Redactieblog

Verslag plenaire vergadering BHV

Het Kamerdebat is uiteindelijk de nacht ingedoken, en de splitsingsvoorstellen voor BHV zijn heel even op de agenda geraakt. Tot een discussie over de teksten kwam het echter niet. De Franstalige meerderheidspartijen dienden een reeks amendementen in en riepen meteen het advies van de Raad van State in. Lees meer in de nieuwssectie van tijd.be.

20u08: We wachten nog steeds op het moment dat er eindelijk kan gestemd worden over de programmawet. Zonet was Hendrik Bogaert (CD&V) aan het woord, en ook Josée Lejeune van de MR moet blijkbaar nog eens haar zegje doen.

19u18: Verschillende kamerleden zijn nog steeds beter met de voorstelling van de verschillende ontwerpen en voorstellen van de programmawet. Op dit moment is Camille Dieu van de PS aan de beurt. De aanwezige journalisten laten het gebeuren aan zich voorbij gaan en doen zich te goed aan de broodjes die de persdienst (gelukkig) voorzien heeft.

18u57: De behandeling van de programmawet sleept zich voort. Annemans beschuldigt voorzitter Van Rompuy ervan de vergadering te rekken tot na de 19 uur-journaals en Ter Zake. Op de perstribunes wordt hier en daar instemmend geknikt. Diezelfde perstribune loopt, na een korte bestorming bij de hervatting van de vergadering, trouwens opnieuw leeg.

18u30: Na een pauze van ongeveer een kwartier druppelen de kamerleden de zaal weer binnen. Voorzitter Van Rompuy heropent de vergadering. Gerolf Annemans vraagt duidelijkheid over de agendasamenstelling met betrekking tot de splitsing van BHV. CD&V'er Verherstraete wijst opnieuw op zijn motie om dat dossier pas te behandelen na de bespreking van de programmawet. Van Rompuy sust met de mededeling dat die programmawet niet al te lang zal duren. Volgens de Kamervoorzitter zal BHV over twee à drie uur aan bod kunnen komen.

17u57: De laatste vraag, aan Staatssecretaris Schouppe, over de spreiding van de vluchten rond de luchthaven van Zaventem, wordt afgehandeld. Schouppe nam uitgebreid de tijd om zijn standpunt toe te lichten. Met nog een vrij beladen agenda in het vooruitzicht, ziet het er naar uit dat het nog een lange avond kan worden.

17u14: Het tempo van de posts gaat even omlaag, waarvoor excuses. Momenteel is er een vragenuurtje aan de gang, waarin erg uiteenlopende beleidskwesties worden voorgelegd aan de bevoegde ministers. Dat dit gegeven minder interessant is, blijkt ook uit de interesse op de pers- en publiekstribune, waar de bezetting beduidend minder is dan bij het begin van de plenaire vergadering. Er is weinig kans dat dit grondig zal veranderen bij de behandeling van de programmawet straks. Iedereen wacht af wat er precies gaat gebeuren bij de stemming over BHV.

16u18: Er komen voortdurend tegenstrijdige berichten de perstribune binnengesijpeld. Collega Pieter Blomme ving net op dat de vergadering wel eens sneller kan afgelopen zijn dan algemeen aangenomen. Reden zou zijn dat de oppositie er geen belang bij heeft om de boel nodeloos te rekken.

16u06: Het belooft een ware marathonzitting te worden. De behandeling van het dossier BHV komt pas na alle andere agendapunten, waaronder de programmawet. In de wandelgangen valt regelmatig 20 uur als termijn voor de feitelijke stemming over BHV. Concreet zal er eerst een motie ter stemming voorgelegd worden over de opname van het dossier BHV in de agenda van de plenaire vergadering. Zodra de stemming effectief wordt voorgelegd, zullen de franstalige partijen naar alle waarschijnlijkheid amendementen indienen. Die zullen er feitelijk toe leiden dat het dossier terug naar de Raad van State moet, waardoor premier Leterme weer wat respijt krijgt.

15u40: Premier Leterme neemt het woord. Hij reageert op de interpellaties door nog eens te benadrukken dat BHV reeds lang aansleept en moeilijk opgelost kan worden. De premier houdt vast aan de deadline van 15 juli om met een onderhandelde oplossing te komen voor het dossier BHV.

