Ierse depressie en Eurosong

Vanmorgen zat ik mijn koffie te drinken en de krant te lezen in Bandon, toen ik een conversatie hoorde tussen de uitbaatster, Mary Rose en de enige andere klant in de coffee shop.
Mary Rose kloeg dat ze nog 50 000€ moest afbetalen van haar woon lening, en dat ze in de volgende 5 jaar 18.000 € aan interest moet betalen.

Ze is 65, en wilt van haar lening af en omdat ze nog spaargeld heeft is ze van plan om naar de bank te stappen en de lening gewoon cash af te betalen. De man, die zelf in de immobilien werkt, raadde haar aan eerst na te gaan of ze geen 'penalty' zal moeten betalen, maar dan zei hij, 'luister, maak een afspraak met de bank manager, zeg hem dat je de lening wilt afbetalen en biedt hem 30.000€ cash aan, zonder ook maar te knipogen. De kans is groot dat hij het zal aanvaarden"

Zover zijn we dus gekomen. Mary Rose is waarschijnlijk de enige die nog geld in de bank binnen zal brengen. De meeste mensen willen hun geld eruit halen.

Je hebt het al gemerkt, het gaat nog steeds niet goed in Ierland, en het ziet er niet naar uit dat het vlug zal beteren. Als je de mensen hier bezig hoort over de politiek, begrijp je pas hoe radeloos iedereen is. Niemand vertrouwt de politici nog, als ze besloten hebben voor wie ze gaan stemmen is dat meestal met als uitleg dat dat de beste van de slechte oplossingen is.

Hier in Cork is er een grote draai naar links. Labour heeft hier het meeste voorkeur, gevogd door de centrum rechtse Fiane Gael, en op de derde plaats met 18% voorkeur Sinn Fein, die zichzelf Marxistisch noemt.

Ik ken een aantal mensen die erover nagedacht hebben om op Sinn Féin te stemmen, maar gelukkig herinneren ze zich het nogal duistere verleden van die partij.
Bij de vorige Dáil verkiezingen, werd na een paar maanden de verkozen Sinn Féin TD hier gearresteerd voor wapen-en cocaine bezit.

Dat was net na een bankoverval in Noord-Ierland in 2004 waar £ 26,5 miljoen  gestolen werd, en waarvan het een publiek geheim was dat dat geld nodig was om de IRA militanten een pensioen te kunnen betalen na de IRA ontmanteling.
Wikileaks gaf onlangs nog gelekte kabels vrij waaruit bleek dat Bertie Ahern ervan overtuigd was dat Gerry Adamsen Martin Mc Guiness op de hoogte waren van de overval.

Een onlangs vesrchenen artikel in Vanity Fair heeft bij ons ook een inslag gehad. Op 9 paginas het verhaal van de Ierse crisis nog maar eens te lezen is hartverscheurend, en er lijkt maar één besluit mogelijk te zijn: we komen er niet meer uit!

Elke week vertrekken er 1000 mensen naar het buitenland. Tot nu toe merkten we er zelf niet te veel van, maar de emigratie epidemie heeft intussen ook onze vriendenkring aangetast.
En het E-woord wordt nu ook hier meer en meer vernoemd aan de ontbijttafel en tijdens de strandwandelingen met Haydn, mijn echtgenoot.
We vinden het ook moeilijk om  positief naar een toekomst in Ierland te kijken.

Het enige waar de Ieren nog enige hoop koesteren is het Eurovisie Song Festival. Ze vinden hier namelijk dat Eurosong hen toebehoort.
Iedere Ier , zelfs de grote heavy metal fans die ik hier ken, hebben zo wel hun zegje over de Ierse kandidaten.

Vorige week werd het liedje voor Eurosong gekozen, en ,tot overmaat van ramp voor de meeste Ieren met nog een greintje zelfrespect, werd Jedward, de irriterende tweeling met het belachelijk kapsel, gekozen.

Ach ja, het echt talent in dit land blijft liever weg uit Eurosong, maar dit koppel........ach bekijk het zelf maar.
Maken ze een kans? Je weet maar nooit...

 Labels: Eurosong, ierland, Recessie

Roos Demol

Atleet worden in Ierland, hoe doe je dat?

Mijn zoon Fintan wordt 15 in juli. Hij was bijna 2 jaar oud toen we naar Ierland verhuisden.

Ik zeg zelf altijd dat hij als een kleine Hercules op de wereld kwam. Hij is altijd erg sportief geweest. Hij ging naar de Gymnastiek club op zijn 4e, maar verkoos atheltiek, waaraan hij begon toen hij 7 was.

We zagen al vlug dat hij talent heeft. Op zijn achtste nam hij deel aan de Cork kampioenschappen verspingen voor 9 jarigen. Hij won, maar kreeg geen prijs omdat hij te jong was.

De dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven is de dag van de Munster Indoor kampioenschappen in 2007. Fintan was 10. Hij deed mee aan het verspringen.

Na de eerste drie sprongen was hij aan de leiding met 4.08m, de finale begon met een jongen die het Munster record verbrak en 4.11 sprong. De volgende ronde brak een andere jongen het record met een sprong van 4.21.

Ik stond aan de kant, en vertelde mezelf dat we echt wel blij moesten zijn met een bronzen medaille. En toen was het Fintan's beurt. Hij sprong en vloog door de lucht. De officielen werden er meteen weer bijgeroepen, want het was duidelijk dat het record voor de derde keer verbroken was en inderdaad, Fintan had 4,42m gesprongen. Ik stond een uur later nog steeds te trillen op mijn benen, samen met de ouders van de twee andere recordbrekers. Dat record staat tot nu toe nog steeds op zijn naam.

