The {Belgische} Rhythm Junks veroveren China
[Tony Gyselinck -drums- valt buiten beeld omdat ik op de tweede rij zat, het podium breed was en mijn cameraatje niet breed kan gaan - sorry Tony}
In het prille begin van de jaren 90 heb ik nog als reclameman voor Studio Brussel gewerkt. Jan Schoukens leidde de zender en Jan Hautekiet was zijn luitenant generaal. Toen heb ik Jan H. uitgebreid leren kennen als wijze klant. Zijn zoon (Jasper) en mijn zoon (Jelle) die toen net uit de pampers waren zijn mekaar pas veel later tegen het lijf gelopen toen bleek dat ze allebei bass speelden. In januari 2008 belandde Jasper bij mij met de vraag of ik in China niet wat sponsors wou zoeken voor hun optreden in Shanghai in September. Zo is alles begonnen en daarom prijkte het logo van Yufeng ook op de JazzFestivalSite.
Zaterdag was het dus zover. Toen ik tegen 3 uur ‘s namiddags afzakte naar de festivalwei was het al duidelijk dat donder, regen en wind het Jazz festival in Shanghai om zeep zou helpen. Alles in openlucht - in een van de kleine parkjes die Shanghai nog heeft mogen houden. Een Mini-Middelheimpje. Het doekendak van het podium dreigde scheurensklaar boven de hoofden van de muzikanten. Doorweekte officials die regenjasjes uitdelen. De paar honderd luisteraars op hun gat in de modder. Een nest natte katten onder paraplus die weinig soelaas bieden. U kent dat wel van Belgische modderfestivals.
De eerste groep met - Lawrence Ku aan de gitaar - speelde ondanks de aanhoudende douche een serene en muzikaal sterke set. Het publiek reageerde echter veel te lauw. Na hen zouden de Belgen komen. Ik heb me naar de tweede rij gewrongen om van dichtbij te zien wat het zou worden. En het werd inderdaad heel veel. Steven De Bruyn - de harmonica spelende frontman- opende in het Chinees en de wei lag al zijn voeten voor ze hem aan het werk zagen. Het is een truuk maar het werkt. De hele set was funky, uptempo, hot en vettig en voor een Chinees publiek als live act allicht ongezien en ongehoord. De homo (het moet een homo geweest zijn) die met zijn gat naast het mijne in de modder zat riep al bij de tweede act luidkeels “he sexy man” naar Steven die er nog een kronkelende schep bovenop deed. Hij had hem horen roepen en ging er gretig op in.
Op de VRT ga je het allemaal zien. Tom Vandeweghe was immers afgezakt naar Shanghai om de verovering van China door Steven en Co in beeld te brengen. Want dat is wel zeker: de Chinese festivalorganisatoren die deze koortsopstoot op een natte wei hebben meegemaakt kunnen The Rhythm Junks niet links laten liggen. Ik denk en hoop dat ze hier snel weer terug in China zijn.
Terwijl ze backstage wat kennismakingshandjes schudden met de pers, de moedige Belgische consul en zijn immer charmante dame ... verkocht hun CD als een weggever. Backstage stonden wel wat witte plastieken stoelen maar bier was er niet, dus moesten we uitwijken naar een terras net buiten het park. We hebben de avond afgesloten in een volks Chinees restaurant vlak bij mij om de hoek. Een lekkere tent die ook spotgoedkoop is. Voor de groep na de vreetpartij verder de stad in trok hebben we nog wat Belgisch Bier opgeslagen in mijn stamkroeg Kai Bar
die me ondertussen gepromoveerd heeft tot “Client zero zero zero one” wegens bewezen diensten.
Jan Van den Bergh client nr 0001 in Kai Bar
Reacties