halen voor Europees Hof

De SABAM's van deze wereld lijken ongelijk te krijgen in een zaak voor het Europees Hof van Justitie, zo meldt Ars Technica. De advocaat-generaal bij het Europees Hof van Justitie adviseert het Hof dat internetproviders de identiteit van gebruikers die inbreuken plegen op copyrights niet moeten vrijgeven. Het Hof volgt meestal, maar niet altijd, het advies van de advocaat-generaal.

De organisatie die de belangen behartigt van de Spaanse muzieksector, Promusicae, stelde vast dat abonnees van de Spaanse telecomgroep Telefonica muziek uitwisselen via KaZaA. Promusicae eist dat Telefonica de identiteit van die gebruikers zou doorspelen. Telefonica weigert dit te doen, zeggende dat dit enkel verplicht is bij strafzaken.

De troon van Internet Explorer wankelt

Hoewel de webbrowser van Microsoft, Internet Explorer, nog steeds veruit het populairste programma is om het web af te schuimen, lijkt de positie van IE niet meer zo onaantastbaar als voorheen. Ik moet trouwens onmiddellijk een kanttekening plaatsen bij de term 'populairste' in de vorige zin. Het is niet dat de consumenten massaal kiezen voor IE. Het is gewoon de browser die standaard op een computer staat als die draait op Microsoft Windows.

Veel alternatieven zijn er niet. Gebruikers die niet met IE willen werken, hebben de keuze tussen Mozilla Firefox , Opera  en enkele mindere goden. Vooral Firefox begint zich stilaan op te werpen als een serieuze concurrent voor Microsofts browser.

Volgens een telling van het Franse onderzoeksbureau XiTi Monitor heeft Firefox intussen een marktaandeel in Europa dat boven 27 procent uitkomt. IE duikt voor het eerst onder de 70 procent. Als we naar de individuele landen gaan kijken in Europa, valt de sterke score van Firefox in Slovakije en Finland op. In die landen haalt de browser een marktaandeel van bijna 50 procent. België is niet echt een voortrekker in die opmars van Firefox. Met een marktaandeel van 21 procent zitten we eerder in de achterhoede.

Misschien is 'achterhoede' wel iets te negatief. De laatste versies van IE hebben een aantal aanzienlijke verbeteringen gezien. De veiligheid van het programma is fors opgetrokken, en er kan nu ook met behulp van tabbladen gesurft worden, een functie die Firefox al een tijdje aanbiedt. Ondergetekende is niettemin een fan van Firefox, dat veel meer mogelijkheden biedt om het programma aan de eigen wensen aan te passen.

Kim Evenepoel

Nintendo en de zestigplussers

Attente tijd.be-bezoekers weten het al een tijdje, Nintendo richt zich volop op de 'emerging markets' van de spelletjesindustrie. Daaronder moeten niet de BRIC-landen of andere onontgonnen streken worden verstaan , maar vrouwen, jonge kinderen en zestigplussers. Dat die strategie Nintendo geen windeieren legt, blijkt uit de indrukwekkende verkoopcijfers van de Wii. Bij Microsoft (XBox) en Sony (PS3) zitten ze met de handen in het haar: prijzen worden omlaag gehaald, wissels aan de top worden doorgevoerd.

Of Nintendo's nieuwste spelletje het zogenaamde gat in de markt zal dichten, is echter nog maar de vraag. Waar het allemaal om draait is Big Brain Academy: Wii Degree. Het concept: de hersenen trainen via Nintendo's Wii-console. De doelgroep: zestigplussers. Het hogere doel: Nintendo's Wii-console slijten aan de zogenaamde ouden van dagen.

Volgens Nintendo is het succes nu al gegarandeerd. Van een eerdere versie van het spel, dat uitgebracht werd op de DS-zakconsole, gingen meer dan 7,5 miljoen exemplaren de deur uit. In de gebruikelijke voorafgaande tests toonden de kranige senioren zich 'laaiend enthousiast' over de geüpdatete versie, aldus Nintendo.