Ik weet nu hoe het aanvoelde voor de ouders van Tia Hellebaut op de Olympische Spelen. Die Munster kampioesnschappen waren voor de kinderen even belangrijk, en voor ons, ouders ook..

Toen de Ierse kampioenschappen eraan kwamen had Fintan tonsilitis en mocht hij van ons niet gaan, maar hij smeekte. Haydn gaf toe en ging met hem naar Nenagh, denkende dat het allemaal voor niets zou zijn. Fintan won, weer met een sprong van 4.42m .

Sindsdien heeft Fintan nog regelmatig gewonnen, zowel op nationaal vlak als plaatselijk. In 2008 zijn we naar de open Schotse kampioenschappen in Glasgow gegaan, waar hij derde werd.

Buiten verspringen heeft hij ook medailles gehaald in vijfkamp, hoogspringen en hordes.

De laatste twee jaar is hij hard beginnen te groeien en had hij last van Osgood-Schlatter, een aandoening van de knieen die weer vanzelf overgaat .

Hij moest dus rusten. Vorige zomer heeft hij wel meegedaan aan het poolstokspringen. Hij werd derde in de Ierse kampioenschappen voor 14 jarigen.

Sinds September is hij terug aan het werk. Hij traint 4 keer per week. We weten niet echt hoe ver hij nu kan springen, omdat hij al twee jaar niet meer meegedaan heeft aan een serieuze competitie, maar hij zit dicht bij de 6 meter, denkt hij.

In het hoogspringen kan hij over 1,70m en in het poolstok springen haalt hij al ( in training) 3.10m .
Zijn super idool is Usain Bolt. Hij heeft zijn biografie al drie keer gelezen.

Fintan  droomt ervan om atleet te worden. en hier knelt het schoentje.

Om het goed te doen in athletiek heb je degelijke coaching nodig, gepaard met wilskracht en faciliteiten. De wilskracht is er duidelijk wel, maar er zijn niet veel coachen en in Bandon wordt er op gras getraind.

Tijdens het weekend kunnen ze wel in Cork terecht op een echte atletiekpiste. Fintan's coach is een Nederlander, Frank Stam, wiens zoon het ook heel goed doet. Frank heeft ervoor gezorgd dat zijn zoon Erik ingeschreven is bij de Nederlandse athletiekliga. Fintan's training is eigenlijk de training die Erik nodig heeft, maar voorlopig is dat OK omdat ze beiden de zelfde interesses hebben.

De indoor kampioenschappen hebben plaats in een oude koeienstal in Nenagh. Toen er daar een paar jaar geleden een internationaal event gehouden werd, stapten de Engelsen het, na een eerste blik, meteen op .

Het is er namelijk koud, de verwarming zorgt er enkel voor dat het niet vriest.
Als het regent, regent het er binnen. De opwarmings plaats is veel te klein ( het is de plaats waar de koeien vroeger stonden). Elk jaar geraken er veel te veel kinderen gewond omwille van de koude.

Ach ze doen hun best bij de AAI. Zo zijn er de Regional Squads voor de elite athleten, maar die trainen  1 keer per trimester.
Als Fintan echt athleet wilt worden is zijn enige hoop een scholarship in het buitenland. Loughborough in Engeland, of ergens in de US.

Fintan verraste me vorige week toen hij zei dat hij liefts voor Belgie zou springen, en liever niet voor Ierland. 

We zijn nu al twee jaar naar de Van Damme Memorial gaan kijken, en de kinderen zijn erg onder de indruk van de jongeren daar, en de manier waarop ze als echte waardevolle atleten behandeld worden.

Mijn broer en zus hebben vroeger in een sportschool in Wemmel school gelopen, ik wou dat zulke scholen hier ook bestonden, maar de scholen hier denken enkel aan hurling en gaelic football, rugby en hockey. De beste athletiek scholen  zijn de protestantse scholen in Noord-Ierland, en daar denken we niet aan.

Ik heb ooit eens een e-mail gestuurd naar de Vlaamse Atletiekliga, om te vragen of het mogelijk is om Fintan op een Belgisch register in te schrijven, maar ik heb er nooit antwoord op gekregen. Mijn vraag is dus, mocht hij het goed doen, wat zijn dan Fintan's kansen om ooit de Belgische kleuren te dragen en  zijn er sportbeurzen in Vlaamse universiteiten zoals de Engelse en Amerikaanse sports scholarships, of moet mijn zoon ook uitwijken naar de US of UK zoals de meeste Ierse atleten hier?

Roos Demol

Nationale Depressie

Het is geen mooi zicht, hier in Ierland. Het eiland met 40 schakeringen van groen lijdt aan een nationale depressie.

Iedereen loopt er als geslagen honden bij. 

De bailout, de drinkende taoiseach, het kindermisbruik in de kerk, het budget, de teleurgang van de gezondheidsdienst, de werkloosheid, de crash in huisprijzen, enzovoort,  hebben de Ierse psyche een flinke opdoffer gegeven.

Ook in mijn vriendenkring is iedereen diep teleurgesteld in de gang van zaken. Eén bevriend koppel met 4 jonge dochters heeft in 2006 een huis gekocht voor 350.000 euro , het is nu nog 180.000 euro waard. Het huis wordt stilletjes aan te klein, maar ze zitten erin vast.

Een ander koppel heeft net hun grote SUVen hun camper van verkocht om nog een paar afbetalingen te kunnen doen van hun huislening in de hoop dat ze nadien weer voldoende werk zullen hebben om verder te betalen.