15u28: Op vraag van de oppositiepartijen mogen diegenen die het wensen, premier Leterme interpelleren vooraleer tot de behandeling van de agendapunten wordt overgegaan. Niet echt verrassend wordt daarop ingegaan door, onder andere, Gerolf Annemans (Vlaams Belang) en Jean-Marie Dedecker (Lijst Dedecker). Zij maken zich vooral druk over het feit dat BHV, ondanks intussen beruchte uitspraken over vijf minuten politieke moed, nog steeds niet gesplitst is. Jean-Marie Dedecker maakt zich ook nog eens boos over het feit dat de plenaire vergadering van vorige week zonder meer werd afgelast.

14u46: De gemoederen laaien hoog op. Herman Van Rompuy duwt zijn voorstel tot agenda door, tot grote ontzetting van de Sp.a en het Vlaams Belang. Sp.a-kamerlid Van Velthoven laat zich spottend uit over het feit dat de meerderheid slechts ten koste van heel wat rumoer een agenda goedgekeurd krijgt.

14u35: Voorzitter Van Rompuy probeert de neuzen in een richting te krijgen. De vergadering raakt het maar niet eens over de samenstelling van de agenda. Intussen weet niemand weer wie nu precies welke agenda voorstelt. Met of zonder een stemming over BHV, de volgorde van de agenda, ... De verwarring is bijna compleet.

14u21: Kamervoorzitter Van Rompuy opent de vergadering met de mededeling dat er tijdens de vergadering afgelopen dinsdag geen akkoord is bereikt over de agenda. Premier Leterme neemt onmiddellijk het woord. Hij vraagt de programmawet toe te voegen aan de agenda van de plenaire vergadering. Gerolf Annemans (Vlaams Belang) vraagt dat ook de stemming over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde op de agenda wordt geplaatst.

14u08: De eerste die de Kamer binnenkomt, is niemand minder dan premier Leterme.

13u55: De vergadering zal over enkele minuten aanvatten. De reeds aanwezige pers lijkt er zin in te hebben. Er heerst een bijna vrolijke stemming.

13u40: Aankomst aan het parlement. Er was al wat opschudding bij de registratiebalie. Een wat oudere heer kwam zich inschrijven om in de publiekstribune te mogen zitten. Zijn motivatie: "Pour voir mourir la Belgique." Als het hele publiek zo emotioneel is, kan het nog interessant worden.

Straks, om 14 uur, wordt duidelijk of het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) opnieuw in de ijskast belandt, en voor hoelang. Dat de voltallige Kamer niet tot een stemming zal komen over de splitsing van de beruchte kieskring, is nu al duidelijk. Daarover lieten de franstalige partijen de afgelopen dagen geen twijfel bestaan.

De vraag is hoe ze dat precies gaan doen. Opnieuw een belangenconflict inroepen zou niet tot de mogelijkheden behoren. Het wordt dus uitkijken naar de strategie van de Franstaligen.

Zoals collega Wim Van de Velden al aangaf, ligt zelfs het verloop van de vergadering vast. Afwachten of die voorspelling klopt.

Horror bij Fortis

(tijd) - Aandeelhouders van Fortis zijn best geen hartlijders. Gisteren dook de koers opnieuw meer dan 10 procent lager tot het laagste peil  sinds december 2003. In de namiddag begonnen tal van geruchten in de marktenzalen te circuleren. Een greep uit het lijstje: handelaars zouden een put van 900 miljoen euro hebben geslagen. Fortis zou zijn dividend in aandelen uitbetalen, en Fortis zou een kapitaalverhoging moeten doorvoeren onder druk van de Nederlandse centrale bank. Daarbij werd het cijfer van 4 miljard euro genoemd, wat overeenkomt met bijna 14 procent van de beurswaarde van de bank- en verzekeringsgroep.

Met zulke horrorverhalen is het logisch dat veel handelaars hun Fortis-aandelen dumpen, zeker omdat de voorbije weken veel geruchten een groot deel waarheid bleken te bevatten. De geruchtenmolen voorspelde correct de vroegtijdse renteverlaging door de Federal Reserve, en wist op voorhand te melden dat er een grote Franse bank in de problemen zat.