De echte 'killer application' van Nintendo die de kaartende bejaarden uit het parochiehuis moet jagen, wordt Wii Sports. Daarmee zal men kunnen bowlen, golfen, boksen en tennissen in de huiskamer. 'Ideaal voor senioren! Deze generatie zestigplussers hecht veel belang aan lichaamsbeweging, als kind heeft ze immers zelf veel op straat gespeeld', klinkt het overtuigd bij de Japanners.

Zelf zie ik me nog niet snel achter het televisiescherm kruipen om een partijtje golf te spelen, laat staan dat ik me kan visualiseren hoe mijn grootmoeder, die ondertussen een gezegende leeftijd bereikt heeft, haar virtuele bokspartner een uppercut verkoopt. Benieuwd of Nintendo de kassa opnieuw zal kunnen doen rinkelen...

Peter DE GROOTE

Arme adverteerders

In Arme Media hadden we het gisteren over een verschuiving van advertentiegeld naar gespecialiseerde blogs en naar trefwoordenmachines à la Google. Dit is niet zo leuk voor de klassieke internetsites, die zowat alle uitgevers tegenwoordig uitspelen naast hun printproducten.

Maar ook de reclamesector zit met moeilijke vraagstukken. Een consument heeft ook maar 24 uur in een dag, en eigenlijk minder. De gemiddelde consument mag dan al meer tijd doorbrengen op internet, en binnen die tijd meer gebruik maken van blogs, maar dat maakt het leven er ook voor de adverteerders er zeker niet eenvoudiger op.

De reden is dat adverteren op portals, klassieke sites of gespecialiseerde blogs nog wel redelijk eenvoudig is, maar de internetgebruikers brengen steeds meer tijd door op eigen sites en die van hun vrienden, of zelfs in virtuele werelden. Het gaat dan om heel schaars bezochte sites of virtuele plaatsen (in termen van massamedia), en het is niet evident internetgebruikers tijdens die tijdsbesteding te bestoken met reclameboodschappen op een even efficiënte manier als Google dat bv. doet bij het weergeven van zoekresultaten.

Dit alles speelt een grote rol bij de pogingen een financiële waardering te plakken op de sociale netwerkingsite Facebook. In de techblog van de Financial Times komt een investeerder aan het woord die zegt dat gewoon adverteren op de pagina's van Facebook de gebruikerservaring zou verslechteren en het nog volop zoeken is naar een reclamevorm op sociale netwerkingsites die wél op een natuurlijke en stimulerende manier in de ervaringswereld van de gebruiker terechtkomt. Zonder een dergelijke 'killer application' blijft de financiële waarde van de Facebooksites van deze wereld een moeilijke onderneming...

Roland Legrand

België voorloper in achterhoedegevechten

We spraken eerder al onze ongerustheid uit over de eis van SABAM om internetproviders filter- of blokkeringssoftware te laten plaatsen tegen het illegaal uitwisselen van muziekbestanden. In De Tijd verscheen vandaag een opiniestuk van ICT-advocaat Geert Somers waarin de argumenten tegen het initiatief van SABAM keurig worden opgesomd. De auteur, ICT-advocaat Geert Somers, is onder meer voorzitter van de juridische werkgroep van Ispa, de belangenvereniging van internet service providers.

SABAM haalde voor de rechtbank zijn slag al thuis tegen Scarlet, dat evenwel in beroep gaat. De hele wereld volgt deze zaak. Somers argumenteert mijns inziens overtuigend dat SABAM de particuliere taak van de rechthebbenden om hun eigendom te beschermen, afwentelt op de gemeenschap. Indien ook andere groepen dit doen, zou de hele werking van het internet in het gedrang kunnen komen. België dreigt zo een voorloper te zijn in achterhoedegevechten.