In het derde kwartaal van 2010 werden 384 huizen in beslag genomen in Ierland.  Er waren 40,000 woonleningen met een  achterstand van afbetalingen van meer dan 90 dagen in dat zelfde kwartaal. Dat is 5 procent van het totaal aantal huisleningen.

De meeste jongeren maken al plannen om te vertrekken na hun studies, en ze doen dat niet graag. Een jaartje weg gaan om de wereld te verkennen is wat anders dan je familie achter laten om te vertrekken naar de andere kant van de wereld om werk te vinden.

De feestjes waar ik naartoe ga eindigen meestal met politieke discussies. Niemand weet nog wie te vertrouwen. De grootste partij, Fianna Fail, is in de laatste peilingen gezakt van 44% tijdens de laatste verkiezingen naar amper 14%. Dat maakt hen de kleinste partij, met evenveel voorkeur als de radicale Sinn Fein, die van 6,6% gestegen is.

De parlementairen van Fianna Fail verlaten één voor één het zinkend schip. We horen hier wekelijks van een andere politieker die besloten heeft niet meer op te komen voor de volgende verkiezingen. Ze weten dat ze zullen verliezen en weten ook dat ze als ze er nu de brui aan geven, nog een voordelig pensioen zullen trekken; omwille van de besparingsmaatregelen gaan de pensioenen voor parlementairen namelijk fors dalen.

 

De enige hoop die er nu bestaat is dat Brian Cowen zo vlug mogelijk verkiezingen organiseert en ze verliest, zodat er plaats kan gemaakt worden voor een nieuwe generatie politiekers.

Ik ben tijdens de 13 jaar dat ik hier woon stilletjes aan van dit land gaan houden. Twee van mijn kinderen zijn hier geboren. Ik ben hier heel ziek geweest en weer hersteld. Mijn beste vrienden wonen hier.

Het doet me dus  pijn om de miserie rond mij aan te zien. Ik ben even kwaad op de regering en de bankiers als de rest van de bevolking. Ik neem deel aan online debatten , want ook ik wil dit land weer zien bloeien. 

Maar ik kan niet gaan stemmen. Is dat nu niet gek? 

Ik ben verplicht om te stemmen in de Belgische verkiezingen, en, hoewel ik wel graag volg wat er in België  gebeurt, (zeker nu mijn zus ook in de politiek gestapt is) ik ga er niet meer wonen.

Hetzelfde geldt voor mijn twee oudste zonen. Ze zijn erg geïnteresseerd in politiek maar zullen hier niet kunnen stemmen, tenzij ze Ier worden. Op welke Belgische partij zouden zij nu stemmen? Ze weten maar heel weinig over België, en spreken maar een paar woorden Nederlands ( nu ja, daar zijn ze niet alleen in natuurlijk).

Mijn man mag hier wel stemmen omdat hij Brit is, raar maar waar. 

Moet ik nu echt van nationaliteit veranderen? Ik voel me niet Iers, eerder Vlaming in Ierland. 

Ik heb al eens navraag gedaan over naturalisatie, en er zou voor ons geen probleem zijn om de Ierse nationaliteit aan te nemen, maar het is wel duur, en er is een recessie.

Al wat ik nu kan doen is hopen dat de meerderheid van Ierland gelooft wat ik geloof. 

'No Taxation without representation' begint nu voor mij ook meer en meer betekenis te krijgen.

Roos Demol

 

Van tiener tot man

Gisteren was een speciale dag voor ons. Mijn zoon Sipke kreeg de lang verwachte e-mail van King's College , Cambridge University, waarin hem een plaats aangeboden werd om volgend jaar Sociale Anthropologie te gaan studeren.
De Universiteit van Cambridge staat dit jaar nummer 1 in de wereld rangschikking van universitieiten

We hebben dus alle redenen om apetrots te zijn. We stellen het echter nog wat uit, want eerst moet hij zijn eindeksamens nog met vrucht afleggen, want bij een plaatsaanbod in een Engelse universiteit hoort altijd een voorwaarde, die voorwaarde verschilt voor elke applicant. Het gaat hem om de eindresultaten van het leaving cert. in zijn zeven keuzevakken, moet Sipke 5 keer A1 halen ( >89 %), 1 keer A2 ( > 84%) en 1 keer B1 ( meer dan 79%).

In Cambridge willen ze enkel de besten.
Sipke kan het aan, hij zal hard moeten werken, natuurlijk, maar hij is er zeker toe in staat om deze resultaten te behalen , daar zijn ze in Cambridge duidelijk ook van overtuigd.

Zo'n aanbod wordt er normaal niet verwacht voor een scholier uit een piepkleine katholieke jongensschool in Bandon.
Laat me even uitleggen hoe Sipke tot hier geraakt is.

Om naar een Ierse of Engelse universiteit te gaan moet je een aanvraag indienen. In Ierland wordt die aanvraag in Januari gedaan, in Engeland in November.  De Ierse universiteiten sturen je dan een bericht met hoeveel punten je moet halen om tot een cursus toegelaten te worden. Elke cursus heeft een numerus clausus, en naargelang het aantal kandidaten en het aanbod van plaatsen moet je meer of minder punten halen. Het maximum punten is 600, en dit wordt meestal gevraagd voor bv. geneeskunde.

Sommige vakken, zoals kinesitherapie, kan je niet in Ierland studeren of dikwijls zijn er niet genoeg plaatsen , er zijn dus elk jaar een pak studenten die naar Engelse universiteiten trekken.
In universiteiten zoals Cambridge, Oxford en LSE ligt de lat heel hoog. Een aanbod krijg je niet zomaar.