Gewone beleggers die niet minuut per minuut de koersen volgen, kunnen niet op zulke geruchten reageren. Wie daags nadien beslist te verkopen, moet dat aan een koers doen die al grotendeels rekening houdt met de doemscenario’s. Hoewel we pas later te weten zullen komen of een van de geruchten waar is, vormen ze toch een waarschuwing voor Fortis dat nieuwe aandelen uitgeven voor veel beleggers een brug te ver is. Gratis aandelen geven in plaats van een coupon, komt voor de aandeelhouders neer op het uitdelen van lucht. De nieuwe stukken verminderen de waarde van de bestaande aandelen en de winst per aandeel voor de volgende jaren. Wie goed was in zulke operaties was de Congolese centrale bank, die om de tijdelijke noden te lenigen maar geld bijdrukte. Met als gevolg dat de Congolese frank bijna week op week minder waard werd.

Toch is een dividend in aandelen nog altijd beter dan geen dividend, aangezien de overgedragen winst dan rechtstreeks bij het kernkapitaal van Fortis terechtkomt. Daarmee verbetert de zogeheten Tier1-ratio die voor banken belangrijk is om kredieten te kunnen verstrekken. Voor de aandeelhouder maakt het theoretisch echter weinig uit of hij nieuwe aandelen krijgt of helemaal niets.

Tot er hard nieuws komt, kunnen beleggers zich enkel focussen op de feiten en het palmares van Fortis. En dat ziet er eerlijk gezegd niet zo fraai uit. Wie al tien jaar zijn Fortis-aandelen bijhoudt, kijkt tegen een koersverlies van bijna 60  procent aan. En dat terwijl sectorgenoten KBC en Dexia mooie winsten kunnen voorleggen.

Meer dan een half jaar na de feiten kunnen we besluiten dat de overname van een deel van ABN Amro een brug te ver was voor Fortis. Indien de aandeelhouders nu over de operatie hadden moeten stemmen, zou het lang niet zeker zijn dat ze de deal goedkeuren. De overname was peperduur, kwam op het slechtst mogelijke moment en zorgt voor bijkomende onzekerheid. Het wordt hoog tijd dat Fortis klare wijn schenkt over zijn en ABN AMRO’s blootstelling aan de kredietcrisis.

Serge Mampaey

Forum: Duurzaam herstel?

Zijn de beurzen opnieuw vertrokken voor een rally? Of blijft u liever nog even langs de zijlijn staan?

Hernieuwbare energie vloek of zegen voor de economie?

België heeft tegen 2020 zes keer meer hernieuwbare energie nodig, zo vraagt de Europese Commissie. Dertien procent van het energieverbruik moet tegen dan uit hernieuwbare energiebronnen komen.

Is dit een te grote last voor de Belgische economie, of integendeel een spoorslag die stimulerend kan werken voor een aantal sectoren?

Gelooft u in een recessiescenario?

U beleeft wellicht al enige tijd weinig plezier aan de beurs. Dat heeft vooral te maken met de dreiging van een Amerikaanse recessie en de onzekerheid rond de kredietcrisis.

Hoe schat u die twee fenomenen zelf in? Komt er een Amerikaanse recessie of zit de grootste economie ter wereld al in dergelijk stadium? En zal de kredietcrisis nog verder vernieling zaaien? Wat zijn volgens u de gevolgen voor onze Belgische economie/bedrijven en aandelenmarkten wereldwijd?

Bonden waarschuwen voor stakingsgolf

De directie en de vakbonden van Ford in Genk hebben zondag een ontwerpakkoord bereikt na een spontane staking over de verloning en de werkdruk bij de autobouwer. Bij zetelbouwer Johnson Control zijn de stakingsacties sinds maandag achter de rug. Toch waarschuwen de vakbonden ervoor dat er nog meer sociale onrust kan komen als er geen maatregelen worden genomen om dalende koopkracht van de gezinnen te compenseren. Kan u begrip opbrengen voor dergelijke spontane acties?