SABAM zelf denkt er uiteraard geheel anders over, zie hun website over deze zaak.

Roland Legrand

Knack 2.0 ... of ook niet

Knack brengt op woensdag 18 juli een volledig digitaal nummer uit. Het is al uitzonderlijk dat er in de week van 21 juli een editie van Knack verschijnt, maar het blad kiest voor een absolute primeur door de drukkerij over te slaan en integraal voor het net te kiezen. Eenmalig, welteverstaan.

De redactie van Knack meent zelfs dat ze een 2.0-versie uitbrengen, verwijzend naar de hype rond web 2.0 of de recentste (r)evolutie die het internet kent. Uit de aankondiging van de digitale uitgave meen ik echter te moeten afleiden dat ze bij Knack nog niet goed begrepen hebben waar web 2.0 precies om draait.

Waar draait het om? Dat de gebruikers van het internet zelf ingrijpen in de content van dat internet, en er in niet onbelangrijke mate aan bijdragen. Het persbericht van Knack spreekt echter enkel van virtueel door het magazine bladeren. Alweer een voorbeeld van hoe de traditionele media moeite hebben om hun wagonnetje aan de digitale sneltrein te koppelen.

Het wordt zelfs nog pijnlijker als ik om half tien 's ochtends probeer die online versie te bekijken en ik enkel een errorpagina krijg...

UPDATE: Ondertussen is er een rechtstreekse link naar het virtuele magazine. En de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de heren van Roularta er toch iets mooi van gemaakt hebben. Heel wat multimediale content, maar het web 2.0 noemen is toch nog een brug te ver.

Kim Evenepoel

Arme media

De print publicaties worden geconfronteerd met een snel toenemende interesse van adverteerders voor onlinemedia. Uitgevers zorgen er dan ook voor dat zij naast hun printpublicaties ook nog op het internet bedrijvig zijn. Maar helaas, ook dit model biedt misschien geen soelaas.

De sector van de technologiemedia krijgt te maken met een nieuwe verandering in het advertentiegedrag: adverteerders willen op een meer precieze manier hun doelpubliek bereiken en kijken meer en meer naar trefwoorden waar zij hun reclame aan koppelen (Google dus) en naar specialistische blogs.

Slashdot vestigde mijn aandacht op dit artikel in Forbes, waar werkelijk bloedstollende verhalen worden verteld over de advertentiestromen richting techmedia. Red Herring zou de huur nog nauwelijks kunnen betalen, de advertentiepagina's bij Business 2.0 van Time Warner kelderden het eerste kwartaal met 21,8 procent, bij PC Magazine in de VS was dat 38,8 procent en CNET meldt oplopende verliezen, aldus Forbes. Het gebeurt nu, in de Amerikaanse techmediasector, hoelang duurt het nog vooraleer deze tendens ook andere nieuwssectoren bereikt en vervolgens ook naar West-Europa overslaat?

Roland Legrand

De draad vinden in sociale netwerken

Zoals eerder geschreven is het frustrerend te merken hoeveel elektronische sociale netwerken er zijn, en hoe snel de appreciatie ervan kan veranderen (MySpace, LinkedIn, Facebook...). De collega's van Mashable.com deden een onderzoek naar welke oplossingen er bestaan of aangekondigd zijn. Het gaat dan over sites en diensten die de sociale netwerkingsites bundelen in een handzaam overzicht.bijvoorbeeld. U vindt hier een overzichtsartikel.

België is een breedbandparadijs - so what?

België behoort tot de wereldtop als het gaat over de populariteit van breedbandinternet. Bijna elk gezin dat thuis een internetaansluiting heeft, kan genieten van een supersnelle verbinding die op elk uur van de dag ter beschikking staat. Veel hoeft dat allemaal niet te kosten, zo blijkt uit een nieuwe studie van de OESO (pdf-bestand) die vandaag gepubliceerd werd. De auteurs berekenden voor elk van de lidstaten de prijs van een breedbandaansluiting en drukken ze uit als dollarcent per megabit per maand. Ook de koopkracht van de lokale bevolking wordt in de berekening opgenomen, kwestie van echt te kunnen vergelijken.