LSE baseert hun beslissing op je vorige resultaten (van het Junior Certidicate), en een personal statement, waarin je in 300 woorden moet uitleggen waarom jij de persoon bent die ze moeten aanvaarden.

In Cambridge en Oxford gaan ze nog een stap verder, daar moet je je vorige resultaten indienen en een personal statement schrijven en dan ook nog terplaatse een test gaan afleggen en op interview gaan met de lecturers.

Sipke's heeft zo'n statement zeker 10 keer herschreven, hij werd uitgenodigd voor een schriftelijke test en een  interview dat begin December in King's College in Cambridge plaats had. Je kan je wel inbeelden hoe zenuwslopend dit allemaal geweest is. We zagen daar in Cambridge trouwens een aantal tieners in tranen uitstorten na een interview.

Sipke's test was een essay, waarin hij moest uitleggen of het belangrijker is om de verschillen ofwel de overeenkomsten tussen verschillende culturen te onderzoeken.

Na het essay kreeg hij lunch in the Big Hall en dan moest hij als eerste de interview kamer binnen. Het verliep volgens hem goed, maar we moesten een maand wachten om te weten of hij een plaatsaanbod kreeg, en tijdens die maand gingen alle soorten gedachten door zijn hoofd.

In Engeland zijn er privé bedrijven die personal statements verbeteren, en voor £ 4000, kan je een weekend training in interviewing voor OxBridge volgen.
Sipke heeft het allemaal 'au naturel' gedaan.

Toen hij gisteren eindelijk het antwoord kreeg (iedereen krijgt op dezelfde dag het antwoord toegestuurd) werd hij eerst rood, dan lijkbleek, en dan begon hij te trillen als een rietje.
Nu weet hij dus waar hij voorstaat.

Binnen vier weken heeft hij pre- of Mock exams, het test leaving cert examen, in Juni heeft dan het echte leaving cert eksamen plaats voor zijn keuzevakken.
Na die eksamens moet hij dan tot half Augustus wachten om zijn resultaten te krijgen. We weten dus maar op 15 Augustus of hij in Oktober wel of niet kan beginnen in Cambridge .

Het is een ongelooflijk stresserend jaar. Elke Ier zegt hier dat je na een leaving cert, alles aankan, en ik moet ze nu echt wel gelijk geven.

Een voordeel is dat de jongeren hier hun verdere studies echt serieus moeten nemen, ze leren na te denken over wat ze echt willen. De stress en de manier ze daarmee leren omgaan maakt van de tieners hier echte volwassenen.

 Hamilton High School is een school die opgericht werd door een rijke familie om de boerenzonen die de boerderij niet zouden erven ook een kans te geven op een goede toekomst zonder armoede.
Hamilton Highschool krijgt heel weinig subsidies, omdat het een " vrijwillige" school is, dus een soort  privé school die volledig gratis is ( een vrijwillige contributie van70€ per jaar, is alles waar we om gevraagd worden).

De school telt amper 200 leerlingen, en 1 leerkracht per 13 leerlingen. Het is een school voor iedereen, zowel toekomstige automechaniekers, als academici kunnen er terecht.

Het is dan ook fantastisch voor deze school dat twee van hun studenten dit jaar een aanbod gekregen hebben voor Cambridge University. Ze zijn de eersten in de geschiedenis van de school.

Sipke's beste vriend. Jacob, heeft het niet gemakkelijk. Zijn moeder heeft hem en zijn broer en zusjes verlaten, de familie gesplit en hem bij zijn grootouders afgezet toen ze bij haar derde partner ging wonen, zijn grootvader werd een beetje later uit het huis gezet door zijn oma.

Zijn vriendin's moeder heeft haar ook verlaten. Zij woont met haar broers, 18, en 16 alleen thuis. Ze kunnen met moeite de huur betalen, daarom is Jacob bij hen ingetrokken, hij krijgt nog kindergeld en werkt na de schooluren.

Moest Jacob het slechte pad opgegaan zijn dan zou dat niet verbazend geweest zijn. Maar hij heeft de school en zijn vrienden, en hij is vastbesloten om volgend jaar psychologie te gaan studeren aan de Corkse Univesiteit UCC.

Een Russiche jongen in Sipke's school wou op zijn zestiende gaan werken, maar zijn vrienden hebben hem overtuigd om te blijven, hij gaat volgend jaar naar CIT om ingenieur te worden.

Ik herinner mij de discussie over Minister Smet's voorstel om het secundair onderwijs in Belgie te veranderen. , en de te verwachten reacties erop.

Ik ga hier nu geen mening geven over het Belgische onderwijs systeem dat ikzelf altijd wel goed gevonden heb, maar ik moet nu toch ook wel zeggen dat het systeem van iedereen op gelijke voet te laten beginnen ook zo zijn voordelen heeft., en dat de begaafde kinderen ook in zulk systeem hun doel kunnen bereiken.

Roos Demol

Pledge for a corporate take-over of Belgium!

Debt ratings agencies are very close to cut Belgium's credit score. On Valentine’s day 2011, our Belgian political talent will make it to the Guinness Book of Records by outscoring Iraq in the world’s longest government formation round ever. A great ice-breaker at your tete-a-tete on February 14! This tragic-comic impasse is hurting the long term Belgian businesses, way beyond the comprehension of many stakeholders.

Some food for thought. Guys, time to move on. Time to step away from Belgian mediocrity and excel in structure, discipline, talent, leadership and mostly (flawless) execution. Time for a corporate take-over. Exceptional challenges do require exceptional measures. I disagree, it needs exceptional people. It is up to our voters to decide if our career politicians (who or were born with the right family name or rose through the ranks from little town councils to federal institutions) are this right breed.