Frère-opportunisme

Albert Frère heeft drie zitjes veroverd in het Franse cementbedrijf Lafarge. Andermaal is de Waalse financier een referentieaandeelhouder in een Frans bedrijf. Frère krijgt de zitjes op het moment dat Lafarge de overname aankondigt van Orascom, een Egyptisch cementbedrijf. Lafarge wordt meteen de belangrijkste cementleverancier in het Midden-Oosten.      

De vaststelling is dat Frère, die nog maar twee jaar in Lafarge belegt, weer de juiste man op de juiste plaats is.      

De vraag is of Frère nu een opportunistische strateeg is, dan wel een strategische opportunist. Wellicht is het een semantische discussie, want achter de strategie van Frère schuilt veel opportunisme.

Frère is stilaan niet meer weg te denken uit de Franse haute finance. In de jaren 90 verkocht hij een rist Belgische bedrijven en vormde zo de basis van zijn huidige portefeuille. Zo ging Tractebel naar Suez, Petrofina naar Total, BBL naar ING en Royale Belge naar AXA. Daarnaast wist Frère zich bij Bertelsmann binnen te wringen via RTL, een participatie die hem veel geld zou opleveren. Met de hele uitverkoopronde kon de Waalse financier zich opwerpen als een belangrijke minderheidsaandeelhouder in Suez, Total en nu Lafarge.      

Frère ving destijds veel kritiek voor de uitverkoop van België. Maar geen tien jaar later heeft hij zich wel opgewerkt tot een belangrijke financiële kracht in het Franse landschap. In Franse zwaargewichten als Suez, Total en Lafarge is hij de grootste aandeelhouder geworden.      

De stijl van Frère is discreet onderhandelen. De financier is persschuw en laat zich leiden door zijn eigen instinct, ondersteund door een telefoonboekje om u tegen te zeggen. En dat gebruikt hij overvloedig. De man staat bekend als een controlefreak die onverdroten rondbelt en blijft rondbellen om de gang van zaken in zijn imperium, maar ook in de rest van de wereld, op te volgen. Strategische beslissingen van bedrijven waarin hij participeert, worden niet genomen als hij zijn akkoord niet gegeven heeft. Omgekeerd staat hij bekend als een onderhandelaar die in moeilijke dossiers de eindbeslissing kan forceren. In de politiek geladen fusie van Suez en Gaz de France speelt hij een belangrijke rol.      

Frère is geen industrieel maar een financier, een makelaar in bedrijven zeg maar. Daarbij wordt hij geholpen door zijn financieringsvehikels GBL en NPM. Frère gaat er dan ook vanuit dat wat goed is voor hem, ook goed is voor zijn aandeelhouders. En dat is de jongste jaren ongetwijfeld zo. Alleen ontbreekt een visie op de lange termijn. Niemand heeft het eeuwige leven en Frère heeft al zijn tachtigste verjaardag gevierd. Hoe het verder moet met het beursimperium als de grote roerganger er niet meer is, blijft onduidelijk.      

Als Frère in het kopen en verkopen van participaties is uitgegroeid tot een unicum in de Belgische financiële geschiedenis, dan is de vraag hoe iemand in zijn voetsporen kan treden en met dezelfde flair en sluwheid het imperium kan aansturen. Tot nader bericht is die vraag nog niet aan de orde van de dag.

Jean VANEMPTEN

Donkere dagen

Agfa-Gevaert, de beeldvormingsgroep uit Mortsel, zit met een imagoprobleem. De beeldvorming rond de groep is chaotisch en ondoorzichtig. Tekenend voor de gang van zaken bij Agfa is dat het bedrijf in vijf maanden drie gedelegeerd bestuurders heeft gekend. De huidige gedelegeerd bestuurder, Jo Cornu, krijgt een moeilijke erfenis, maar hij kent het bedrijf omdat hij al sinds 2002 in de raad van bestuur zit.

Waar het misgelopen is met Agfa, is niet helemaal duidelijk. De overstap van analoge technieken naar digitale technieken was erg moeilijk. Sinds het aandeel in 1999 op de beurs is gekomen, heeft de aandeelhouder nog maar weinig plezier beleefd. Na 2000 werd het alleen maar erger. De ene herstructurering volgde de andere sanering op. Ook de strategische opties werden met grote regelmaat herzien, aangepast of gewoon niet uitgevoerd. De jongste twee jaar is het van kwaad naar erger gegaan. De hoge grondstofprijzen dwongen het bedrijf andermaal tot een besparingsronde van 250 miljoen euro. In maart van dit jaar beloofde het bedrijf een opsplitsing in drie delen, maar die opsplitsing werd in juli alweer uitgesteld.