En ook hier blijkt dat we in een breedbandparadijs leven, want snel internet is in België uitermate betaalbaar: duurder dan Japan, Zweden of Korea, maar goedkoper dan wat de Britten, Zwitsers of Luxemburgers betalen. Ons land duikt zoals zo vaak in de middenmoot op.

Tot zover de mooie statistiekjes, tot zover ook de cijfers die in feite irrelevant zijn. Ja, we worden verwend met supersnelle verbindingen maar surfen tegelijkertijd met de handrem op. In tegenstelling tot Duitse, Franse of Nederlandse providers houden Telenet en Belgacom netjes bij hoeveel gegevens u ontvangt en/of verzendt. Eens een bepaalde limiet bereikt is het gedaan met de breedbandpret voor die maand. Bovendien zijn beide providers de laatste jaren amper guller geworden.

Dus wat doe je met een turboverbinding die je na zoveel digitale foto's, YouTube filmpjes of Second Life avonturen een halt toeroept? Belgische creatievelingen krijgen op die manier het deksel op de neus wanneer ze die maand net iets teveel kunstwerkjes op het net geplaatst hebben. Als ons land de boot van de digitale wereld niet wil missen, is het hoog tijd voor een echt breedbandparadijs.

Raphael Cockx

De windmolens van SABAM

De Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM) haalde afgelopen weekend het nieuws met een brief aan de internetproviders Telenet en Belgacom. Daarin werd hen gevraagd om filter- of blokkeringssoftware te ontwikkelen die internetgebruikers belet van illegaal muziekbestanden uit te wisselen.

SABAM heeft een rechterlijk vonnis in zijn achterzak om die vraag kracht bij te zetten. SABAM had internetprovider Tiscali, intussen omgedoopt tot Scarlet, voor de rechter gesleept om de installatie van die filtersoftware af te dwingen. Tiscali had zich hiertegen verzet met het argument dat een dergelijke praktijk een inbreuk zou vormen op de privacywetgeving. De rechter verwees die stelling echter naar de prullenmand. Gesterkt door dat vonnis richt SABAM nu zijn pijlen op Telenet en Belgacom, en dreigt met dwangsommen als er geen akkoord gesloten kan worden.

Los van de kwestie dat wat blokkeringssoftware nauwelijks een beletsel zal vormen voor een illegale downloader met een beetje kennis van zaken, zijn er nog heel wat bezwaren. Om te beginnen hebben de internetproviders een punt als ze wijzen op de kosten van de ontwikkeling van dergelijke software (die dan nog eens voortdurend zal moeten aangepast worden om onvermijdelijke hackers voor te blijven). Die zullen doorgerekend worden aan de klanten, inclusief de internetgebruikers die nooit downloaden.

De muziekindustrie heeft eerst geprobeerd om de ontwikkelaars van peer-to-peersoftware zoals Napster uit te schakelen. Toen ze merkten dat er meer websites werden opgericht dan ze via juridische weg konden stilleggen, richtten ze hun vizier op de gebruikers. Je kreeg dan algauw absurde situaties waarbij iemand die een nummer van Helmut Lotti downloadde, plots een superboete aan zijn broek kreeg. En nu moeten de internetproviders eraan geloven. Het initiatief van SABAM heeft veel weg van het aanklagen van de aannemer die een autoweg heeft aangelegd omdat er mensen zijn die te snel over die autoweg rijden.

Misschien moet SABAM eens ophouden met als Don Quichotte tegen windmolens te vechten, en de oplossing van het probleem bij zichzelf gaan zoeken.

UPDATE: Het valt bovendien nog af te wachten of SABAM het Scarlet-vonnis nog lang zal kunnen gebruiken als stok achter de deur. Scarlet gaat namelijk in beroep.