What a great challenge the dire economic situation of Belgium is for business leaders! People who do have the skills that must appeal to voters, of which a majority has been brainwashed thinking that politicians are caring people working for our best interest, and CEOs are evil, heartless, capitalists. It is time to aggressively use the corporate leadership skills honed at our Belgian private corporations to solve the Belgian thorny public problems. Time to promote the idea that business leaders are the key to our country, whether we make a left, or a right turn at the current crossroads we are at. Sure I agree, managing a country has challenges that are much different than those of managing a for-profit business. And managing Belgium requires skills that are much different than those of managing another country (to keep it diplomatic).

Did we in Belgium ever recognize, or at least allowed a serious platform, that business-leadership skills translate well to the public sphere? Let’s face it. What is required (mobilize, motivate and align a lot of people) is not intrinsic to most politicians (as it is for most people). True leaders communicate persuasively with vision, mission and strategy. Belgium is in a state that no longer needs career politicians, but outsiders who think out of the box with real life business experience who understand how to balance budgets, create jobs, deliver. Living in New York, I embrace mayor Michael Bloomberg as a true inspiration for our future leaders. And let them shoot high at top decision-making levels.

In general, the Belgian corporate world has not had significant leadership roles in recent decades. Reasons vary (probably with pay as key argument). Ad indeed, many corporate CEO’s operate insulated from the public (seldom interact or understand with voters). Remember BP chairman Svanberg’s words during the oil-spill that ‘BP cares about the small people`. But let’s take that one out, for the sake of argument. Give ‘Corporate’ a mandate, and let these leaders shake things up. Chances are we might be disappointed. But what’s the difference with our current state of mind.

Olivier Smekens

President, Belgian-American Chamber of Commerce

2011 Resolution: Believe in YOUR perception

I regularly wonder how Zuckerberg, Jobs, Page, Kawasaki, De Wever, Van Hevel yes even my own dad and brother as local Belgian entrepreneurs, look at and perceive their own reality. Great leaders and achievers often stand alone, (mostly) supported by wife and kids, filled with doubt on themselves, and the decisions they make. Entreprendre c’est decider. Decider c’est rater.

I’ve realized that making a strong game-changing decision is like having a tattoo in your face. You better be committed and take all the consequences. Our self perception is simply what we think of ourselves, and is without a doubt more important than the perception by others. A negative self-perception, Christ forbid, is the ultimate barrier preventing us from success and hinder accomplishments. `Whether you think you can or whether you think you can't, you're always right`, Henry Ford said. It is true though, that 3rd parties can easily disrupt any positive self-perception.

If we fail, in most cases this is because we are our own worst enemy, putting ourselves down and hence throwing ourselves into mediocrity, away from greatness (which is always within our reach and potential). I am sure that you, and our leaders have felt likes this many times. If you have felt like it, I am sure you know it and hated that feeling.

The worst part about feeling that way is that it can get you so down that you cease to do anything and accomplish nothing. Not really helping the situation! Realization that we are worthy of everything and can accomplish whatever we set our minds to, if and only if, we do not allow a negative self-perception to become our state of being and take steps to begin achieving the things we want to. Nothing and no one should be capable of interfering with that. It means your potential to success, and consequently your road to happiness!

Do you allow that others, potential carriers of negative vibes, enter your inner-circle? Impede on unleashing powers defining your true potential to success? The people we surround ourselves with are there for a reason. There is also a very good reason why we have a natural dislike towards carriers. Different people serve different purposes in my life and if you pay attention you may find your life is not much different. Maybe for 2011 as an alternative resolution, let us further categorize the people in our life. Build your inner-circle only with these elements and people that will help you unleash your greatest potential.

Rest assured that 2011 will be better than 2010. Success and self-perception, the same thing, but in a different costume.

Happy New Year!

Olivier Smekens

President, Belgian-American Chamber of Commerce

Soms hebben we geen keuze

Een tijdje geleden schreef ik over het concert dat ik tesamen met mijn vrienden georganiseerd heb voor Action Breast Cancer. Dat concert is intussen afgelopen, en het werd een groot succes. Tijdens de voorbereidingen ervan hebben we elkaar als vrouw en als mens beter leren kennen en er zijn verschillende nieuwe vriendschappen ontstaan.

Een van de vrouwen die met ons meezong, was Bernie. Bernie is 39, bijna 40. Haar verhaal is een verhaal van Ierse moed, Iers geloof en tevens een verhaal van de armzalige toestand van de gezondheidszorg in dit land.

Vijf jaar geleden beviel Bernie van een prematuur babietje. Het was een meisje, ze noemde Molly. Molly werd meteen per helicopter naar het Crumlin ziekenhuis voor kinderen in Dublin overgebracht. Daar zou ze de rest van haar prille leven doorbrengen. Acht maanden lang bleef Molly het volhouden. Ze had een hartafwijking en was niet sterk genoeg om een operatie te doorstaan.

Bernie bleef bij haar baby. Ze zong elke nacht wiegenliedjes die ze zelf schreef om haar dochtertje tot rust te brengen. Al vlug merkte ze dat ook de andere babies stopten met schreien toen ze zong. Bernie en haar echtgenoot Pat waren ontroostbaar toen Molly, na acht maanden, niet meer wakker werd.

Niet lang nadien begon Pat zich slecht te voelen. Hij had steeds meer last van zijn maag. Zijn huisarts stuurde hem naar een specialist, die maagontsteking vaststelde en medicatie voorschreef. Het beterde niet.