De snelle wisseling van gedelegeerd bestuurders en de bochten in de strategie doen vermoeden dat het in de bestuurskamer niet altijd koek en ei is. Blijkbaar regeren er verschillende meningen, met wisselend succes. Zo lijkt een partij gewonnen voor het behouden van één bedrijf, het andere kamp voor een opsplitsing. Ook het al dan niet verkopen van het bedrijf is een twistappel. Volgens sommige berichten kon Agfa in het verleden bepaalde onderdelen verkopen voor een goede prijs, maar werd dat dan weer afgeschoten door de raad van bestuur.

De Tijd kreeg vanuit verschillende bronnen te horen dat men nu ook aan de verkoop werkt van sommige onderdelen. Hoewel de top dat ontkent, sluit ze in een beweging ook niet uit dat bepaalde onderdelen worden verkocht.

De onduidelijkheid naar de buitenwereld is alvast moordend voor de beurskoers op lange termijn. Wat een aandeel voor de goede huisvader moest worden, is sterk op weg een speelbal te worden van speculanten.

De vraag is nu of Jo Cornu het tij kan keren. Dat is geen eenvoudige opdracht. Agfa kiest voor volk uit eigen rang. Het voordeel is de kennis, maar het nadeel is ongetwijfeld dat het soms een objectieve blik op het geheel in de weg staat.

Er rest maar een optie meer voor Agfa. En dat is de geloofwaardigheid terugwinnen. Dat kan alleen met een welomlijnd plan dat de rendabililteit moet terugbrengen. Dat plan moet haalbaar zijn en vooral duidelijk gecommuniceerd worden.

De raad van bestuur van Agfa kan daarmee komende woensdag beginnen. Dan wordt immers de toekomst tegen het licht gehouden.

Zolang die duidelijkheid er niet is, zal de twijfel blijven bestaan. En onzekerheid is het allerslechtste dat een aandeel kan overkomen. Het zijn donkere dagen voor Agfa-Gevaert, voor de top, de werknemers en de aandeelhouders.

Jean Vanempten

Chef Ondernemingen

Beter verkoop dan drie beursnoteringen?

De Agfa-top zou op zoek zijn naar investeerders of potentiele kopers voor het bedrijf of voor bepaalde onderdelen van het bedrijf. Is een verkoop of een gedeeltelijke verkoop, gezien de omstandigheden, een beter idee dan een opsplitsing in drie beursgenoteerde bedrijven? En kan Agfa zijn activiteiten nog aan een degelijke prijs verkopen?

Opinie: Post-Kyotoakkoord moet tandje bijsteken

Ondanks de stroom aan officiële rapporten beweegt er helaas bitter weinig op het vlak van klimaatmaatregelen. Een van de belangrijkste drempels is zuiver mentaal. Het klimaatvraagstuk overstijgt het tijdperk waarin begrippen als nationale belangen, vooruitgang en economische groei onaantastbaar waren. Het vergt de politieke moed om over staatsgrenzen heen te werken, waarbij het klimaat als een collectief goed wordt beheerd en een langetermijnvisie wordt uitgewerkt. Door de traagheid in het klimaatsysteem zal het effect van een stringent klimaatbeleid pas zichtbaar worden in de tweede helft van de 21ste eeuw. De electorale cyclus loopt niet samen met de koolstofcyclus. De politiek dient zich bijgevolg te herdefiniëren.

AANPASSINGSAPARTHEID

Een post-Kyotoakkoord heeft behoefte aan twee types maatregelen: adaptatie (aanpassing) aan de klimaatgevolgen die niet meer te vermijden zijn en beperking van de uitstoot om de uiteindelijke temperatuurstijging binnen aanvaardbare grenzen te houden.