Kim Evenepoel

Web 2.0 goed voor productiviteit zegt Chambers (Cisco)

John Chambers, de topman van de netwerkapparatuurgigant Cisco, zegt dat er een nieuwe fase komt in de productiviteitsverhogingen, die mogelijk sterker zal zijn dan die van eind van de jaren negentig (ten tijde van de dotcom hoogdagen).

In een gesprek met de Financial Times zegt Chambers dat het Web 2.0 bedrijven toelaat sneller te reageren en innovaties sneller door te voeren. Web 2.0 heeft als basisgedachte dat minstens een deel van de inhoud van sites door de gebruikers zelf wordt geleverd. In de Web 2.0 wereld wordt elektronisch sociaal netwerken en samenwerking sterk gestimuleerd (voorbeelden zijn Facebook en MySpace bv).

Klanten en leveranciers doen zo een deel van het werk door op grote schaal hecht samen te werken met de bedrijven zelf en informatie uit te wisselen. Chambers geeft toe dat de internetrevolutie van eind van de jaren negentig geconfronteerd werd met een brutale aandelencrash, maar dat neemt volgens hem niet weg dat er ook toen een sterke productiviteitsverbetering werd opgetekend.

Elektronisch sociaal netwerken: moeilijke keuzes

Web 2.0 en sociaal netwerken op elektronische wijze is allemaal goed en wel, maar zorgt ook voor kopbrekens over welk netwerk dan wel te kiezen.

Ik was nog niet goed en wel geïnstalleerd op MySpace of ik kreeg al vriendelijke maar dringende aansporingen om deel uit te maken van LinkedIn. Toen ik toch wel erg veel van dergelijke aansporingen kreeg, bezweek ik maar en maakte ik een nieuw profiel aan op LinkedIn. Het viel mij op dat LinkedIn veel veel meer op het professionele leven is gericht, terwijl MySpace, zo lijkt het toch, meer jong en vrolijk door het leven gaat en minder is gericht op het ernstige netwerken.

Maar inmiddels lijkt ook LinkedIn in vraag te worden gesteld. Ernst is niet slecht in een professionele context, maar inzake grafische en video-elementen doorstaat het vooralsnog de vergelijking niet met Facebook. Alleen is Facebook hier in België blijkbaar minder gekend dan LinkedIn... maar volgens InformationWeek kunnen we ons toch maar best geestelijk voorbereiden op een overwinning van Facebook, dat ook volgens tal van andere waarnemers bijzonder 'hot' is.

Ik troost mij met de gedachte dat Google wellicht volop bezig is met een netwerksite te maken die alle vorige sites overkoepelt...

Roland Legrand

Chambers (Cisco): Web 2.0 zwengelt productiviteit aan

De topman van Cisco, John Chambers, is bijzonder optimistisch over de productiviteitswinst die kan worden geboekt met het Web 2.0. Met dat laatste wordt de huidige fase van de internetontwikkeling bedoeld, waarbij de gebruikers zelf de inhoud van sites en onlinediensten bepalen. Voorbeelden zijn YouTube, Wikipedia, MySpace en Facebook, maar de toepassing van het web 2.0 verspreidt zich razendsnel.

Cisco levert uitrusting voor datanetwerken en is dus goed geplaatst om de weerslag van deze ontwikkelingen in te schatten. In een gesprek met de Financial Times zegt Chambers dat de productiviteitssprong die van het Web 1.0 van eind de jaren negentig kan overtreffen.

Chambers onderstreept hoe belangrijk het is dat mensen binnen en buiten bedrijven vlot contact met mekaar krijgen en informatie delen. Echte interactie met klanten bv. kan leiden tot snellere en meer efficiënte aanpassingen binnen bedrijven. Uiteindelijk komt het er op neer dat klanten zelf een deel van het werk doen, door verbeteringen voor te stellen of met geheel nieuwe ideeën te komen. Daar moet dan iedereen beter van worden.