Pat ging naar een andere specialist die hem andere medicatie voorschreef. Het ging weer niet beter.

Toen hij de derde keer naar een specialist ging, had hij al veel gewicht verloren en zag er echt slecht uit. Alweer werd hem verteld dat het allemaal door de stress kwam. Bernie geloofde het echter niet meer. Ze smeekte de dokter om verdere onderzoeken te doen. De dokter gaf uiteindelijk toe.

Pat had terminale maag kanker.

Palliatieve zorgen was het enige dat men hem kon aanbieden. Pat was 35. Hij stierf een paar weken later, zes maanden na Molly.

Bernie bleef alleen achter in het huis dat zij en Pat gebouwd hadden voor hun jonge familie.

Om haar verlies te verwerken begon Bernie meer liedjes te schrijven. Ze kent geen notenleer, maar heeft muziek in haar hoofd. Ze begon zanglessen te nemen bij Laoise O'Hanlon, en daardoor heb ik haar leren kennen.

We hebben elkaar ontmoet op een concert van Laoise's leerlingen, waar ik en Bernie bijhoren.

Toen ik plannen maakte voor het borstkankerconcert vroeg ik aan Bernie of ze mee wilde doen. Ze stemde meteen in. Bernie had slechts één keer opgetreden, tijdens Laoise's concert, en was dus nogal onzeker. Ze zong één van haar zelf geschreven liedjes vvor ons tijdens een van onze bijeenkomsten, en we waren het er allemaal eens over dat ze dit liedje moest vertolken.

En dat heeft ze dus gedaan. Het is een liedje geschreven voor Pat en Molly. Ik heb het na het concert op Youtube gezet. Het liedje heeft tot nu toe, zonder reclame, al over 800 hits op YouTube. Dit doet haar veel plezier. Het feit datgewone mensen van haar muziek houden en er positieve commentaar op geven is echt opliftend geweest voor Bernie.

En daarom dacht ik dat het leuk zou zijn om dat ook eens op mijn blog te zetten. Kijk er naar, ga naar YouTube, geef haar een vriendelijke opmerking, en deel het met je vrienden. Het maakt haar weer íets gelukkiger.

Roos Demol

Ik wil niet alleen doodgaan

‘… het is een Turk Sjaak, geloof me nou maar.’

‘ Dat kan best wezen Mop, maar daarom hoef je toch nog niet zo luid te praten. Trouwens, er zijn een boel Turkse Nederlanders en die begrijpen heus wel wat je zegt.’

Deze Turk nipte nog een keer aan zijn Bintang en las, hoogst geïnteresseerd, verder zijn krantje.

‘… en toen ze dan zei dat Moppie helemaal scheef liep en de hele tijd voor de keukendeur lag te miauwen kreeg ik een krop in mijn keel Sjakie…’

‘Die kat is ook al oud meid. Hoe lang hebben we haar al wel niet? Jaartje of 10? Nou, doe dat maar maal zeven hoor.’

‘Dat is voor honden Sjaak, maal zeven. Afijn, ik zei dus tegen haar, ik zei: ‘Ga jij nou met haar naar de dokter meissie. Straks gaat ze nog in haar uppie dood terwijl wij hier gezellig op Bali in het zonnetje zitten.’ Ik mag er niet aan denken Sjaak, dat Moppie zo ellendig in haar eentje zou liggen te creperen. Dat is toch het ergste wat er is, alleen doodgaan?’

‘Dat is zo meid. Zal ik nog een Bintankje doen?’

‘Doe mij maar een zoet wit wijntje dan.’

Sjaak sommeerde een Balinees geklede kelner.

‘Have you also a sweet white wine Jan?’ vroeg hij.

Dat bleek niet zo te zijn dus werden het, na enig overleg, toch maar twee kleine Bintangs, het lokale Heineken.

‘Now, doewa bintangs kecil then Jan’ bestelde Sjaak.

‘Waarom noem je hem nou de hele tijd Jan. Ken je hem misschien van thuis in de kroeg?’ vroeg Mop, met een vleugje ironie in haar stem.

‘Nee, zo heet ie gewoon. Vond ik ook al een rare naam voor een Balinees maar iedereen noemt hem zo, hierzo.’   

Ik moest toch even glimlachen achter mijn krantje. Sjaak had dat heel goed gehoord. Zijn collega’s noemen Wayan inderdaad Yan.

Ze nam een slokje bier en keek Sjaak een tijdje zwijgend aan.

‘Ik hoop maar dat ik als eerste ga Sjaak’, zei ze.

‘Waar naartoe meid?’ antwoordde Sjaak terwijl hij, zo onopvallend mogelijk, een schaars geklede toeriste nastaarde.

‘Dood, Sjakie, dood. dat ik als eerste doodga. ik wil niet alleen doodgaan. Dat jij als eerste zou komen te gaan. En ik zou alleen achterblijven en dan wegkwijnen in zo’n rusthuis, op zo’n klein kamertje… Ik mag er niet aan denken of ik ga janken Sjaak.’

Sjaak was weer heel snel bij de les.

‘Schei uit Mop! We zijn met vakantie, het zonnetje schijnt. Hou nou toch eens op met die rare praatjes.’

‘En als ik dan als eerste zou gaan, wat zou jij dan doen Sjakie?’

Sjaak besefte, ondanks zijn rijtje Bintangs, dat dit een gevaarlijke vraag was.

Na een bedachtzame slok antwoordde hij:

‘Ik zou hier op Bali een huisje kopen denk ik, en vaak terugdenken aan de mooie momenten die we hier hebben gehad’.