Het adaptatieaspect werd tot op heden stiefmoederlijk behandeld. Het jongste Human Development Report onderstreept nochtans dat het klimaat de kloof tussen Noord en Zuid alleen maar groter maakt. De landen met de laagste welvaart zullen het zwaarst getroffen worden. De Wereldbank en Oxfam berekenden dat de kosten van adaptatie - ondanks reductie-inspanningen - zullen oplopen tot 50 miljard dollar (35 miljard euro) per jaar. We dreigen te vervallen in regelrechte 'aanpassingsapartheid', zoals bisschop Desmond Tutu het formuleerde in het Human Development Report. Om dat te vermijden is er nood aan een stevig adaptatiebeleid in de kwetsbare landen. Die hebben weinig middelen om zich te beschermen tegen het geweld van stormen, droogtes en overstromingen. Gezien zijn historische koolstofschuld moet het Westen dat beleid mee financieren.

LASTENVERDELING

Maar adaptatie zonder beperking van de uitstoot is zoals dweilen met de kraan open. Er is dus eveneens behoefte aan strenge reductiedoelstellingen. Om de opwarming nog te beperken tot de grens voor 'gevaarlijke klimaatwijzigingen' (2 à 2,4°C) moet de wereldwijde broeikasgasuitstoot tegen 2050 met 50 tot 85 procent dalen. Om alle landen in de wereld in te sluiten, moet het post-Kyotoverdrag een rechtvaardige lastenverdeling realiseren. De sterkste schouders zullen de zwaarste lasten moeten dragen, zonder landen als China en India vrij te stellen van enige verplichtingen.

Van alle voorstellen die binnenkort op de onderhandelingstafel liggen, sluit 'contractie & convergentie' (C&C) het dichtst aan bij die bekommernissen. Dat model gaat ervan uit dat in principe elke wereldburger recht heeft op een gelijk CO2-uitstootniveau. Er wordt een limiet geplaatst op de mondiale uitstoot, die moet dalen tot een veilig niveau. Vervolgens wijst men de landen uitstootrechten toe om die mondiale limiet te behalen, overeenkomstig het bevolkingsaantal.

EMISSIERECHTEN

Het C&C-voorstel is pragmatisch in de zin dat de emissierechten vertrekken van de huidige uitstootniveaus: het schema voorziet dus in een overgangsperiode. Een land dat ondanks binnenlandse reductie-inspanningen zijn quota overschrijdt, dient emissierechten aan te kopen. De opbrengst van die rechten kan het verkopende land investeren in duurzame ontwikkeling. Het voordeel is dat die optie rekening houdt met het gelijkheidsprincipe, alsook met de historische koolstofschuld. Industrielanden die in het verleden sterk bijdroegen tot de opwarming moeten grotere inspanningen leveren.

Het voorstel blijkt daarenboven bezig aan een voorzichtige opmars in de internationale politiek. De steun voor dit voorstel door de Duitse bondskanselier Angela Merkel, die dit jaar de G8 leidt, verhoogt de kans op de implementatie. Of dit model ongeschonden de onderhandelingstafel haalt en machtige entiteiten zoals de VS, Rusland, Japan en de Europese Unie kan begeesteren, is koffiedik kijken. De urgentie van het klimaatvraagstuk dwingt ons alleszins niet langer te talmen. Dat werd vorige week ook erkend in de Britse zakenkrant Financial Times: 150 internationale topbedrijven, waaronder het Belgische Umicore, roepen op om snel tot een mondiaal klimaatakkoord te komen. Bedrijven willen een stabiel kader om te investeren in nieuwe, milieuvriendelijke technologie.

Bali moet de basis leggen voor een ecologisch efficiënt én mondiaal rechtvaardig akkoord dat ook kosteneffectief is. Na de wetenschappers is het aan de politici om hun verantwoordelijkheid ten volle op te nemen en een trendbreuk te realiseren. Business as usual is niet langer een optie.

-- Peter Tom Jones is co-auteur van 'Terra Incognita' en 'Het Klimaatboek'.

Simon Calcoen schreef een licentiaatsverhandeling over de positie van de VS en de EU in het Kyotoregime.

Edith Vanden Brande doctoreert over de rol van de EU in internationale milieupolitiek.

Alma De Walsche is journaliste voor het maandblad MO* en lid van Terra Reversa.