Sony komt met andersoortig YouTube

Sony komt met een genuanceerde versie van een site waarvan de inhoud door de gebruikers wordt gemaakt. Wat bedoelen we? Op YouTube krijg je vrijwel ongefilterd geslaagde en minder geslaagde video te zien, gemaakt (of gekopieerd) en ingestuurd door de talloze gebruikers en bekeken door miljoenen.

Sony Pictures Entertainment gaat nu op talentenjacht met Crackle, met als strijdkreet 'Launching Tomorrow's Stars Today.' De site zal ingezonden videowerken door beroepsmensen laten beoordelen maar ook door de gebruikers van de site. Geselecteerde filmmakers komen in aanmerking om met Sony televisieshows of films te maken.

You only live twice

Panorama zond zondagavond de documentaireYou Only Live Twice uit over Second Life, de virtuele wereld waar u geld kan verdienen en uitgeven, optredens bijwonen, tentoonstellingen bezoeken en relaties kan aangaan. De documentaire werd gemaakt door ABC Australia.

Ik vreesde dat de documentaire eerder sensatiegericht zou zijn en vooral zou focussen op de virtuele sex scene in deze wereld, maar het bleek een evenwichtige bijdrage te zijn.

Het kwam goed tot uiting wat de revolutionaire aspecten zijn van deze wereld: het feit dat er geen enge spelfinaliteit is (iedereen streeft eigen doeleinden na, of loopt er gewoon wat rond), en het gegeven dat het bedrijf achter Second Life het auteursrecht van de creaties van de bewoners niet opeist. De meeste andere virtuele werelden zijn volgens mij niet in dezelde mate baanbrekend (hier een overzicht van virtuele werelden).

De makers van de documentaire lieten kritische geluiden aan bod komen over hoeveel mensen nu écht deze virtuele wereld bewonen, de juridische onzekerheid over het intellectuele eigendomsrecht en de onzekerheid over het succes op lange termijn. Tegelijk werd het duidelijk gemaakt dat er in elk geval toch tienduizenden mensen elke dag opnieuw samenscholen en dat heel wat grote bedrijven de mogelijkheden van deze wereld exploreren.

Overigens, het mediabedrijf dat de documentaire maakte, ABC Australia, heeft zélf een uitgebreide aanwezigheid uitgebouwd op Second Life.

Roland Legrand

Tien jaar bloggen

Tien jaar is het geleden dat ene Jorn Barger op zijn site, Robot Wisdom, met een merkwaardig experiment begon. Op 23 december 1997 schreef hij: 'Ik besloot op mijn eigen webpagina de beste dingen te loggen die ik vind bij het surfen, elke dag.' De Oxford English Dictionary beschouwt dit als de start van het woord 'weblog', zo bericht de Wall Street Journal Online in Happy Blogiversary. Uiteraard waren er nog anderen die rond die tijd begonnen met bloggen, maar het jaar 1997 kan toch als de start worden beschouwd.

Deze verjaardag lijkt de redactie van De Tijd een goed moment om een nieuwe blog te starten over digitale ontwikkelingen die ons allemaal op één of andere manier aanbelangen. Of het nu gaat over de dure breedbandtarieven in België, het 'mainstream' gaan van het gamen, het ontstaan van virtuele werelden of de populariteit van sociale netwerkingsites, de redactie meldt en becommentarieert het op deze plek.

Zoals steeds bent u van harte uitgenodigd om te reageren!

De blogcultuur staat zowat synoniem voor een beweging die elke burger toelaat zijn stem te laten horen, daarmee de vermeende almacht van de massamedia en grote bedrijven doorbrekend. Het is dan ook geen toeval dat Tunku Varadarajan in zijn artikel Happy Blogiversary eventjes opmerkt dat de spelchecker op Microsoft Word het concept 'blog' nog moet ontdekken...

Roland Legrand