‘Ach Sjakie..’, fluisterde ze, en keek mijmerend uit over de rijstvelden.

Sjaak glimlachte en keek over haar schouder heen naar wiegende heupen in een wel erg klein uitgevallen bikinibroekje.

Dirk Weemaes

Villa Sabandari, Ubud - Bali

Zwitserland in de ban van het populisme?

Het spel zit weer eens op de wagen. Voor de tweede keer in een jaar tijd (de eerste keer was vorig jaar rond deze tijd met het verbod op minaretten) slaagt het UDC erin om de populistische kaart feilloos te spelen en een controversieel onderwerp door het referendum te krijgen tegen de wil van de regering in.

De bedoeling is dus dat binnenkort buitenlanders die veroordeeld worden voor een reeks misdrijven automatisch het land worden uitgezet. De precieze criteria moeten nog nader worden bepaald maar naast grote delicten zou onder meer ook sociale fraude automatisch het intrekken van hun verblijfsvergunning betekenen, zonder dat dit geval per geval wordt bekeken en zelfs voor buitenlanders die in Zwitserland zijn geboren en nergens naartoe kunnen.

Het UDC weet uiteraard dat dit soort regels wel populair klinken maar in de praktijk indruisen tegen allerlei internationale verdragen die Zwitserland heeft ondertekend. Het is pure symboliek die in praktijk eigenlijk niet kan worden uitgevoerd. Hoe dit bovendien voor EU burgers dient gecombineerd met het vrij verkeer zoals geregeld in de bilaterale verdragen met de Europese Unie is natuurlijk ook zeer de vraag.

Volgend jaar zijn er algemene verkiezingen en de strategie van het UDC is dat de internationale kritiek die tegen die tijd zal uitbreken bij een eerste concrete toetsing (b.v. een veroordeling door het Europees Hof voor de Rechten van Mens in Straatsburg) automatisch extra stemmen zal opleveren. Want als er iets is waar de Zwitser allergisch voor is, dan is het buitenlandse kritiek.

Dat heeft hier altijd een averechts effect. Terecht is de Zwitser zeer trots op zijn uniek systeem van absolute democratie waar het volk beslist wat er gebeurt. Terecht wordt er op gewezen dat men in het buitenland niet te hard van de toren moet blazen en hun bevolking waarschijnlijk net hetzelfde zou stemmen mochten ze de kans krijgen om hun mening te geven.

Voor de duidelijkheid, Zwitserland heeft effectief een hoger aantal buitenlanders dan haar buurlanden (22%).bDe sterke economie is hier een reden voor maar ook strengere naturalisatievoorwaarden zorgen ervoor dat je hier veel langer als buitenlander geboekt blijft dan in pakweg België.

Welvarende buitenlanders die zich in Zug en dergelijke willen vestigen, moeten evenwel zich geen zorgen maken. Het socialistische initiatief om een minimumbelasting van 22% in te voeren vanaf een inkomen per persoon van 250.000 chf werd zoals verwacht afgewezen. Voor een deel ook omdat dit gezien werd als een ondermijning van de belastingsautonomie van de kantons. Fiscale concurrentie wordt hier in gezien als zijnde erg gezond.

Samengevat staat de Zwitserse regering de komende maanden weer heel wat diplomatiek geboetseer te wachten om dit allemaal recht te trekken.

Patrick Soetens

Genève

Opnieuw emigreren

De Ieren zijn weer aan het emigreren

Rot nu to zijn er in 2010 alléén al 65.500 mensen vertrokken en de verwachting is dat er in 2011 nog 60,000 mensen het land zullen verlaten.

Het budget dat gisteren voorgesteld werd is keihard. Verhoging van de BTW, vermindering van het minimum inkomen met 1 Euro per uur, vermindering van sociale uitbetalingen, meer tax op benzine en stookolie, verhoging van het inschrijvingsgeld voor de universiteit van 1500€ tot 2000€, belastingsverhoging, enzovoort.

Wat opvalt is dat er niets voorzien is om werkgelegenheid te stimuleren.

Er werd in sommige kranten al opgemerkt dat de regering waarschijnlijk hoopt op een hoge emigratie om de werkloosheid cijfers in toom te houden.

Emigratie is een deel van de Ierse cultuur geworden. De Ieren blijven niet zitten als ze geen werk vinden; ze vertrekken naar het buitenland. In Belgie is zoiets ondenkbaar, maar hier is dit normaal. Bijna iedere familie die ik hier ken heeft minstens 1 familielid in het buitenland .

Tot nu toe was de meest favoriete bestemming Groot Brittanie, maar dit jaar gaan de emigranten meer naar Australie, Canada en Azie.

De meeste emigranten zijn jonge, pas afgestudeerde Ieren, het is een ware 'brain drain'. Niet zo'n goed nieuws dus voor de politici die van Ierland een 'Smart Economy' wilen maken.

Vanmorgen las ik een blogpost van Deirdre O'Shaughnessy, redacteur van de populaire gratische krant, de Cork Independent en blogster, waarin ze beschrijft waarom zij besloten heeft in Ierland te blijven.

Ik heb het hier vertaald:

'Dit is mijn land, en ik vertrek niet.

Ik ben geen patriot, zelfs geen republikein.

Ik ben geen grote GAA fan (Gaelic Athletic Association): ik drink geen Guiness; ik ben niet godsdienstig; ik kan 'The Lakes of Pontchartain' niet tot de vroege uurtjes zingen.

Ik kom niet uit een boerenfamilie, Ik heb Peig Sayers nooit gelezen, ik ben nooit naar de bog geweest.

Ik was te jong om tijdens de meeste Ketische Tijger jaren te werken.

Ik weet niet hoe de Tijger eruit zag, en ik hoorde hem nooit brullen.

Ik drink koffie, ik heb een i-phone; ik werk in de Media; ik heb een mooie auto, en een mooi leven. Maar geld heb ik niet.

Ik maak mijn eigen koffie, mijn tweedehands i-phone heb ik van een rijkere vriend gekregen; mijn auto is bijna 10 jaar oud; en mijn job, ook al hou ik ervan, is slecht betaald.

Mijn beste vriendin van de uni woont in Londen. Mijn beste schoolvriend woont in Australie.

Twee weken geleden, toen het PriceWaterhouseCooper schandaal internationaal uitbrak (waarin mannelijke werkenemers erop betrapt werden dat ze de vrouwelijke collega's punten gaven op hun uiterlijk via interne e-mail), emailde mijn vriend me vanuit London.

"Nog maar eens een afschuwelijk verhaal vanuit Ierland. Ze zijn daar toch wel zielig"

Met 'ze' bedoelde ze 'de Ieren'. Ze is nu bijna beschaamd om aan de Engelsen te zeggen van waar ze komt. Ze werkt in de 'City of London', en moet dagelijks naar de grappen luisteren over onze zielige finaciele toestand, onze morele bankroete politici en de ineenstorting van onze eens hoogvliegende economie.

Ze heeft rechten gestudeerd en heeft een masters in PR. Ze is één van de hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben.

Een week geleden toen de IMF kwam, niet kwam, kwam, niet kwam, kwam om de budgettaire strategie van mijn land te overzien, emailde mijn vriendin uit Australie me.

"Ik wil al het nieuws! Maar niet over de economie, dank u, ik wil niet meer weten waarom ik niet naar huis kan komen!"

Ze heeft een masters in chemie, nog eentje van die hoog opgevoede beroepsbevolking, die we voorgoed verloren hebben. Ze heeft in de top drie van de farmaceutische bedrijven gewerkt, dankzij haar excellente opleiding, en ze is in Australie omdat er hier geen werk is voor haar.

Ze had gepland om voor één of twee jaar naar Australie te gaan. Nu, na zes maanden, weet ze al dat het veel langer zal duren voordat ze naar huis kan komen.

Ik was een studenten-afgevaardigde tijdens het staartje van de Keltische tijger. Van de vijf gemotiveerde, ambitieuze, welbesproken mensen die met mij in het committee waren, zijn er drie in Australie. Eén is terug gekeerd naar haar thuisland, Polen. Mijn laatste kameraad vertrekt in Januari naar Indie.

Dit waren de doeners- wat gaan wij nu doen, als ze allemaal vertokken zijn?

Ik kom uit een plattelandsdorpje, waar het GAA team het voor het eerst voor zover ik me kan herinneren, goed doet. Dit is goed, maar waarom?

De meeste jongens waarmee ik naar school ging zijn thuis, zonder werk. Het is goed dat ze sporten en niet drinken om de tijd door te brengen, mmaar dit zal niet blijven duren.

Ik vroeg één van hen, die nog steeds werkt ( in een fabriek die de sluiting heeft aangekondigd en elke week arbeiders ontslaat), waarom zijn vrienden niet vertrokken waren.

"Waar zouden ze het geld vandaan halen" was zijn antwoord. Inderdaad, het kost een paar duizend Euro om naar Australie te gaan , en er is daar ook niet veel werk voor ongeschoolde arbeiders. Deze jongens hebben geen diploma. Ze werkten allemaal in de bouw toen de zeepbel barstte.

Nu wonen ze thuis bij hun ouders in de huizen waar ze opgroeiden.

In de lagere school waren we met 18 in de klas, van deze 18 hadden maar de helft van de vaders een job.

Inderdaad, we hebben dit vroeger ook al meegemaakt, en ja er zijn verschillen; we hebben nu miljarden schuld en de internationale gemeenschap lacht ons uit en is ook woedend omdat ze ons moeten helpen omwille van de gretigheid en de domheid van een paar bankiers.

Het vier jaren plan van gisteren lijkt wel strategisch gepland om mijn generatie het land uit te sturen.

Diegenen die nog niet vertrokken zijn zien hun loon weer krimpen, hun belastingvoordelen verliezen ,hoger inschrijvings geld en verlaging van sociale uitkeringen.

Wij hebben nooit genoten van de 'boom'. Velen onder ons hebben niet op Fianna Fáil gestemd. Maar we worden gestraft voor de gretigheid van de generatie van onze ouders en de kleine elite.

Het wordt tijd voor onze generatie om in opstand te komen. We hebben nood aan leiderschap, de generatie vóór ons heeft ons bedrogen. Zij zullen niet voor de rest van hun carriere moeten betalen voor hun fouten,. Wij wel, tenminste diegenen van ons die overblijven.

Ik vertrek niet, omdat dit mijn thuis is.

Ik vertrek niet, omdat ik niets verkeerd gedaan heb.

Ik vertrek niet, omdat ik hard gewerkt heb om mijn positie te bereiken.

Ik vertrek niet, omdat ik niet roekeloos gegokt heb met mijn geld en het geld van mijn land.

Ik vertrek niet, omdat mijn land me nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat ons land onz generatie nodig heeft.

Ik vertrek niet, omdat het de blijvers zijn die ons land zullen hervormen.

Ik vertrek niet, omdat wij het zijn die kunnen vermijden dat het ooit weer gebeurt.

Ik vertrek niet, omdat ik niet wil dat mijn kinderen moeten vertrekken.'

Roos Demol